<<Έλεγαν ότι, ήταν κάποιος στην Κωμόπολι που νήστευε πολύ, ώστε να τον αποκαλούν: «Ο Νηστευτής».
Όταν άκουσε γι’ αυτόν ο Αββάς Ζήνων, έστειλε να τον καλέσουν.
Κι εκείνος ήλθε ευχαρίστως.
Και αφού προσευχήθηκαν, εκάθησαν.
Άρχισε λοιπόν ο Γέροντας να εργάζεται σιωπώντας...
Επειδή ο Νηστευτής δεν εύρισκε αφορμή να συζητήση μαζύ Του, άρχισε να ενοχλήται από ανυπομονησία και λέγει στον Γέροντα:
«Δώσε μου την ευχή Σου, Αββά, διότι θέλω να φύγω».
«Γιατί;» τον ερωτά ο Γέροντας.
<<Έλεγαν γιά τον Αββά Ζήνωνα ότι, όταν ασκήτευε εις την Σκήτη, εβγήκε μία νύκτα από το κελλί Του, γιά να πάη προς το έλος… Έχασε όμως τον δρόμο και περπατούσε τρείς μέρες και τρείς νύκτες. Έτσι κουρασμένος και χωρίς δυνάμεις έπεσε κάτω να πεθάνη...
Και ξαφνικά, ένα μικρό παιδί στάθηκε δίπλα Του, κρατώντας ψωμί και μία κούπα με νερό και του λέγει: «Σήκω και φάγε!».
Εκείνος εσηκώθη και προσευχήθηκε, νομίζοντας ότι, πρόκειται γιά δαιμονική φαντασία.
Και τότε το παιδί του είπε:
«Σωστά έπραξες!».
<<Ένας νεαρός μοναχός στάλθηκε από τον Γέροντα του σε κάποιον άλλο μοναχό που είχε κήπο στο Σινά, γιά να του φέρη κανένα φρούτο. Αυτός, μόλις μπήκε στον κήπο, λέγει στον ιδιοκτήτη του κήπου, μοναχό:
«Πάτερ, ερωτά ο γέροντας μου εάν έχη κανένα φρούτο;».
Εκείνος του απαντά:
«Ναι, παιδί μου, αν θέλης κάτι απ’ αυτά που υπάρχουν εδώ, πάρε το με την ευχή μου».
Ερωτά τότε ο νεαρός μοναχός:
«Άραγε υπάρχει εδώ, πάτερ, το Έλεος του Θεού;».
Εκείνος μόλις άκουσε τον νέο, στάθηκε σκεπτικός κοιτάζοντας τη γη και λέει:
«Τί είπες, παιδί μου;».
Του ξαναλέει ο νεαρός:
<<Ο μακάριος Αββάς Αναστάσιος της Ραϊθού, ανεδείχθη τέλειος, τόσο στην άσκησι των αρετών, όσο και στην ακριβόλογη διατύπωσι των Ορθοδόξων Δογμάτων της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας. Έτσι, με τη Χάρι του Θεού, πολλούς αιρετικούς, που είχαν πλανηθή σαν πρόβατα, τους ξαναγύριζε, με την δύναμι του λόγου, Του εις την Ποίμνη του Χριστού!
Κάποτε, όταν δύο αιρετικοί σε συζήτησι μαζύ Του αμφισβητούσαν την Ορθόδοξη πίστι, δήλωσε τα εξής:
«Αν νοιώσω βαθειά μέσα εις την συνείδησί Μου πώς υποστηρίζετε σωστές θέσεις, πέρα από κάθε διχογνωμία, θα έλθω να μεταλάβω την Θεία Κοινωνία μαζύ σας»!
Κανόνισε επίσης και εκείνοι να συμφωνήσουν, ότι θα κάνουν το ίδιο.
