<<Στα Καρούλια ευρισκόταν κάποιος αδελφός και μου λέει:
«Παπά-Εφραίμ, είμαι άρρωστος, έλα να με κοινωνήσης».
Και εγώ του λέγω:
«Θα έλθω να σε Κοινωνήσω την τάδε μέρα, μετά την Θεία Λειτουργία».
Έχω ένα κουτάκι μικρό σαν αυτό του καφέ, που κλείνει ερμητικά, και το βάζω στον κόρφο μου, σαν τον Σταυρό, και πηγαίνω και Κοινωνώ, όποιον έχει ανάγκη. Όταν μελίζη ο παπάς τις Μερίδες, παίρνει μία μικρὴ Μερίδα, με την Αγία Λαβίδα, σαν μία φακή και την “βάφει” μέσα στο Άγιο Αίμα. Και τότε είναι βαμμένη με Σώμα και Αίμα! Έτσι πηγαίνεις και μεταλαμβάνεις τον αδερφό ο οποίος σε ζήτησε.
Λειτούργησα λοιπόν.
Όταν τελείωσα, μετάλαβα εγώ, αλλά ξέχασα να βγάλω μία Μερίδα από το Άγιο Δισκάριο, να την βάλω μέσα στο Αρτοφόριο και να την “βάψω” με το Αίμα του Κυρίου.
Ξέχασα…
Ε…, άνθρωπος είμαι κι εγώ, ξεχνάω.
Και είπα στον αδελφό που περίμενε να κοινωνήση:
«Αδελφέ μου, να κάνης λιγάκι υπομονή, γιατί ξέχασα».
Και αυτός μου είπε: «Καλά».
