Πρό πολλών ετών, (ο π.Ιωήλ), μετέβη εις επίσκεψιν γέροντος Ιερέως, βαρύτατα ασθενούντος.
Εύρεν εκεί δύο ακόμη Ιερείς, οίτινες «παρηγόρουν» τον ασθενή διά των συνήθων ψευδών «δεν έχεις τίποτε…», «θα γίνης καλά…», «κάμε κουράγιο…», «γρήγορα θα σηκωθής» κ.τ.λ.. '
Ο π. Ιωήλ ήκουε κατ’ αρχήν σιωπηλός. Μετ’ ολίγον στρέφεται προς τον άρρωστον:
Κατά τινα κηδείαν Αρχιερέως ανήλθον εις το βήμα είκοσι περίπου ομιληταί, άλλοι μακρηγορήσαντες και άλλοι αρκεσθέντες εις συντόμους αποχαιρετισμούς.
Παρίσταντο και πολλοί Επίσκοποι, ών τινες και ωμίλησαν.
Μετά το τέλος της κηδείας λέγει (ο π. Ιωήλ) είς τινα εξ αυτών:
Η αφοβία (του π.Ιωήλ) ενώπιον του θανάτου ήτο εκπληκτική.
Μεθ’ εκάστην κηδείαν, έλεγεν εις τους φίλους αυτού αντί άλλου χαιρετισμού:
Συνέβη πρό ολίγων ετών εν Καλάμαις, κατά την κηδείαν επιφανεστάτου - εν ταυτώ δε και ευσεβεστάτου - μέλους της Κοινωνίας των Καλαμών.
Κατ’ αυτήν την κηδείαν ο είς εκ των ομιλητών ήτο ανώτατος κρατικός λειτουργός.
Παρέστη είς τινα κηδείαν εν Μεσσήνη (ο π.Ιωήλ), πρό πολλών ετών. «Ευφυής» τις ομιλητής, αποχαιρετίζων τον νεκρόν, είπε πολλάς ανοησίας περί μοίρας, ειμαρμένης κ.τ.λ..
Ότε ετελείωσεν, αρχίζει ο π. Ιωήλ:
Εν ακόμη απόσπασμα εκ κηρύγματος (του π.Ιωήλ):
«Αγωνιούν οι άνθρωποι, διά το αν θα γίνη πόλεμος και θα πέση η υδρογονική βόμβα...
Χριστιανέ μου, τί είνε αυτά πού σκέπτεσαι;
Ποιά υδρογονική βόμβα να πέση;
Η υδρογονική βόμβα έ π ε σ ε!
Απόσπασμα εκ κηρύγματος (του π.Ιωήλ) γενομένου την Μεγάλην Παρασκευήν:
«...Αποτελεί παρηγορίαν δι’ ημάς το να βλέπωμεν άλλους να υποφέρουν περισσότερον. Παρηγορείται ο τυφλός από το ένα μάτι, όταν ιδή άλλον να είνε τυφλός και από τα δύο μάτια. Παρηγορείται ο ανάπηρος από το ένα, χέρι ή πόδι, όταν ιδή άλλον πού να του λείπουν και τα δύο. Παρηγορείται ο πεινασμένος όταν ιδή άλλον, πού να είνε και πεινασμένος και κατάκοιτος...
Αλλ’ ιδού η υπερτάτη παρηγορία, Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ!
Είσαι άρρωστος;
Έχεις όμως το κρεββάτι σου, ενώ Αυτός είνε Καρφωμένος Όρθιος επάνω σ’ ένα ξύλο!
Είσαι πτωχός;
Απόσπασμα εκ κηρύγματος (τού π.Ιωήλ):
«Δύο ειδών αγαθά υπάρχουν, υλικά και πνευματικά.
Εμείς, εις μεν τα υλικά βλέπομε όχι τί έχομε, αλλά τί μας λείπει... Ενώ εις τα πνευματικά βλέπομε όχι τί μας λείπει, αλλά τί έχομε...
