Μ. ΔΕΥΤΕΡΑ: ΕΝ ΟΛΟΦΩΤΕΙΝΟΝ, ΠΑΛΑΙΟΔΙΑΘΗΚΙΚΟΝ ΠΡΟΤΥΠΟΝ!!!

Μ. ΔΕΥΤΕΡΑ: ΕΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΙΩΣΗΦ ΠΑΓΚΑΛΟΣ!!!

<< Ο Παπά-Τύχων γεννήθηκε εις την Ρωσία, στη Νόβια Μιχαλόσκα το 1884.

Οι γονείς του, ο Παύλος και η Ελένη, ήταν ευλαβείς άνθρωποι, και επόμενο ήταν και ο καρπός τους, ο Τιμόθεος (κατά κόσμον), να έχη κληρονομική την ευλάβεια και την αγάπη προς τον Θεόν και να θέλη να αφιερωθή εις τον Θεόν από μικρό παιδί!

Έβλεπαν οι γονείς τον μεγάλο Θείο ζήλο του παιδιού τους, αλλά δίσταζαν να του δώσουν την ευχή τους να πάη σε Μοναστήρι, επειδή το έβλεπαν εύσωμο και με ζωηρή φύσι. Ήθελαν να ωριμάση και στην σκέψι και μετά να αποφασίση μόνος του. Του έδωσαν όμως ευλογία να επισκέπτεται Ιερές Μον! Τότε, έκανε τα μεγάλα και ατέλειωτα προσκυνήματα στα Μοναστήρια της Ρωσίας και πέρασε, περίπου από διακόσιες Ιερές Μονές! Στα Μοναστήρια που επήγαινε, παρόλο που ήταν κατάκοπος και εξαντλημένος από την οδοιπορία του, απέφευγε με τρόπο την φιλοξενία, γιά να ασκήται ο ίδιος και να μην επιβαρύνη τους άλλους.

Σε μία επαρχία όμως είχε ταλαιπωρηθή πολύ, διότι οι κάτοικοι εκεί έτρωγαν ψωμί από βρίζα (σίκαλη). Επειδή ο Τιμόθεος δεν έτρωγε τίποτε άλλο εκτός από ψωμί, και το ψωμί της σίκαλης έχει συνήθως μία άσχημη μυρωδιά και είναι σαν λάσπη, δεν μπορούσε να το φάη. Γι’ αυτό είχε εξαντληθή ο νέος. Πηγαίνει λοιπόν στον φούρναρη, από τον οποίο είχε ζητήσει και άλλη φορά ψωμί άσπρο, να τον παρακαλέση γιά λίγο ψωμί, επειδή νόμιζε ότι θα έχη γιά τον εαυτό του καλό ψωμί. Εκείνος όμως, μόλις είδε τον Τιμόθεο από μακρυά ακόμη, του είπε να φύγη. Λυπημένος και εξαντλημένος όπως ήταν ο νέος έπιασε μία άκρη και με όλη την παιδική του απλότητα  έκανε προσευχή εις την Παναγία: «Παναγία μου, θέλω να με βοηθήσης, γιατί θα πεθάνω στο δρόμο, πριν να γίνω Καλόγερος... Δεν μπορώ να το φάω αυτό το ψωμί».

ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΟΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ, ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ!!!

Η ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ ΑΓΑΠΗ, ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΤΗΝ ΓΝΗΣΙΟΤΗΤΑ ΕΚΑΣΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!!!

 

<<Θα ερωτήση κάποιος:

«Η αγάπη των γονέων προς τα τέκνα και η αγάπη του συζύγου προς την σύζυγο και η αγάπη του ανθρώπου προς την Πατρίδα, δεν είναι και αυτά αγάπη;».

Τα ονομάζουμε βέβαια όλα αυτά αγάπη, αλλά είναι άραγε έτσι;

Όλα αυτά δεν έχουν ίχνος αγάπης, εάν δεν είναι ο Χριστός η δύναμις εκείνη, μέσα από την οποία αγαπάμε.

ΑΝΑΓΚΗ ΠΛΗΡΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΜΟΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΥ, ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ!!!

Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΡΕΤΗ «ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ», Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΗΣ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ!!!

 

Πρό πολλών ετών, (ο π.Ιωήλ), μετέβη εις επίσκεψιν γέροντος Ιερέως, βαρύτατα ασθενούντος.

Εύρεν εκεί δύο ακόμη Ιερείς, οίτινες «παρηγόρουν» τον ασθενή διά των συνήθων ψευδών «δεν έχεις τίποτε…», «θα γίνης καλά…», «κάμε κουράγιο…», «γρήγορα θα σηκωθής» κ.τ.λ.. '

Ο π. Ιωήλ ήκουε κατ’ αρχήν σιωπηλός. Μετ’ ολίγον στρέφεται προς τον άρρωστον:

«ΕΥΧΗ, ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ» (Γερόντισσα Μακρίνα)!!