Επισκέφθηκε κάποτε ο Αββάς Αμμούν τον Αββά Ποιμένα και του λέγει:
«Αν πάω στο κελλί του αδελφού μου ή αν αυτός έλθη να με εύρη γιά κάποια ανάγκη, διστάζουμε να μιλήσουμε μεταξύ μας, μη τυχόν ξεπηδήση ανάμεσα μας κανένας ανάρμοστος λόγος».
Και του λέγει ο Αββάς Ποιμήν:
«Καλά κάνεις, γιατί έχει ανάγκη η νεότητα από φραγμούς»!
Του λέγει ο Αββάς Αμμούν:
«Τί έκαναν αββά, οι Γέροντες σ’ αυτήν την περίπτωσι;».
Του απάντησε εκείνος:
«Την ιστορία αυτή μας την διηγήθηκε ο αββάς Κυριακός και αφορά τον αββά Στέφανο, τον Γέροντα του:
Όταν ασκήτευε στον Μαλωχά (ένα τόπο δύσβατο, σχεδόν αδιάβατο μέσα σε χαράδρα), έσπειρε ο Γέροντας λάχανα γιά να συντηρείται· τίποτε άλλο δεν έτρωγε!
Έρχονταν όμως οι σκίουροι και έτρωγαν τα λάχανα και τα ρήμαζαν...
Μια μέρα λοιπόν, εκεί που καθόταν σκεπτικός ο Γέροντας, βλέπει να περνά μία λεοπάρδαλη και αμέσως την κάλεσε κοντά του.
<<Στην περιοχή του Αρσελάου, κοντά εις την Ιερά Μονή του Σινά, εκατοίκησε ο αββάς Μιχαήλ ο Ίβηρ. Είχε και ένα μαθητή που τον έλεγαν Ευστάθιο. Κάποτε αρρώστησε βαρειά ο γέροντας και τον παράστεκε κλαίγοντας ο υποτακτικός του. Το Κοιμητήριο των πατέρων που ευρίσκεται εκεί, είχε δύσκολη και επικίνδυνη κατάβασι, λαξευμένη σε πλαγιά με λείες πέτρες... Λέει λοιπόν ο αββάς Μιχαήλ εις τον υποτακτικό του:
«Παιδί μου, φέρε μου να πλυθώ να ετοιμασθώ και να κοινωνήσω».
Και όταν έγιναν αυτά, πάλι του λέει:
Μας διηγήθηκε ο αββάς Ανδρέας ο Μεσσήνιος:
<<Όταν ήμουν πιό νέος φύγαμε με τον Γέροντα μου από τη Ραϊθού και πήγαμε στην Παλαιστίνη και μείναμε κοντά σ’ έναν άλλο Γέροντα. Αυτός λοιπόν ο Γέροντας που μας φιλοξένησε, είχε ένα νόμισμα.
Κάποια στιγμή ξέχασε που το έβαλε και νόμισε πως εγώ, που ήμουν πιό νέος, το είχα κλέψει… Έλεγε λοιπόν, ο Γέροντας στους πατέρες της περιοχής ότι:
«Ο αδελφός Ανδρέας πήρε το νόμισμα».
Το άκουσε ο Γέροντας μου και με ρωτά:
«Πες μου Ανδρέα, εσύ πήρες το νόμισμα του Γέροντα;».
Και εγώ του απάντησα:
Ο Αββάς Στέφανος ο Καππαδόκης μας διηγήθηκε τα εξής:
«Πριν από πέντε χρόνια ήμουν εις την Ραϊθώ και την Αγία Μεγάλη Πέμπτη, ενώ στεκόμουν εις τον Ναό και τελούνταν η Αγία Αναφορά, βλέπω δύο αναχωρητές να εισέρχωνται εις την Εκκλησία. Ήταν γυμνοί, αλλά κανένας άλλος από τους πατέρες δεν είδε ότι ήταν γυμνοί, εκτός από εμένα.
Όταν λοιπόν μετέλαβαν τά Άχραντα Σώμα και Αίμα του Χριστού, του Θεού μας, εξήλθαν από την Εκκλησία και μαζί τους και εγώ. Όταν εβγήκαμε, κάνω μετάνοια μπροστά τους λέγοντας:
“Κάντε αγάπη και πάρτε με μαζί σας”.
