«Όταν σε λυπούν ή όταν σε προσβάλλουν, τότε να ενθυμήσαι τα Πάθη του Κυρίου μας!
· Όταν Τόν ύβρισαν, Αυτός δεν ύβριζε!
· Όταν Τόν ειρωνεύονταν, Αυτός δεν ειρωνευόταν!
· Όταν Τόν κτυπούσαν, Αυτός δεν κτυπούσε!
· Όταν Τόν κακολογούσαν, Αυτός δεν κακολογούσε!
Σε όλα αυτά ανταποκρινόταν με ηρεμία, λέγοντας:
«Αυτός, που Αγαπά τον πλησίον του με την αληθινή, τη σύμφωνη με το Θέλημα του Θεού Αγάπη, νοιώθει μέσα του απέραντη ειρήνη και χαρά! Ενώ αυτός, που “αγαπά” με την ψεύτικη, την επιφανειακή, την υποκριτική, την σαρκική, την φιλήδονη “αγάπη”, νοιώθει μέσα του σύγχυσι και ταραχή...
Η αληθινή Αγάπη είναι συνυφασμένη με πνεύμα ταπεινώσεως, θυσίας και προσφοράς. Αυτός, που Αγαπά σύμφωνα με το Θέλημα του Θεού, θυσιάζει τις επιθυμίες του και την ανάπαυσί του χάριν αυτού, που Αγαπά!
Η “αγάπη”, που δεν είναι σύμφωνη με το Θέλημα του Θεού, συνδέεται με πνεύμα εγωϊσμού. Και αυτός, που έχει τέτοια “αγάπη”, αντί να θυσιάζεται γιά τον άλλο, όλο ζητά να θυσιάζεται ο άλλος γι’ αυτόν…
Ο
Γέροντας Γερμανός, γράφοντας σε πνευματικά του τέκνα:
«... Ήθελα να είχα ζωή, να είχα χρόνια, χρόνια όμως πολλά, να μπορούσα να είμαι πάντοτε στο πλευρό σας, να είμαι πάντοτε μαζί σας, συμπαραστάτης στον αγώνα σας. Αλλ’ αυτό είναι αδύνατο! Αν ήμουν Μαθουσάλας, κάπως θα το κατώρθωνα αυτό. Αλλά, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν είμαι...
Έλεγε ο σοφός μακαριστός Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης:
«Αφού ξέρεις πως σε αγαπά ο Θεός και ο Πνευματικός σου, δεν πρέπει να φοβάσαι!
Να σκέφτεσαι ότι:
“Κι αν δεν μου απομείνει τίποτα στον κόσμο να στηριχθώ, να ακουμπήσω, να σταθώ, όμως υπάρχει ο πανταχού παρών Θεός!! Γι’ αυτό και δεν μπορώ ν’ απελπισθώ. Κοντά μου, ευρίσκεται και ο πνευματικός μου, και μπορώ να στηριχθώ”.
