Ο ΠΡΩΤΟΣΥΓΚΕΛΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΠΡΕΛΙΠΚΑΝΟΥ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΠΟΥΤΝΑ.

           Στην αρχή του αιώνα μας, ο πατήρ Γεράσιμος εθεωρείτο ο πιό ξακουστός εξομολόγος της Μονής του Πούτνα.

          Γεννήθηκε στο χωριό Χοροντίντ, της επαρχίας του Ραντοτζί. Μπήκε στο Μοναστήρι σε νεαρή ηλικία και δεν άργησε να γίνει ένας δόκιμος μοναχός, και μετά από χρόνια ένας απαράμιλλος εξομολόγος. Νήστευε πάντα μέχρι το βράδυ, εκτός από τις μέρες εορτών, διάβαζε συστηματικά τους ψαλμούς και εκαλλιεργούσε την νοερά προσευχή.

Ο ΠΡΩΤΟΣΥΓΚΕΛΟΣ ΚΟΝΩΝ ΓΑΒΡΙΛΕΣΚΟΥ - ΜΙΚΡΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΚΟΖΑΝΚΕΑ.

         Ο π. Γαβριλέσκου έζησε πάνω από σαράντα χρόνια στο μικρό Μοναστήρι της Κοζάνκεα. Υπήρξε ο πιο φημισμένος ανάμεσα στους εξομολόγους της περιοχής. Οι γέροντες της περιοχής, μιλούν ακόμη και σήμερα γι αυτόν, και διηγούνται πρόθυμα θαυμαστές ιστορίες σχετικά μ’ αυτόν.

          Στο Μοναστήρι, ήδη από νεαρότατη ηλικία, ο π. Κόνων ξεπέρασε πολλούς μοναχούς με τον ζήλο που επέδειξε, τη νηστεία του, την ανάγνωση του Ψαλτηρίου, τις μετάνοιες, την υπακοή και την ελεημοσύνη του.

          Χάρις στον ζήλο του να διάγει βίο άγιο, ο Θεός του έδωσε το χάρισμα να εκδιώκει πονηρά πνεύματα. Επίσης,  μόνο χάρη στη δύναμη της προσευχής του και την ανάγνωση του Ψαλτηρίου, πολλοί άνθρωποι θεραπεύτηκαν. Στη συνέχεια, χειροτονήθηκε ιερέας και εξομολόγος. Ένα μεγάλο πλήθος αρρώστων, προσέτρεχαν κάθε μέρα σ’ αυτόν, αναζητώντας τη θεραπεία. Άλλοι προσκυνητές, αναζητούσαν τις συμβουλές του και διάφοροι άποροι των παρακαλούσαν για ελεημοσύνη. Και ο Θεός, χορηγούσε σε όλους ό,τι ζητούσαν, δια πρεσβειών του πατρός Κόνωνα. Αυτός, ο μεγάλος πνευματικός, αντιλαμβανόταν καλλίτερα απ' όλους τις ανάγκες των πιστών, τους πόνους τους, τις χαρές τους και τη δύναμη της πίστης τους. Γι' αυτό και ο π. Κόνων, κατόρθωσε να ταυτισθή πλήρως με το πλήθος των πιστών, των μοναχών, αλλά και των λαϊκών. Βοηθούσε τους ανθρώπους κυρίως με τη δύναμη της προσευχής του, μιλώντας λιγότερο στους ίδιους και περισσότερο στον Θεό γι' αυτούς.  Έτσι, με τον τρόπο αυτό, πολλοί άρρωστοι βγαίνοντας από το κελλί του πατρός Κόνωνα, επέστρεφαν στο σπίτι τους θεραπευμένοι.

ΟΙ ΜΟΝΑΧΕΣ ΦΕΒΡΩΝΙΑ, ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΣ ΓΙΟΥΡΑΣΚΟΥ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΑΓΑΦΤΟΝ.

         Αυτές οι τρεις μοναχές, αδελφές όχι μόνο κατά τον μοναχικό τους βίο αλλά και κατά σάρκα, κατάγονταν από το χωριό Ιποτέσκ, της επαρχίας του Μποτοσάνι. Ήσαν θείες του μεγάλου ποιητού Μιχάϊ Εμινέσκου (από τη μεριά της μητέρας).