«Ο μοναχός Ησύχιος ο Χωρηβίτης εζούσε πάντα με αμέλεια, μη φροντίζοντας καθόλου γιά τη σωτηρία της ψυχής του… Κάποτε, λοιπόν, αρρώστησε πολύ βαρειά, ώστε επί μία ώρα να δίνη πράγματι την εντύπωσι ότι εκοιμήθη...
Όταν συνήλθε, μας παρεκάλεσε όλους, να φύγωμε αμέσως.
Έκτισε, τότε, την πόρτα του κελλιού του και έμεινε μέσα δώδεκα χρόνια!
Χωρίς να μιλά καθόλου με κανέναν και χωρίς να τρώη τίποτε άλλο, παρά μόνο ψωμί και νερό! Καθόταν μόνο και έμενε σαστισμένος γιά όσα είδε στην έκστασί του. Έμεινε έτσι συγκεντρωμένος στον εαυτό του, ώστε να μη μεταβληθή ποτέ ή συμπεριφορά του και έτσι μόνιμα εκστατικός έχυνε αθόρυβα και συνεχή θερμά δάκρυα!
Όταν έφθασε η ώρα του θανάτου του, ξεφράξαμε την πόρτα και εισήλθαμε εις το κελλί του και αφού πολύ τον παρακαλέσαμε, τούτο μόνον ακούσαμε:
Διηγούνταν γιά τον αββά Πέτρο και τον αββά Επίμαχο, οι οποίοι ήσαν συνασκητές στην Ραϊθώ.
Ενώ έτρωγαν λοιπόν, όλοι οι ασκητές μαζί, επίεσαν τους δύο αββάδες, τον Πέτρο και τον Επίμαχο, να καθίσουν στο τραπέζι που ήταν γιά τους γέροντες.
Ύστερα από πολλές προσπάθειες πήγε τελικά, μόνο ο αββάς Πέτρος.
Μόλις όμως εσηκώθηκαν από το φαγητό, λέει ο αββάς Επίμαχος στον αββά Πέτρο:
Ένας αδελφός αδικήθηκε από άλλον αδελφό και πήγε στον αββά Σισόη και του λέει:
«Αββά, αδικήθηκα από κάποιον αδελφό και θέλω να εκδικηθώ…».
Ο γέροντας τον παρακαλούσε λέγοντας:
«Όχι, παιδί μου, άφησε καλλίτερα την εκδίκηση στον Θεόν».
Αυτός όμως έλεγε:
Γιά τον αββά Σέργιο τον αναχωρητή, μας διηγήθηκε ο μαθητής του, ο αββάς Σέργιος ο Αρμένης ότι:
«Με πίεζε πολύ ο αββάς Γρηγόριος, ο οποίος ήταν ηγούμενος του Μοναστηριού των Φάρων, να τον πάω στο γέροντα μου, τον αββά Σέργιο.
Μία ημέρα λοιπόν, τον πήγα στον γέροντα.
Ευρισκόταν εκείνη την εποχή ο γέροντας στα μέρη της Νεκράς θάλασσας. Μόλις λοιπόν τον αντίκρυσε ο γέροντας, τον ασπάσθηκε με πάρα πολύ χαρά και αφού έφερε νερό του έπλυνε τα πόδια και ολόκληρη τη μέρα συζητούσε μαζί του γιά την ωφέλεια της ψυχής!!
Την επόμενη μέρα τον ξεπροβόδισε.
Όταν λοιπόν έφυγε ο αββάς Γρηγόριος, λέω στον γέροντα:
«Δίπλα στο ποτάμι, κοντά στην κωμόπολη όπου ζούσε ο μακάριος Σιλουανός στην Παλαιστίνη, διέμενε κάποιος μοναχός, που προσποιούταν ότι είναι μωρός... Όταν τον συναντούσε κανένας αδελφός, αυτός αμέσως γελούσε και γι’ αυτό τον λόγο όλοι τον άφηναν και έφευγαν.
