Τη 1η του μηνός Ιουνίου.
Διήγησις ωφέλιμος γεωργού τινος Μετρίου ονομαζομένου.
<<Στη Γαλατία της Ασιατικής Παφλαγονίας ζούσε κάποιος γεωργός, που λεγόταν Μέτριος, και ήταν αρκετά ευκατάστατος, αλλά πάντοτε προσεκτικός καί απλούς στους τρόπους και την ενδυμασία του! Αυτός, λοιπόν, βλέποντας πως ο γείτονας του είχε γιούς, που τους έστειλε εις την Κωνσταντινούπολι, γιά να τους κάνη αξιωματούχους του Αυτοκράτορα, επεθύμησε και αυτός, να αποκτήση ένα αγόρι, και άρχισε να παρακαλή τον Θεόν:
«Κύριε, αν είμαι άξιος, χάρισε και σε εμένα ένα αρσενικό παιδί, γιά να το έχω στήριγμα στα γηρατειά μου και να δοξάζω το Όνομά Σου το Άγιο»!
Στο μεταξύ έφθασε η εποχή που γινόταν το ετήσιο πανηγύρι της Παφλαγονίας. Ο Μέτριος εφόρτωσε την βοϊδάμαξά του με διάφορα πράγματα και κίνησε γιά το πανηγύρι. Εκεί, αφού άλλα πούλησε και άλλα αντάλλαξε, επήρε το δρόμο της επιστροφής. Μετά από ώρα, θέλοντας να ξεκουράση τα βόδια του, εστάθη γιά λίγο σ’ ένα λιβάδι με τρεχούμενο νερό. Καθώς όμως κοιτούσε καταγής, βλέπει ένα πουγγί. Το παίρνει και, χωρίς να το ανοίξη, το πετάει εις το αμάξι του. Μετά από λίγο εσηκώθη και συνέχισε την πορεία του. Σαν έφθασε στο σπίτι του, απόθεσε το πουγγί, έτσι καθώς ήταν σφραγισμένο, σε σίγουρο μέρος. Δεν θέλησε ούτε το περιεχόμενό του να δη, ούτε να μιλήση σε κανένα γι’ αυτό!
Μα τί ήταν, αλήθεια, αυτός ο γεωργός;
Απαθής; Άγιος; Άγγελος;
