<<Ο (αείμνηστος) π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος σατίριζε πολλές φορές τίς σωματικές του αδυναμίες και ατέλειες και το λιγοστό του φως, χωρίς γογγυσμό, χωρίς παράπονο, μ’ ένα τέτοιο τρόπο, που σ’ έκανε να τα χάνης, ειδικά με το χαριτωμένο λεξιλόγιο το οποίο χρησιμοποιούσε γιά τον εαυτό του.
Κάποτε είχαμε πάει στο Νοσοκομείο «Κ.Α.Τ.», γιά να επισκεφθή ένα πρώην «μάρτυρα του Ιεχωβά», συνομήλικό μας, ο οποίος είχε πολεμήσει τον π. Αντώνιο δεκαετίες ολόκληρες, με πολύ φανατισμό και μεγάλο πείσμα…
«Η Αγάπη, είναι το μεγαλύτερο από τα Δώρα του Θεού, διότι αποτελεί επιστροφή στη βίωση της ενότητας του ανθρώπου, στην εμπειρία της μίας ανθρώπινης φύσης, στην υπέρβαση της ατομικότητας του ανθρώπου!
Το θεμέλιο της Αγάπης, είναι η υποστατική ένωση του Χριστού! Ο Πατέρας είναι ενωμένος σε μία Θεότητα με τον Υιό και ο Υιός ενωμένος με τον άνθρωπο, ως ένσαρκος Λόγος σε ένα Πρόσωπο! Όλοι οι πιστοί εντασσόμαστε στο ένα Σώμα του Χριστού και επομένως, δεν πρέπει να συμπεριφερόμαστε αναμεταξύ μας σαν ξένοι. Είμασθε ενωμένοι, λόγω του ότι έχουμε την ιδία φύση και την ίδια πίστη, και αποτελούμε μέλη του ενός Σώματος, το οποίο δεν επιτρέπεται να διασπούμε!
