<<Η μητέρα, όταν χρειάζεται, πρέπει να φερθή αυστηρά προς το παιδί.
Δεν το βοηθάει, όταν εύκολα παίρνει το μέρος του, δήθεν γιά να μην στενοχωριέται.
Στα Άδανα μία χήρα γυναίκα είχε ένα μονάκριβο παιδί, Γιάννη το έλεγαν. Όταν μεγάλωσε λίγο, το πήγε σ’ έναν μάστορα, να μάθη τσαγκάρης. Κάθησε μία εβδομάδα ο μικρός στην δουλειά και μετά είπε στην μητέρα του:
«Μάνα, δεν χρειάζεται να πάω άλλο στην δουλειά· έμαθα την τέχνη!».
«Πότε την έμαθες κιόλας;», τον ερωτάει εκείνη.
«Αν θέλεις, να σου δείξω κι εσένα πώς φτιάχνουν παπούτσια», της λέει.
«Να, έτσι κόβουν την σέλα, έτσι βάζουν το δέρμα, το τακούνι, έτσι το καρφώνουν...».
Το αφεντικό του ήταν πολύ καλό και ήθελε να μάθη στον Γιάννη την τέχνη, γιατί ήταν ορφανός. Όταν είδε πως πέρασε μία εβδομάδα και ο Γιάννης δεν φάνηκε, ανησύχησε μήπως αρρώστησε βαρειά και επήγε στην μάνα του να ρωτήση τί κάνει το παιδί.
«Τί έπαθε ο Γιάννης και δεν ξαναήλθε στην δουλειά; Άρρωστος είναι;», ρωτάει την μάνα του.
