<<Έλεγαν γιά τον Αββά Ζήνωνα ότι, όταν ασκήτευε εις την Σκήτη, εβγήκε μία νύκτα από το κελλί Του, γιά να πάη προς το έλος… Έχασε όμως τον δρόμο και περπατούσε τρείς μέρες και τρείς νύκτες. Έτσι κουρασμένος και χωρίς δυνάμεις έπεσε κάτω να πεθάνη...
Και ξαφνικά, ένα μικρό παιδί στάθηκε δίπλα Του, κρατώντας ψωμί και μία κούπα με νερό και του λέγει: «Σήκω και φάγε!».
Εκείνος εσηκώθη και προσευχήθηκε, νομίζοντας ότι, πρόκειται γιά δαιμονική φαντασία.
Και τότε το παιδί του είπε:
«Σωστά έπραξες!».
Κάποιο κορίτσι επέστρεψε μόνο του, το βράδυ στο σπίτι του. Έπρεπε όμως να περάσει από ένα σκοτεινό σοκάκι, το οποίο ήταν γνωστό γιά τα κρούσματα βίας που είχαν συμβή στο πρόσφατο παρελθόν.
Προσευχήθηκε, λοιπόν, και άρχισε να διασχίζει το σκοτεινό δρομάκι.
Μία γερόντισσα, αγία ψυχούλα, ζούσε στον Πειραιά μόνη της. Το μοναχοπαίδι της ακολούθησε το δρόμο του Μοναχισμού και αφιερώθηκε εις τον Θεόν! Εκείνη δέχθηκε το γεγονός δοξάζοντας τον Θεόν, γιά την τιμή που έκανε στο παιδί της, αλλά και στην ίδια, παρ’ όλο που απόμεινε μόνη της.
Η γερόντισσα δεν είχε και καλή υγεία, είχε άσθμα που πολύ τη βασάνιζε και πολλές φορές έφθανε κοντά στο θάνατο. Μ’ αυτόν τον αγώνα πέρασαν αρκετά χρόνια. Κάποτε, ο Θεός, βραβεύοντας την πίστι και την αφοσίωσί της σ’ Εκείνον, παραχώρησε και άνοιξαν, προς στιγμήν, τα μάτια της ψυχής της και αξιώθηκε να αντικρύσει τον Άγγελο φύλακα τής ψυχής της! Η φωτεινότητα και η Θεία γλυκύτητά Του, γέμισαν με υπερκόσμια χαρά την ευλαβέστατη γερόντισσα! Τώρα είχε δει με τα μάτια της ότι, στην πραγματικότητα, ποτέ δεν ήταν μόνη της! Έτσι, προσευχόταν πλέον με μεγαλύτερη πίστι και θερμότητα!
Όμως, η ασθένεια συν τω χρόνω θέριευε...
Απολυτίκιον:
«Τῶν Οὐρανίωv Στρατιῶν Ἀρχιστράτηγοι,
δυσωποῦμεv ὑμᾶς ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι,
ἵvα ταῖς ὑμῶv δεήσεσι, τειχίσητε ἡμᾶς,
σκέπῃ τῶν πτερύγωv, τῆς ἀΰλου ὑμῶν δόξης,
φρουροῦvτες ἡμᾶς προσπίπτοντας,
ἐκτεvῶς καὶ βοῶντας.
Ἐκ τῶν κινδύνων λυτρώσασθε ἡμᾶς,
ὡς Ταξιάρχαι τῶν ἄνω Δυνάμεων!»!!!
Κοντάκιον:
Λειτουργούσε κάποτε ο πατήρ Τύχων ο Ρώσος, τον οποίο, μάλιστα, διακονούσε ο Άγιος Παΐσιος! Κατά την Μεγάλη Είσοδο, εισήλθε ο πατήρ Τύχων στο Άγιο Βήμα και βλέπει ξαφνικά τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ!!!
Ο γέροντας τότε με απλότητα τους λέει, με σπαστά Ελληνικά:
«Εσύ Μιχαήλο ντεξιά και Εσύ Γαβριήλο αριστερά»!