ΕΚ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ, ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΥ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ!!!

 

<<Η Δέσποινα, σύζυγος Γεωργίου Κατσ., είχε τρία χρόνια γάμο και δεν έκανε παιδί. 

Σημειωτέο δε ότι, με τον Θεόν οι σχέσεις τους δεν ήταν καλές. Από νηστεία, από Εκκλησία δεν είχαν καμμία σχέσι. Όταν ήλθαν εδώ σ’ εμένα ήτο Μεγάλη Σαρακοστή και μου είπαν ότι, θέλουν να κάμουν παιδί.

Τότε τους ερώτησα: «Πιστεύετε εις τον Θεόν;».

Αυτοί μεγαλόστομα μου είπαν: «Βεβαίως πιστεύουμε!».

«Τώρα», τους λέγω, «είμασθε εις την Μεγάλη Σαρακοστή, εσείς νηστεύετε;».

«Όχι», μου απήντησαν, «εμείς την νηστεία δεν την έχομε σπουδαία».

Τότε τους είπα: «Εσείς μπορεί να μην είσθε σπουδαίοι, και τα φρονήματά σας... Η νηστεία όμως είναι σπουδαία, διότι είναι η πρώτη Εντολή του Θεού προς τον άνθρωπον αλλά και σύγχρονη εντολή! Πώς εσείς λέτε ότι, η νηστεία δεν είναι σπουδαία;».

«Εγώ δίνω σημασία στην πίστι και όχι στα φαγητά», απήντησε

«Μα δεν πιστεύεις εις τον Θεόν… Δεν αγαπάς τον Θεόν... Διότι αν αγαπάς και πιστεύεις εις τον Θεόν, θα κάμης ό,τι θέλει ο Θεός. Μας το λέει ο Ίδιος ο Θεός! "Ο έχων τας Εντολάς Μου και τηρών αυτάς Εκείνος εστί ο αγαπών Με"!!! Όποιος δεν Με αγαπά, τας Εντολάς Μου δεν τηρεί!

Και ερωτώ, δεν νηστεύετε… Πηγαίνετε όμως εις την Εκκλησία;».

«Πότε και λίγο», απήντησαν.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ, ΩΣ Ο ΑΚΡΟΓΩΝΙΑΙΟΣ ΛΙΘΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ!!!

ΕΛΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ...

<<Την χαρά της θυσίας δεν την γεύονται σήμερα οι άνθρωποι και γι’ αυτό είναι βασανισμένοι...

Δεν έχουν ιδανικά μέσα τους και βαριούνται που ζουν...

Η λεβεντιά, η αυταπάρνησι, είναι η κινητήρια δύναμι στον άνθρωπο!

Εάν δεν υπάρχη αυτή η δύναμι, ο άνθρωπος είναι βασανισμένος. Παλαιά στα χωριά πήγαιναν την νύκτα ν’ ανοίξουν αθόρυβα κανέναν δρόμο, χωρίς να τους δη κανείς, γιά να τους συγχωράνε, όταν πεθάνουν!

Τώρα σπάνια συναντάς αυτό το πνεύμα της θυσίας...

Έβλεπα και εκεί εις το Άγιον Όρος, σε μία λιτανεία, τους Μοναχούς, περνούσαν κοντά από μία βάτο και σκάλωναν τα επανωκαλύμμαυχά τους σ’ ένα κλωνάρι... Κανείς δεν το έσπασε, γιά να διευκολύνη και τους άλλους· όλοι έσκυβαν, γιά να μην σκαλώσουν... Μετάνοια στην βάτο έβαζαν...;;; Να ήταν τουλάχιστον η Αγία Βάτος, θα ταίριαζε...

Άλλα καθένας λέει:

ΤΟ ΑΜΑΧΗΤΟΝ ΤΕΚΜΗΡΙΟΝ, ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ ΕΡΓΩΝ!!!

ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΙΣ, ΕΝΟΣ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΤΕΛΟΥΣ!!

 

Περιγραφή Έργου:

«Ο Άθεος» ή «Ο θάνατος του Αθέου» είναι μία ηθογραφική σύνθεσι όπου απεικονίζεται η αγωνία του μελλοθανάτου με τρόπο γνωστό από συγγενικές παραστάσεις της ρομαντικής ζωγραφικής του 19ου αιώνα. Τα σκόρπια στο πάτωμα βιβλία και χαρτιά, σ’ ένα από τα οποία διακρίνεται το πιστεύω του γέροντα «ουκ έστι Θεός», καθώς και τα σύμβολα του θανάτου και της ματαιότητας αυτού του κόσμου που προσδιορίζονται από το κρανίο και το ρολόϊ επάνω στα ράφια της βιβλιοθήκης, μαρτυρούν την ευρύτερη παιδεία και γνώσι του καλλιτέχνη, αλλά και την εξοικείωσί του με τους προβληματισμούς της εποχής του, δηλαδή του τέλους του 19ου αιώνα.