<<Μας διηγήθηκε κάποτε ο π. Κλεόπας ότι κατά τα έτη 1930-1944 ζούσε στην Κοινότητα Μπορλέστι του νομού Νεάμτς ένας ιεροψάλτης, ο οποίος εκαλείτο Νικόλαος Δημητρίου. Ήτο ένας πολύ πιστός και ευλαβής Χριστιανός και ερχόταν συχνά στο Μοναστήρι Συχαστρία.
Όταν έψαλε εις τον Χορό, έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια του κι όλοι οι Χριστιανοί ωφελούντο από την αγία ζωή του! Κατόπιν αρώστησε και εκοιμήθη. Όταν όμως τον επήγαιναν εις το Κοιμητήριο, εκείνος ανεστήθη και έζησε ακόμη μερικά χρόνια!
«Μπορείς να δώσης κανόνα στους ανθρώπους, να κάνουν ελεημοσύνη;
Αλλά όχι στους πλουσίους!
Αυτοί έχουν “φίσκα” τις τσέπες τους, έρχονται και σου βάζουν στο τραπέζι ένα μάτσο χρήματα και σου λέγουν:
“Ορίστε, είναι έτοιμα! Τώρα έσωσα την ψυχή μου!”
Αλλά η Βασιλεία του Θεού δεν αγοράζεται με χρήματα…
<<Όταν προ ολίγων ετών οι άνθρωποι ήσαν ταραγμένοι:
Ότι ο Αντίχριστος έρχεται…
Ότι θα έλθουν πόλεμοι και άλλα παρόμοια…
Ο π. Κλεόπας τότε τους έλεγε, με δυνατή φωνή:
«Ο Πατήρ είναι στο τιμόνι!
Πάρτε καί διαβάστε τους στίχους 10-11 του ψαλμού ΡΒ΄:
“Κύριος διασκεδάζει βουλὰς ἐθνῶν, ἀθετεῖ δὲ λογισμοὺς λαῶν καὶ ἀθετεῖ βουλὰς ἀρχόντων· ἡ δὲ βουλὴ τοῦ Κυρίου εἰς τὸν αἰῶνα μένει, λογισμοὶ τῆς καρδίας αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν”!!!».
<<Κάποια πιστή γυναίκα προερχομένη από οικογένεια διανοουμένων της πόλεως Πιάτρα Νεάμτς ήλθε στον π. Κλεόπα Ηλιέ τον Ρουμάνο, και του είπε με δάκρυα γιά την απιστία του συζύγου της, Καθηγητού της Φυσικής, ο οποίος ήτο δεδηλωμένος άθεος.
Με πρότασι του π. Κλεόπα η γυναίκα κατώρθωσε και έπεισε τον άνδρα της να επισκεφθούν μαζύ τον Γέροντα.
Εκείνος δέχθηκε, αλλά είπε στην σύζυγό του:
«Δεν έχω τίποτε να συνομιλήσω μ’ ένα παπά…
Εμένα δεν ημπορεί κανείς και ποτέ να με πείση γιά την ύπαρξι του Θεού…».
<<Ένα χειμωνιάτικο πρωϊνό, ο περίφημος ρουμάνος ασκητής Κλεόπας Ιλίε, ευρισκόταν εντός του Ιερού ενός Μοναστηριακού Ναού και εδιάβαζε γονατιστός την Ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως. Μετά από λίγη ώρα, εισήλθε εις τον Ναό μία γυναίκα που είχε έλθη εις το Μοναστήρι από το βράδυ.
«Η γυναίκα, επροσκυνούσε όλες τις Εικόνες και έκανε παντού μετάνοιες», διηγείται ο π. Κλεόπας.
«Δεν εγνώριζε ότι ευρισκόμουν εις το Ιερό και την παρατηρούσα από την Ωραία Πύλη. Εκείνη, αφού επροσκύνησε τις Άγιες Εικόνες, γονάτισε εις το μέσον της Εκκλησίας, ύψωσε τα χέρια της και έλεγε από την καρδιά της αυτά τα λόγια:
«Τα δάκρυα προέρχονται από επτά αιτίες:
- Δάκρυα από την αγάπη του Θεού! Οταν ο άνθρωπος στοχάζεται την ωραιότητα της Θείας Δημιουργίας! Αυτά είναι τα ανώτερα δάκρυα, διότι είναι γεμάτα από χαρά και Θείο έρωτα! Τα δάκρυα της Θείας αγάπης εμπλουτίζουν πνευματικά τον άνθρωπο!
- Δάκρυα από τον φόβο του Θεού! Αυτά έχουν μικρότερη δύναμι από τα πρώτα, διότι τα δάκρυα της αγάπης του Θεού είναι δάκρυα υιού προς τον Πατέρα, ενώ τα δάκρυα του φόβου είναι δάκρυα δούλου προς τον Δεσπότη του!
- Δάκρυα από τον φόβο του θανάτου και των βασάνων της κολάσεως! Αυτά είναι καλά και σωτήρια δάκρυα, διότι, όπως και τα προηγούμενα φέρνουν τον καρπό της μετανοίας!