          Ασπάσθηκαν την μοναστική ζωή, στο ονομαστό γυναικείο Μοναστήρι που αποκαλούνταν «Άγαφτον», μεταξύ του 1855 και του 1860. Αργότερα, έφεραν κι άλλες συγγενείς τους, ανάμεσα στις οποίες και τη φημισμένη μοναχή Ξενία Βελισάρη, ξαδέλφη αυτή του ποιητού. Η Φεβρωνία, η Σοφία και η Ολυμπιάς, ανταπεξέρχονταν με γενναιότητα στις δοκιμασίες του μοναστικού βίου, με προσευχή, νηστεία και υπακοή, συνοδεύοντας καθετί που έκαναν, με δάκρυα κατανύξεως.

Ο Γ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΑΖΑΡ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

                 Ο γ. Γεώργιος Λαζάρ, υπήρξε ένας εκλεκτός άνθρωπος του Θεού, με μιά ζωή χωρίς προηγούμενο σ' όλη τη χώρα. Δεν έζησε μέσα σε Μοναστήρι, αλλά πέρασε από πάρα πολλές δοκιμασίες… Επίσης δεν κρύφθηκε μέσα στα όρη και τα βουνά, αλλά έζησε όλη του τη ζωή ανάμεσα στους ανθρώπους, όπου τον έβλεπαν και να τον άκουγαν οι πάντες, προσφέροντας έτσι, σε όλους, το παράδειγμα μιάς ζωής αφιερωμένης ολοκληρωτικά στον Χριστό. Πολλοί άνθρωποι τον γνώρισαν και ωφελήθηκαν από το παράδειγμά του.

          Αυτός ο ασυνήθιστος και εξαιρετικά πιστός άνθρωπος, γεννήθηκε στην κοινότητα του Σουσάγκ της επαρχίας της Άλμπα. Ήδη από την παιδική του ηλικία, έβλεπαν στο πρόσωπό του, ένα χαρισματούχο άνθρωπο. Αργότερα, ενυμφεύθηκε και απέκτησε πέντε παιδιά. Αυτός ασχολιόταν με τα ζώα και η γυναίκα του με το νοικοκυριό. Το σπίτι τους ήταν μιά πραγματική Εκκλησία. Διάβαζαν τακτικά το Ψαλτήρι, νήστευαν και έκαναν κάθε μέρα ελεημοσύνη. Συγχρόνως, εκαλλιέργησε την νοερά προσευχή, που τον ανέβαζε πνευματικά.

          Στα 1884, μαζί με άλλους συγχωριανούς του και με τη συγκατάθεση της συζύγού του, έφυγε για προσκύνημα στα Ιεροσόλυμα. Ακολουθώντας τις συμβουλές ενός αναχωρητού, πήγε μόνος του στην έρημο του Ιορδάνου και από εκεί, μέσω του Σινά, έφθασε στην έρημο του Νείλου. Για τρία χρόνια, αγωνίσθηκε με νηστεία, προσευχή και μελέτη. Δεν είχε μαζί του παρά το Ευαγγέλιο και το Ψαλτήρι. Μ’ αυτά τα δύο βιβλία άφησε τη Χώρα του. Μ’ αυτά τα δύο γύρισε πίσω και αυτά κρατώντας τα στα χέρια του, παρέδωσε την ψυχή του!!

          Έπειτα από τα τρία χρόνια της μονώσεως, επανήλθε στα Ιεροσόλυμα. Στη συνέχεια, επισκέφθηκε το Άγιον Όρος και τέλος επέστρεψε στη Χώρα του. Η όψη του φωτιζόταν από την νοσταλγία του Δημιουργού, τα μάτια του ήσαν γαλήνια όπως ο ήλιος, η ψυχή του ειρηνική, η ομιλία του αργή και γεμάτη σοφία, το βάδισμά του ήρεμο, η προσευχή του αδιάλειπτος! Για να σκληραγωγήσει το σώμα του, ο Λαζάρ ο προσκυνητής, περπατούσε χειμώνα-καλοκαίρι ανυπόδητος και ασκεπής (χωρίς να καλύπτει το κεφάλι του). Στην πλάτη του είχε ένα παλιό γούνινο σακάκι κι ένα δισάκι όπου είχε το Ευαγγέλιο, στο δεξί του χέρι κρατούσε ένα μακρύ ραβδί μ' έναν σταυρό στο άκρο του και στο αριστερό του χέρι κρατούσε το Ψαλτήρι. Έτσι λοιπόν επέστρεψε στην Πατρίδα του ο π. Γεώργιος και έτσι έζησε σαν μέγας προσκυνητής, μέχρις ότου τον κάλεσε ο Κύριος.

Ο ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΣ ΒΑΡΛΑΑΜ ΑΡΓΚΙΡΕΣΚΟΥ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΜΟΛΔΑΒΙΑΣ ΚΑΙ ΣΟΥΚΕΑΒΑ.

