Παραθέτομεν αυτούσιον από το blog Pavlosmelas1904,
το κάτωθι πολύ ενδιαφέρον και αφυπνιστικόν κείμενον, το οποίον αποτελεί κόλαφον
δια τον τωρινόν Αρχιεπίσκοπον Κρήτης, ο οποίος έκρινε σκόπιμον, γονυκλινής (…!),
να προσφέρη δέησιν υπέρ αναπαύσεως της ψυχής τού γνωστού βλασφήμου συγγραφέως Ν.
Καζαντζάκη:
ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟΝ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ
Η Λεβεντογέννα Κρήτη κάποτε έβγαζε Αγίους και ήρωες. Είχαν αείποτε έντονο
θυμικό οι Κρήτες και όταν το μεταποίησε ο Απόστολος Παύλος με το μπόλι του
Ευαγγελίου, στράφηκε σε άλλη θετική κατεύθυνση. Έγινε από κατακόρυφη φθίνουσα
πορεία, ταχύτατη ανοδική ορμή «προς τα τελειότερα και θυμηδέστερα»… Τώρα,
τελευταία, βέβαια ήκιστα η Μεγαλόνησος ακολουθεί το λαμπρό παρελθόν της. Τα
δείγματα της εκκλησιαστικής εκκοσμίκευσης είναι πολυπληθέστερα στην επικράτειά
της, αναλογικά με τα άλλα γεωγραφικά διαμερίσματα της Ελλάδας.
Αλλοιώθηκε το απολυτίκιο του πνευματικού πατέρα του νησιού Αποστόλου Τίτου
που αιώνες επικρατούσε, μόνο και μόνο για να αρέσει στους αγαπολόγους -
«εκσυγχρονιστές». Λένε ότι ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης ο υμνογράφος το συνέταξε.
«Διορθώθηκε» από τους σύγχρονους ομολόγους του (ως προς την Αρχιερωσύνη και
μόνο) και προσαρμόσθηκε στα σύγχρονα «πιστεύω». Στις καινούργιες αντιλήψεις της
μεταπατερικής συλλογιστικής… Βέβαια και από πλευράς συντακτικής δεν στέκει. Δεν
συντάσσεται εμπρόθετο ρήμα με εμπρόθετο προσδιορισμό στην Αττική διάλεκτο.
Υπάρχει σπανιότατα στην γλώσσα της Αγίας Γραφής αλλά γενικά αποφεύγεται. Το
ορθό θα ήταν «ως ουν ταύτην εισήξας τω φωτί του Κυρίου». Αλλά αυτά είναι ψιλά
γράμματα που χάνονται κάτω από την σκιά άλλων βαρύτερων ατοπημάτων…