Όχι, αδελφέ μου, έτσι!
Άλλοτε πάλιν έλεγεν (ο π.Ιωήλ):
«Εμείς οι άνθρωποι συνηθίζομε να κοιτάζωμε το δώρον και όχι τον δωρητήν.
Όχι, άνθρωπέ μου! Να κοιτάζης τον δωρητήν και όχι το δώρον. Και όταν ο δωρητής είνε καλός, να παίρνης ό,τι σου δίδει.
(Εις ετέραν ομιλίαν), έλεγε και άλλοτε (ο π.Ιωήλ):
Κατά την αυτήν περίοδον, ότε δηλαδή υπηρέτησεν εν τη Εκπαιδεύσει (ο π.Ιωήλ), μετετέθη έκ τινος Γυμνασίου εις έτερον. Ολίγας ημέρας μετά την άφιξιν αυτού εις το νέον Γυμνάσιον, νεαρός Καθηγητής αποφασίζει να πειράξη τον «παπά».
Λέγει εις τους άλλους συναδέλφους:
«Τώρα που θα μπη ο παπάς (εις την αίθουσαν των Καθηγητών), θα σιγοτραγουδήσω ένα ελαφρό τραγουδάκι. Να δούμε τί θα κάνη…;».
Ο π. Ιωήλ εισέρχεται, ακούει, αλλά δεν διαμαρτύρεται. Σιωπά. Αφού ετελείωσεν ο νεαρός, αρχίζει αυτός να ψάλλη:
Οτε ήτο Καθηγητής Γυμνασίου (ο π.Ιωήλ) παρεκλήθη παρά τινος μαθητρίας μεγάλης τάξεως, αποτυχούσης εις τας γραπτάς εξετάσεις, να δώση βαθμόν, ώστε αύτη να μη απολέση το έτος.
(Και ο π.Ιωήλ της είπεν):
«Εάν σου λείπη μία μονάς διά την βάσιν, θα σου την δώσω.
Περισσότερον όμως όχι».
Η μαθήτρια, αρχίζει να κλαίη.
<<Υπηρετών (κάποτε, ο αοίδιμος π. Ιωήλ) εις Ναόν άλλης πόλεως (όχι δηλαδή των Καλαμών), ηξίωσε να καθορισθή τόπος διά τους άνδρας και έτερος διά τας γυναίκας, ώστε να μη εκκλησιάζωνται αναμίξ.
Εύρεν αντιδράσεις ισχυράς.
Επέμεινε και τελικώς επεβλήθη!
Κατά τινα Θείαν Λειτουργίαν, διακρίνει εις τας θέσεις των ανδρών μίαν γυναίκα. Ήτο σύζυγος Επιτρόπου, εκ των αντιδρασάντων. Καλεί τον Νεωκόρον και λέγει:
«Πήγαινε να της ειπής να φύγη αμέσως και να πάη εις τας θέσεις των γυναικών».
Ο Νεωκόρος επιστρέφει άπρακτος.
Έν τινι κηρύγματι (ο π.Ιωήλ) κατά των προκλητικών γυναικείων αμφιέσεων, έλεγε:
«...Τις βλέπετε τις γυναίκες τώρα το καλοκαίρι και γίνονται κινητά κρεοπωλεία…
Τί σέ πιάνει, κυρά μου, και περιφέρεσαι γυμνή;;
Κάνει ζέστη, σού λέει.
Συνήντησε κατά τινα ημέραν (ο π.Ιωήλ) μίαν υπέργηρον κυρίαν, ηλικίας 90 και πλέον ετών, ευσεβεστάτην και λίαν φιλακόλουθον.
«Ακόμη εδώ είσαι;» είπεν εις αυτήν. «Δεν έφυγες διά τον Ουρανόν; Αχ, να ήξερες τί χάνεις πού μένεις εδώ ακόμη!!»!!
(Και η υπέργηρος κυρία απήντησεν:)