         Στον Μητροπολιτικό Ναό του Ιασίου, διακονούσαν πάντοτε δοκιμασμένοι κληρικοί, που προέρχονταν από διάφορα Μοναστήρια ολόκληρης της Μολδαβίας. Ανάμεσα σ’ αυτούς, ο σπουδαιότερος εξ απόψεως πνευματικής ζωής και καλών έργων (παραμένει αξεπέραστος μέχρι σήμερα), ήταν ο αρχιδιάκονος Βαρλαάμ, αυθεντικό κόσμημα του Ρουμάνικου Μοναχισμού.

          Ο Βαρλαάμ Αργκιρέσκου, καταγόταν από το Χάνγκον, του διαμερίσματος του Νεάμτς. Εισήλθε στην αδελφότητα της Mονής του Νεάμτς, σε ηλικία δεκαπέντε ετών. Χάρις στην αγιότητα του βίου του και την ωραία του φωνή, χειροτονήθηκε διάκονος στα 1898. Η ψαλμωδία ήταν το διακόνημα που του είχαν αναθέσει.

          Περνούσε όλη την ημέρα στην Εκκλησία. Το βράδυ γυρνούσε πίσω στο κελλί του, προσευχόταν με ένταση γιά δύο περίπου ώρες, μετά μισοκοιμόταν ξαπλωμένος πάνω σε μία τάβλα χωρίς προσκέφαλο, γιά μιά ώρα. Τα μεσάνυκτα ήταν ο πρώτος που πήγαινε στην Ακολουθία. Όταν γυρνούσε στο δωμάτιό του, έκανε μερικές εκατοντάδες μετάνοιες και αναπαυόταν ακόμη γιά τρείς ώρες. Το πρωί ξανάρχιζε τις προσευχές, τον κανόνα του, την ανάγνωση του Ψαλτηρίου και μετά απ’ αυτά πήγαινε στην Εκκλησία.

          Ο καλός αυτός στρατιώτης του Χριστού, έκανε τον αγώνα του με την προσευχή, την ταπείνωση, την ελεημοσύνη και την υπακοή.

Η ΜΟΝΑΧΗ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΤΟΦΑΝ ΤΗΣ Ι.ΜΟΝΗΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΙΑ.

Η Μαγδαληνή Τοφάν, που καταγόταν από την επαρχία του Νεάμτς, ήλθε σε πολύ νεαρή ηλικία στο μοναστήρι της Αγάπια στην Ρουμανία, σαν υποτακτική της μοναχής Κλεομίδης. Ενηλικιώθηκε μέσα στον φόβο του Θεού, την προσευχή και την υπακοή. Αφού η Μαγδαληνή Τοφάν ντύθηκε το μοναχικό σχήμα, οι δύο μοναχές έζησαν σαν εν Χριστώ αδελφές, μοιραζόμενες χαρές, και πνευματικές εμπειρίες. Και οι δύο μαζί αποτελούσαν ένα πραγματικό πρότυπο αφοσιωμένης και πνευματικής ζωής στην Ι. Μονή της Αγάπια, που αριθμούσε περίπου πεντακόσιες μοναχές.

Μέρα και νύκτα, τις έβλεπαν να είναι παρούσες σ’ όλες τις Ακολουθίες, συμβουλεύοντας και ενθαρρύνοντας η μία την άλλη. Εξομολογούνταν και κοινωνούσαν συχνά και στερούνταν με ευκολία τα αγαθά του κόσμου τούτου.

Τον Φεβρουάριο του 1947, η μητέρα Κλεομίδη εκοιμήθη. Μόνη πιά, η παλιά υποτακτική Μαγδαληνή, παρακαλούσε τον Θεόν να της φανερώσει που ευρισκόταν η ψυχή της πνευματικής της μητέρας και να την πληροφορήσει αν είχε σωθή. Σαράντα μέρες μετά τον θάνατο της Γερόντισσας, η αδελφή Μαγδαληνή μετέλαβε τον Αχράντων Μυστηρίων και το βράδυ παρέδωσε την ψυχή της.

Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΓΕΡΩΝ-ΠΑΧΩΜΙΟΣ ΤΗΣ Ι.Μ.ΣΛΑΤΙΝΑ.