Ο Αββάς Ισαάκ ο Θηβαίος, επισκέφθηκε κάποτε ένα Κοινόβιο, και βλέποντας έναν αδελφό να αμαρτάνει, τον κατέκρινε. Όταν έφθασε στο κελλί του στην έρημο, ήλθε Άγγελος Κυρίου και στάθηκε μπροστά στην είσοδο του κελλιού του, λέγοντας:
«Δεν σε αφήνω να μπεις μέσα αββά».
Εκείνος τότε τον παρακαλούσε και του είπε:
«Τί έκανα;».
<<Ο Θεός είναι Κτίστης και Δημιουργός των Αγίων Αγγέλων!
Τους εδημιούργησε εκ του μηδενός και τους έκανε κατά τη δική Του Άπειρη Βούληση, ασώματη φύση, ωσάν κάποιον άνεμο και άϋλη φωτιά, όπως λέγει ο Θείος Δαβίδ: «Ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα και τοὺς λειτουργοὺς αὐτοῦ πυρὸς φλόγα»!!! (Ψαλ. ΡΓ'4'), περιγράφοντας έτσι την ευκινησία, την φλογερότητα, την θερμότητα, την διεισδυτικότητα, την ταχύτητά τους στον Θείο πόθο και την Θεία υπηρεσία, καθώς και την ανοδική τους τάση και την απομάκρυνσή τους από κάθε άλλη σκέψη!
Ο Άγγελος, λοιπόν, είναι ύπαρξη πνευματική, αεικίνητη, ελεύθερη, ασώματη, που υπηρετεί τον Θεόν, και κατά χάρη έχει λάβει στη φύση της την αθανασία! Το σχήμα και την κατάσταση αυτής της ύπαρξης, μόνον ο Κτίστης τά γνωρίζει! Και ονομάζεται ασώματη και άϋλη, σε σχέση με εμάς, διότι κάθε τι που συγκρίνεται με τον Θεόν, τον Μόνον Ασύγκριτον, ευρίσκεται ότι είναι δυσκίνητο και υλικό, επειδή μόνο το Θείον, είναι αληθώς Άϋλο και Ασώματο!
«Οι Άγγελοι, επειδή είναι υπηρέται αγάπης και ειρήνης, χαίρονται όταν μετανοούμε και προκόπτουμε εις την αρετήν»!!
«Φιλοκαλία»
μεταφρασμένη, Β',σ.15
Πόση δύναμη έχει ο Άγγελος! Βοηθάει ακόμη και με την σιωπή Του!
Κάποτε ευρισκόμουν, ανθρωπίνως, σε αδιέξοδο… Από την θλίψη αισθανόμουν να μου χτυπούν το κεφάλι με σμίλη, γιά να μου σπάσουν το κούτελο. Τα μάτια μου ενόμιζα ότι, «θα πεταχθούν έξω», ιδιαίτερα το δεξί. Πόνος ανυπόφορος! Έφερνα σβούρα, σπαρταρούσα από τον πόνο. Δεν ήξερα τί να κάνω... Έκανα προσευχή και ζητούσα από τον Θεόν, να ευρεθή ένας τρόπος να ηρεμίσω.
Πριν από μερικές δεκαετίες ζούσε στα Κατουνάκια του Αγίου Όρους ένας πολύ απλός Γέροντας, ο π. Γεώργιος. Έμενε μόνος του ηλικιωμένος και εγκαταλελειμμένος.
Κάποτε αποφάσισε να τον επισκεφθή γνωστός του μοναχός. Όταν επλησίασε στην γειτονική καλύβη, ερώτησε για τον Γέροντα, αλλά δεν τον είχαν ιδεί...
Έφθασε λοιπόν στην καλύβη με αγωνία και, όταν είδε ησυχία μεγάλη έξω και μέσα, ανησύχησε περισσότερο. Άρχισε να φωνάζει δυνατά και να χτυπάει την πόρτα, αλλά τίποτε. Τελικά πίεσε την πόρτα και την άνοιξε και μπήκε μέσα. Βλέπει τον Γέροντα ξαπλωμένο στο κρεβάτι και του λέει:
«Ευλογείτε, Γέροντα, τι κάνετε; Ήλθα να σας ιδώ»
