«Άλλο η συμφιλίωσι των ανθρώπων, και άλλο η συμφιλίωσι των Θρησκειών.
Η κάθε μιά έχει τους δικούς της όρους και τα δικά της όρια.
Άλλο η ένωσι των Λαών, και άλλο η ένωσι των Θρησκειών.
«Άλλο η συμφιλίωσι των ανθρώπων, και άλλο η συμφιλίωσι των Θρησκειών.
Η κάθε μιά έχει τους δικούς της όρους και τα δικά της όρια.
Άλλο η ένωσι των Λαών, και άλλο η ένωσι των Θρησκειών.
<<Εκλήθη, κάποτε, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, από την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους, γιά να συζητήση δογματικά ζητήματα με κάποιους παπικούς, οι οποίοι ήλθαν γι’ αυτό τον λόγο εις το Άγιον Όρος.
Στην πρόσκλησι, εμφανίσθηκε ο Άγιος Νικόδημος, ρακοφόρος και τσαρουχοφόρος, όπως πάντοτε, ώστε οι παπικοί να διαμαρτυρηθούν γιά την προσβολή από μέρους της Ιεράς Κοινότητος…
Με τις εξηyήσεις όμως που εδόθησαν άρχισε η συζήτησι.
Ανώτερος δικαστικός, γνωστός από πολλά χρόνια του Γέροντος, μου διηγήθηκε το εξής:
Ένας Ορθόδοξος, επηρεασμένος αρκετά από τον Οικουμενισμό, είπε στον Γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο:
«Πάτερ μου, εμείς οι Ορθόδοξοι καλό είναι να χαμηλώνουμε λίγο τον τόνο μας. Να μη λέμε ό,τι θέλουμε. Ότι τάχα εμείς δεν αλλάξαμε τίποτε στην Εκκλησία, ότι διατηρούμε γνήσια την αρχαία παράδοση και ότι μόνο οι ετερόδοξοι έχουν αλλάξει. Έχουν αλλάξει πιο πολλά, από εμάς, δεν λέω. Αλλά και εμείς έχουμε αλλάξει...».
«Τί πράγμα έχουμε αλλάξει;», λέγει ο Γέροντας.
«Ε, πώς δεν έχουμε;» επέμενε ο άλλος.
«Είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία όπως ήταν η Εκκλησία στην εποχή των Αποστόλων; Η αρχαία παράδοση έχει υποστή αλλοιώσεις και στην Ορθόδοξη Εκκλησία».
«Όχι γενικότητες και αοριστίες», παρατήρησε ο Γέροντας και πρόσθεσε:
Διά την διατήρησι της Ορθοδόξου Παραδόσεως της Εκκλησίας, σταθερός στην Εκκλησία του Χριστού ο αείμνηστος γέρων Γερβάσιος Παρασκευόπουλος, δεν διστάζει να παρατηρήση και να ελέγξη τους αρνητάς της Παραδόσεως και αξιωματούχους εκείνους, οι οποίοι ως εκ της θέσεώς των ήσαν υποχρεωμένοι να υπερμαχούν της Ορθοδοξίας, εφαρμόζοντας το Χρυσοστομικό:
«Ποίει φίλους διά τον Ιησούν, και εχθρούς διά τον Ιησούν»!!!
Καθώς επίσης και το Αριστοτελικό:
«Φίλος μεν Πλάτων, φιλτάτη δε η αλήθεια»!
Ο λύκος κάποια στιγμή γέρασε και αδύναμος όπως ήταν, δεν μπορούσε πλέον να κυνηγήσει. Επήγε λοιπόν σε μία σπηλιά, εκάθησε εκεί και άρχισε να φωνάζει στα περαστικά ζώα:
«Αχ καλά μου ζώα, γέρασα πια, και δεν ξέρω πόσο ακόμα θα ζήσω. Όμως, θέλω έστω και αργά να ξεχάσουμε όλα τα παληά, τότε που σας κυνηγούσα, γιά να σας φάω. Θέλω τώρα να κάνουμε συνθήκη ειρήνης, αγάπης και να μονιάσουμε. Να γίνουμε “ένα”».
Από την σπηλιά του λύκου πέρασαν ο λαγός, το ελαφάκι, το κουνάβι, και άλλα πολλά ζώα. Τον επίστεψαν, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά του και επήγαν κοντά του, γιά να γίνουν “ένα”. Αυτός όμως τα κατασπάραξε και εχόρτασε την πείνα του, γεμίζοντας την είσοδο της σπηλιάς με κόκκαλα...
«Γέροντα, τι είναι η μεταπατερική θεολογία;»
«Τι τα θες παιδί μου...θα το πω περιφραστικά:
Είναι γλυκά λογάκια..