<<Ένας νέος παρασυρμένος από την τρομερή δύναμι της κακής συνηθείας, έπεφτε συχνά σε βαρύ αμάρτημα. Δεν άφηνε όμως τον αγώνα. Ύστερα από κάθε κατρακύλισμα έχυνε πύρινα δάκρυα και προσευχόταν εις τον Θεόν μ’ αυτά τα λόγια:
«Κύριε, σώσε με, είτε θέλω είτε δε θέλω. Εγώ σαν χωματένιος, που είμαι, τραβιέμαι εύκολα από τη λάσπη της αμαρτίας. Εσύ όμως έχεις την δύναμι να μ’ εμποδίσης. Δεν είναι θαυμαστό, Θεέ μου, αν ελεήσης τον δίκαιο, ούτε αν σώσης τον ενάρετο, διότι αυτοί είναι άξιοι να γευθούν την Αγαθότητά Σου! Σ’ εμένα τον αμαρτωλό δείξε, Κύριε, το Έλεος και τη Φιλανθρωπία Σου, και σώσε με. Μ’ όλη την αθλιότητά μου σε Εσένα μόνο καταφεύγω ο δυστυχής»!
Αυτά έλεγε με συντριβή ο νέος και όταν κυριευόταν από το πάθος και όταν ακόμη ήταν ήρεμος. Κάποια φορά που νικήθηκε ύστερα από αγωνιώδη αντίστασι, γονάτισε αμέσως και επανέλαβε τα ίδια λόγια, χύνοντας ποταμούς δακρύων. Η ακατανίκητη ελπίδα του εις την Θεία Ευσπλαχνία ερέθισε τον διάβολο και παρουσιάσθηκε μπροστά του, όλος μανία, και του φώναξε:
«Άθλιε, δεν νοιώθεις λίγη ντροπή, όταν με τέτοια χάλια τολμάς να προσεύχεσαι και να παίρνης στο στόμα σου το Όνομα του Θεού; Μάθε μιά γιά πάντα, πώς γιά εσένα δεν υπάρχει σωτηρία...».
