<<Κάποτε κάποιος κυνηγός, επήγε εις τον γέροντα Γερβάσιο Παρασκευόπουλο, γιά να εξομολογηθή. Ανάμεσα στα αμαρτήματά του, ανέφερε και ένα διπλό φονικό που είχε διαπράξει...
Είχε πάει Κυριακή πρωΐ γιά κυνήγι και μέσα σ’ έναν καλαμιώνα, που ενόμισε ότι ήταν κάποιο θήραμα, επυροβόλησε… Όμως αντί γιά θήραμα, εσκότωσε μία γυναίκα. Και η γυναίκα αυτή, ήταν έγκυος…
«Θα συγχωρεθώ γι’ αυτό που έκανα;;», ερώτησε ο κυνηγός τον γέροντα.
1912, Ενενήντα και πλέον χρόνια μετά τον ξεσηκωμό του 1821, το Εθνικό προσκλητήριο αντηχούσε και πάλι εις το αιματόβρεκτο Έθνος μας! Η ένδοξος Πατρίδα μας ήτο χωρίς την Ήπειρο, την Θεσσαλία, την Μακεδονία και την Θράκη και ο ζυγός τής Οθωμανικής τυραννίας ήταν ανυπόφορος... Οι αδελφοί μας σφάζονται, αι παρθένοι ατιμάζονται, πόλεις Ελληνικαί ανθούσαι πυρπολούνται, η κιβωτός των Θρησκευτικών και Εθνικών παραδόσεων καταδιώκεται, τα ιερά βεβηλούνται, οι λυχνίες των επτά Εκκλησιών της Αποκαλύψεως σβήνουν. Οι ανήμεροι και άγριοι στρατιώται της σκοτεινής ημισελήνου τα πάντα κατεπάτησαν, τα πάντα εβεβήλωσαν... Οι πανέμορφοι τόποι, όπου άνθησε ο Ελληνικός Πολιτισμός, μετεβλήθησαν σε απέραντα νεκροταφεία... Στη Μακεδονία μας, με τις πλάτες των «πολιτισμένων» Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, οργιάζει η προπαγάνδα και τα κομιτάτα των δολοφόνων Βουλγάρων, όπου τρομοκρατούν, και με σύστημα, κατακρεουργούν κυρίως δασκάλους, ιερείς και Έλληνες πατριώτες. Οι Βούλγαροι είχαν καταστρώσει τέλειο σχέδιο εκσλαβισμού όλης της Μακεδονίας...
<<Ο κ. Δημήτριος Πανίτσας, κάτοικος Πατρών, μας αφηγείται το ακόλουθο περιστατικό, σχετικά με τον Άγιο γέροντα Γερβάσιο τον Παρασκευόπουλο:
«Ο πατέρας μου Χρήστος Πανίτσας, αγρότης, από το Μπεγουλάκι, διηγείτο ότι, το 1925 σε ηλικία 32 περίπου χρόνων είχε πάει να εξομολογηθή στον π. Γερβάσιο.
Όταν ο πατέρας μου είπε εις τον Γέροντα ότι βλασφημεί, ο π. Γερβάσιος του έδωσε μία χαστουκιά και ένα γερό κούνημα και ο πατέρας μου, προς στιγμήν, αντί σαν νέος ν’ αγριέψη, σχεδόν έχασε τις δυνάμεις του…
Μετά το κτύπημα, του είπε ο π. Γερβάσιος:
Η Αλεξάνδρα Αθανασοπούλου, μαθήτρια του Γέροντος Γερβασίου, από παιδικής ηλικίας, γράφει σ’ ένα ανέκδοτο σημείωμά της, τα ακόλουθα:
«Ο Γέροντας, δεν ήταν αυστηρός στην εξομολόγησι, όπως ενόμιζε ο κόσμος, ήταν πολύ στοργικός! Αυστηρός ήταν στην διδαχή του, προτού συμβή κάτι το ανεπανόρθωτον. Ήθελε, να προλάβη το ποίμνιόν Του, να μη γλιστρήση και έλεγε:
“Mη μπάζετε στο σπίτι σας όποιον-όποιον. Το σκεπασμένο γάλα είναι καλλίτερο!”!!
Σε πολλούς, που είχαν εξομολογηθή βαρειά αμαρτήματα, έλεγε:
“Ο Κύριος θα σε συγχωρήση! Έφταιξα κι εγώ…, που δεν σε πρόσεξα”!!
Ούτε βαρύν κανόνα έβαζε! Ήταν επιεικής!»!!