- Φυσικά δάκρυα, δηλαδή, των γονέων προς τα παιδιά και των παιδιών προς τους γονείς. Αυτά δεν είναι ούτε καλά ούτε κακά.
<<Καλλίτερα να μην γεννιόταν η γυναίκα εκείνη, που σκοτώνει τα παιδιά της…
Διότι είναι αμαρτία εναντίον του Αγίου Πνεύματος!! Και έπειτα, πού έπρεπε να εύρη ο Θεός καλλίτερη κατοικία γιά το παιδί, παρά στην κοιλία της μητέρας του;;; Και από ’κει το βγάζεις και το πετάς στα σκυλιά και το σκοτώνεις;;;
«Ποιά λέαινα», λέει ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος, «ποιά αρκούδα θα σκότωνε ποτέ το μικρό της; Και εσύ, λογικό όν, κάνεις χειρότερα από τα άγρια ζώα, όταν έφθασες, να σκοτώσεις τα παιδιά σου…».
Να πας στο δάσος, να συναντήσεις μία αγριογουρούνα με τα γουρουνόπουλά της. Εγώ ήμουν στο δάσος, έμεινα εννέα χρόνια και επτά μήνες, μόνος μου σ’ ένα βουνό στο «Ποϊάνα Κραϊνικούλουι», όταν ευρέθηκα αντιμέτωπος με μία αγριογουρούνα. Ο Θεός να φυλάξη… Έτρεξα και ανέβηκα σ’ ένα έλατο και γαντζώθηκα απ’ αυτό, διότι σαν αστραπή ώρμησε επάνω μου...
Κάποτε ήλθαν στον π. Κλεόπα ένας πιστός παρέα με κάποιον αιρετικό, ο οποίος είχε παρασυρθή στην θρησκευτική εταιρεία των μαρτύρων του Ιεχωβά. Ο πιστός Χριστιανός, είχε προσπαθήσει με πολλές συζητήσεις και αποδείξεις, να τον επαναφέρη στην Αληθινή Πίστι χωρίς αποτέλεσμα. Ο αιρετικός ήταν γεμάτος από απορίες και ερωτήσεις αλλά δεν ανεγνώριζε την πλάνη του... Τότε ο Χριστιανός τον έπεισε να επισκεφθούν μαζί τον γέροντα Κλεόπα Ηλιέ.
Στο κελλί τού π. Κλεόπα ήτο πολύς κόσμος, ως συνήθως.
Ο γέροντας ωμιλούσε με θέμα:
«Πώς πλανά ο διάβολος τον άνθρωπο».
<<Κάποτε επισκέφθηκε τον γέροντα Κλεόπα τον Ρουμάνο, ένας δημοσιογράφος και του είπε:
«Οι άνθρωποι, γέροντα, ζητούν φως… Ζητούν να πιούν νερό από καθαρές πηγές…».
Και ο Γέροντας εμπνευσμένα συνεπλήρωσε:
«Ναι! Οι άνθρωποι, όμως, έχουν Φως!
Το Άγιο Ευαγγέλιο!
Τους Προφήτας!
Τους Αποστόλους!
Τους Αγίους Πατέρας!
Τους μεγάλους Ησυχαστάς!
Τα εκατομμύρια των Μαρτύρων μας!
Λοιπόν, έχουν να πάρουν Φως!!
Από εμένα, όμως, που είμαι ένας αμαρτωλός και αδύναμος άνθρωπος τί να πάρουν…
<<Πατέρες και αδελφοί, γνωρίζουμε σίγουρα ότι όλοι θα αποθάνουμε, αλλά το πιο συγκλονιστικό είναι ότι, δεν γνωρίζουμε πώς και πότε θα αποθάνουμε. Μας περιμένει λοιπόν ο θάνατος… Αλλά είμεθα προετοιμασμένοι γι’ αυτόν;
Ακούμε συχνά από το Ιερό Ευαγγέλιο ότι, η Μαρία η Μαγδαληνή καθόταν απέναντι του τάφου του Κυρίου και έκλαιε, ενώ ο δίκαιος Ιώβ μέσα στους πόνους και τους στεναγμούς του έλεγε:
«Εὰν γὰρ ὑπομείνω, ᾅδης μου ὁ οἶκος, ἐν δὲ γνόφῳ ἔστρωταί μου ἡ στρωμνή. Θάνατον ἐπεκαλεσάμην πατέρα μου εἶναι, μητέρα δέ μου καὶ ἀδελφὴν σαπρίαν» (Ιώβ ΙΖ΄13-14΄)!!!
Όταν ερωτούσαν οι Χριστιανοί τον πατέρα Κλεόπα τον Ρουμάνο, εάν είναι καλό να διαβάζουν το Ψαλτήριο, ο γέροντας τους απαντούσε:
«Ο Μέγας Βασίλειος λέγει ότι: “Eίναι καλλίτερο να σταματήση ο ήλιος την τροχιά του, παρά να παραμένη το Ψαλτήριο αδιάβαστο στα σπίτια των Χριστιανών”!