Συνέβη, λοιπόν, κάποτε να επισκεφθούν τον αββά Σιλουανό τρείς πατέρες και αφού προσευχήθηκαν, τον παρεκάλεσαν να στείλει κάποιον μαζί τους, γιά να δουν τους αδελφούς στα κελλιά τους.
Λέγουν, τότε, στον γέροντα:
«Δείξε αγάπη και δώσε εντολή στον αδελφό, να μας οδηγήσει σε όλους τους πατέρες».
Και ο γέροντας είπε στον υποτακτικό του μπροστά τους:
«Πήγαινε τους, σε όλους τους αδελφούς».
Ιδιαιτέρως, όμως, του παρήγγειλε:
Έλεγαν οι πατέρες του Σινά γιά τον αββά Σέργιο, τον αναχωρητή:
«Όταν έμενε στο Σινά, ο οικονόμος της Μονής τον είχε τοποθετήσει στο διακόνημα με τα μουλάρια. Έτσι ο αββάς Σέργιος επέβλεπε όλες τις απαραίτητες μεταφορές της Μονής.
Μιά ημέρα καθώς επέστρεφε στην Σκήτη από κάποιο μακρινό διακόνημα, ευρέθηκε ένα λιοντάρι ξαπλωμένο στο δρόμο τους. Μόλις είδαν τα μουλάρια αλλά και οι οδηγοί τους το λιοντάρι, ζάρωσαν από το φόβο τους. Τότε ο αββάς Σέργιος αφού πήρε από το σάκκο του ένα κομμάτι ψωμί, επλησίασε το λιοντάρι και του λέει:
<<Ήταν οι τελευταίες στιγμές του αββά Στεφάνου του Βυζαντίου, ο οποίος και είχε χρηματίσει αρχειοφύλακας του στρατηγού Μαυριανού.
Καθισμένοι λοιπόν πλάϊ του, περιμέναμε την εκδημία του. Μαζί ήταν και ο αββάς Θεοδόσιος ο Αφρικανός, Επίσκοπος Βαβυλώνος. Διαβάζαμε τον 118ον ψαλμό, τον «Άμωμο», όπως συνηθίζεται γιά τους ψυχορραγούντες, όταν ξαφνικά ο αββάς Στέφανος στρέφει το βλέμμα του έντονα, σε κάποιον που εμφανίσθηκε μπροστά του, και του λέγει με βαρειά φωνή:
«Τι ήλθες εδώ; Γκρεμίσου στο σκότος το εξώτερο.
Δεν έχεις δουλειά μαζί μου. Μερίς μου ο Κύριος!»!
Ένας αδελφός, ερώτησε τον αββά Σισόη:
«Εάν, ενώ βαδίζουμε, ο οδηγός μας χάσει τον δρόμο, πρέπει να του το πούμε;».
Και ο γέροντας λέγει:
«Όχι»!
Ξαναρωτάει τότε ο αδελφός:
«Δηλαδή να τον αφήσουμε να μας πλανήσει;».
Και απαντά ο γέροντας:
«Τί λοιπόν, θα πάρεις ραβδί να τον δείρεις;
Όταν επρόκειτο να κοιμηθή ο αββάς Σισόης, όλοι οι πατέρες κάθονταν κοντά του. Ξαφνικά το πρόσωπο του έλαμψε σαν τον ήλιο, και λέει στους πατέρες:
«Να, ήλθε η χορεία των Προφητών!».
Και πάλι το πρόσωπο του έλαμψε, ακόμη πιο πολύ, και είπε:
«Να, ήλθε η χορεία των Αποστόλων!».
Και πάλι έλαμψε διπλά το πρόσωπο του, και ήταν σαν να μιλούσε με κάποιους.
Τότε τον ερώτησαν οι γέροντες:
«Με ποιόν μιλάς πάτερ;».