<<…Μοναχοί, ιερείς, επιστήμονες, νέοι και νέες, απλοί άνθρωποι από διάφορα σημεία, όχι μόνο των Πατρών, αλλά και από όλη, σχεδόν, την Ελλάδα, ήρχοντο κοντά στο πατέρα Γερβάσιο Παρασκευόπουλο, γιά να εξομολογηθούν, γιά να του εκθέσουν τα προβλήματά τους, τον πόνο τους, τις δυσκολίες τους και να λάβουν την συμβουλή του.
Όλοι τον έβλεπαν ως άγιο άνθρωπο!
Γιά τα αναρίθμητα αγαπητά πνευματικά του τέκνα υπήρξε σ’ όλη του την ζωή «Πατέρας» με την Αποστολική έννοια του όρου:
«Ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε
ἐν Χριστῷ, ἀλλ᾿ οὐ πολλοὺς πατέρας…» (Α' Κορινθ. Δ΄15΄)!!!
Ο μακαριστός Αρχιμανδρίτης π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος (1901-1966) γράφει μεταξύ άλλων γιά τον Άγιο γέροντα Γερβάσιο:
<<Ολίγον μετά την χειροτονίαν μου, γενομένην τη 9η Νοεμβρίου 1956, έλαβον επιστολήν του πολυσεβάστου και πολυφιλήτου μοι π.Γερβασίου Παρασκευοπούλου, δι’ ής συνέχαιρεν, ηύχετο και ηρώτα διά τα περαιτέρω, δηλαδή πως σκοπεύω να εργασθώ εν τη Εκκλησία ως Κληρικός. Απήντησα ότι σκοπός μου και απόφασις μου είνε, να αποφύγω τας επισήμους θέσεις και τα αξιώματα και να εργασθώ έκ τινος μικράς και ταπεινής και αφανούς σκοπιάς. Και συνέχιζον: «Δεν ποθώ ει μη να ζήσω και να αποθάνω ως απλούς Πρεσβύτερος (σημ: ήμην ακόμη Διάκονος), μακράν επισήμων θέσεων και αξιωμάτων, αρκούμενος εις την συντροφίαν του Κυρίου μου, των βιβλίων μου, των στοχασμών μου και ολίγων εκλεκτών ψυχών. Ευχήθητε ίνα μη παρεκκλίνω εκ της γραμμής ταύτης». Λαμβάνω μίαν συνταρακτικήν επιστολήν-απάντησιν, έχουσαν ούτω (την επισυνάπτω και εν φωτοτυπία):
Προ ημερών, αγιοκατατάχθηκαν δύο
ιερές προσωπικότητες, που έδρασαν τον παρελθόντα αιώνα και διέπρεψαν, ο καθένας
στο πνευματικό Του "μετερίζι"!!
Ο μεν Άγιος Γερβάσιος ο Παρασκευόπουλος, αναδείχθηκε ως ο υπεράξιος μαθητής του Αγίου Νεκταρίου και έθεσε την σφραγίδα Του, ως ο κατ΄ εξοχήν πνευματικός ηγέτης και φάρος των Πατρών! Καθιερώθηκε ως ο πατέρας-προστάτης των προσφύγων και όλων των πτωχών, και αξιώθηκε να είναι ο πρώτος ιδρυτής κατηχητικών σχολείων, σχολών υποψηφίων μητέρων και παιδικών κατασκηνώσεων εις την Ελλάδα! Μέχρι και σήμερα, οι γειτονιές και τα προάστια που εργάσθηκε, αποτελούν πνευματικά κέντρα στην ευρύτερη περιοχή των Πατρών, αλλά και στην ίδια την Μεγαλούπολη της Πελοποννήσου, και χαρακτηρίζονται ως, «τα Γερβασιακά»! Είναι οι παραδοσιακότερες συνοικίες, όπως και περίχωρα, τής Αχαϊκής Πρωτεύουσας και θεωρούνται ως τα πνευματικά κέντρα των ευλαβών υπερπολυτέκνων, που, ιδιαιτέρως παλαιότερα, αλλά και σήμερα, προσέφεραν και προσφέρουν άξια στελέχη στην Εκκλησία και την Πολιτεία, ακόμη και στον Μοναχισμό!!
Διά την διατήρησι της Ορθοδόξου Παραδόσεως της Εκκλησίας, σταθερός στην Εκκλησία του Χριστού ο αείμνηστος γέρων Γερβάσιος Παρασκευόπουλος, δεν διστάζει να παρατηρήση και να ελέγξη τους αρνητάς της Παραδόσεως και αξιωματούχους εκείνους, οι οποίοι ως εκ της θέσεώς των ήσαν υποχρεωμένοι να υπερμαχούν της Ορθοδοξίας, εφαρμόζοντας το Χρυσοστομικό:
«Ποίει φίλους διά τον Ιησούν, και εχθρούς διά τον Ιησούν»!!!
Καθώς επίσης και το Αριστοτελικό:
«Φίλος μεν Πλάτων, φιλτάτη δε η αλήθεια»!
Στον αγώνα υπέρ της πατρώας Πίστεως, γράφει ο μεγάλος γέροντας Γερβάσιος, με πόνο ψυχής, γιά τούς ιερούς Κανόνες οι οποίοι συνετάχθησαν εν Πνεύματι Αγίω από τους Θεοφόρους Πατέρας:
«Είναι θλιβερόν ότι, επί του γυμνού και ακαλλιεργήτου σήμερον αγρού των Ιερών Κανόνων επιφέρεται πνεύμα ψυχρότητος και αδιαφορίας. Λόγοις τιμώνται οι Κανόνες, από τους πλείστους, ως τα θεμέλια της Ορθοδοξίας. Έργω όμως, ελάχιστα εφαρμόζονται. Η παγερά αδιαφορία θανατώνει την φωνήν, ήτις τολμά να υπερασπίση τον Άγγελο-Φύλακα της Ορθοδοξίας.
Θεωρούνται οι Κανόνες περγαμηναί πεπαλαιωμέναι…
Είναι εν πολλοίς ο μεγάλος νεκρός...
Ο γέροντας Γερβάσιος Παρασκευόπουλος, πνευματικό τέκνο και μαθητής του Αγίου Νεκταρίου, είδε ένα βράδυ στον ύπνο του, ότι την τάδε ημέρα και την τάδε ώρα, θα γίνει μεγάλος σεισμός στην πόλη της Πάτρας.
Όταν ξύπνησε, πήρε το κομποσκοίνι του και άρχισε να προσεύχεται. Αμφιταλαντεύθηκε, γιά το τί πρέπει να κάνει. Ταλαιπωρήθηκε από τον λογισμό: “Να το πω ή να μην το πω στους ανθρώπους;”. Δεν γνώριζε, εάν το όνειρο ήταν εκ Θεού ή εκ του πονηρού. Τελικά πρυτάνευσε ο λόγος των Πατέρων της Εκκλησίας, να μην δίνουμε, δηλαδή, βαρύτητα στα όνειρα και αποφάσισε να μην το πει σε κανένα!
Μετά από λίγες ημέρες, γίνεται ένας μεγάλος σεισμός στην Πάτρα, με αρκετά θύματα και πολύ μεγάλες υλικές καταστροφές. Έγινε, μάλιστα, την ημέρα και την ώρα που ονειρεύθηκε ο Γέροντας Γερβάσιος!!
Ο υψηλός αριθμός των εκτρώσεων
προκαλεί αγανάκτηση και οργή εις τον πατέρα Γερβάσιο, ο οποίος εργάζεται
ακούραστα γιά να ανυψώση την Κοινωνία, στα ύψη της ηθικής και Θρησκευτικής ζωής!
«Εγώ, παιδιά μου», έλεγε ο νέος αποστολικός πατήρ του Χριστού, «σήμερα είμαι και αύριο δεν θα είμαι. Αλλά να θυμηθήτε αυτό που θα σας ειπώ. Στην Ανθρωπότητα θα έλθουν πολλά δεινά. Αιτία των δεινών που υπάρχουν και αυτών που έρχονται, και μάλιστα του αίματος που χύνεται στους διαφόρους πολέμους, είναι οι εκτρώσεις... Τα έμβρυα αυτά, τα οποία δεν θεωρούν πολλοί ιατροί ότι είναι πλήρεις άνθρωποι, εκδικούνται…
<<Περί «αμαρτίας», έχομε οι πολλοί, πολύ περιωρισμένη έννοια ή ιδέα, αναλόγως μάλιστα με την χλιαρά και παραπαίουσα Χριστιανική μας συνείδηση και την αχαλίνωτον έκπτωσιν των ηθικών και πνευματικών αξιών, των τελευταίων, δήθεν, «προοδευτικών» ετών.
Διά τας εθνικάς συμφοράς και τα μεγάλα κακά και εγκλήματα που κατέκλυσαν την Ελλάδα μας, ας αναζητήσωμε τους υπευθύνους έκαστος, όχι μεταξύ των ξένων και εχθρών μας, αλλ' εν ημίν αυτοίς… Δυστυχώς, απεμακρύνθημεν από την προστασίαν και βοήθειαν του Θεού των Πατέρων μας, λόγω των βαρέων αμαρτημάτων μας και της αποστασίας όλων μας…