Υπήρχαν πάντα δόκιμοι μοναχοί στο μοναστήρι της Σλάτινα, της επαρχίας του Ραλτισέντ. Όπως και παντού, η επίδραση των εξομολόγων ήταν σημαντική. Σ' αυτόν τον τόπο, τον πανάρχαιο, έζησε κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, ένας περίφημος πνευματικός, ο πατήρ Παχώμιος, εξομολόγος και σύμβουλος πολλών προσώπων. Ανάμεσα σ' αυτούς ευρισκόταν και ο Βογιάρος Γεώργιος Γκιτέσκου, του οποίου τα κτήματα απλώνονταν γύρω από την πόλη του Φαλτισένη. Αυτός ο άνθρωπος, συμπεριφερόταν πολύ σκληρά στους χωρικούς που εργάζονταν στα κτήματά του. Γι’ αυτό, ο πατήρ Παχώμιος του έκανε συνεχώς παρατηρήσεις, κατ’ αρχήν με μαλακό τρόπο και στη συνέχεια με αυστηρό:

«Σας παρακαλώ, να μην καταπιέζετε τους χωρικούς και να μην τους επιβάλλετε να εργάζονται στις μέρες των εορτών». Ο Βογιάρος υποσχόταν, αλλά δεν κρατούσε τον λόγο του.

Μετά από αρκετό καιρό, ο πνευματικός πήρε μία απόφαση:

«Τέκνον μου, από εδώ και στο εξής, δεν μπορώ να σας βοηθώ με τις συμβουλές μου, γιατί δεν με υπακούετε και δεν θέλω να πάμε και οι δύο στην κόλαση. Νομίζω, πως όποιος καταπιέζει τον συνάνθρωπό του, τον υβρίζει, τον κτυπά και τον αναγκάζει να εργάζεται τις γιορτινές ημέρες, δεν θα αναπαυθή με ησυχία στον τάφο του. Ο Θεός να σας φυλάει απ' αυτό...».

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΤΣΙΡΟΥ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΣΕΚΟΥ.

Δεν ξέρουμε πολλά πράγματα για τον μοναχό Δαμιανό Τσίρου, γιατί στο Μοναστήρι ζούσε μιά ζωή μοναχική από τα μάτια όλων. Γεννήθηκε στην επαρχία του Μπακιάου και ήδη από νεαρή ηλικία φανέρωνε εξαιρετική ευλάβεια. Τη νύχτα, κλεινόταν μέσα στην Εκκλησία του χωριού του και προσευχόταν μέχρι το πρωί. Τα χρόνια που έκανε δόκιμος, τα πέρασε στο φημισμένο Μοναστήρι του Φραζινέι, κατόπιν, στη Μολδαβία, όπου μπήκε στο μικρό Μοναστήρι του Τιμπουκάνι-Νεάμτς.

Η δίψα του για ησυχία και ασκητική ζωή τον ωδήγησε στον Άγιο τόπο της Μονής Σέκιν, που απήχε αρκετά από την ταραχή του κόσμου. Εκεί, ο πατήρ Δαμιανός έζησε μια αναχωρητική ζωή κι έγινε Μοναχός έμπειρος και κατά Θεόν προοδευμένος. Πάντα μόνος, αναλογιζόμενος συνεχώς τον θάνατο και την κρίση, απήγγελλε αδιάλειπτα την ευχή του Ιησού, νηστεύοντας και δουλαγωγώντας το σώμα του με την υπακοή και τις αγρυπνίες. Υπακοή, αδιάλειπτη προσευχή, σιωπή, εγκράτεια, αγνότητα πνεύματος και βαθειά ταπείνωση, αυτές ήταν οι βασικές αρετές του πατρός Δαμιανού. Όπως οι παλαιοί Μοναχοί, σκεπτόταν μόνο πως το έλεος του Θεού θα του χαρίσει τον Παράδεισο, προετοιμάζοντας αδιάκοπα τον εαυτό του για τον θάνατο. Έχοντας αποκτήσει από τον Κύριο το χάρισμα της ειρήνης και της αδιάλειπτης προσευχής, ο π. Δαμιανός έμενε αποστασιοποιημένος απ' ό,τι συνέβαινε γύρω του. Δεν σήκωνε από ταπείνωση τα μάτια του, ούτε για να θαυμάσει τον έναστρο Ουρανό!

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΝΙΧΙΤΕΝΚΟΥ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΗΣ ΣΙΧΑΣΤΡΙΑ.

Υπήρξε ένας από τους μεγάλους Mοναχούς του καιρού μας. Μπήκε νέος στο Μοναστήρι και κατά τη διάρκεια των σαράντα ετών της κοινοβιακής του ζωής, ο γ.Παΐσιος Νιχιτένκου αφοσιώθηκε σ' ένα μόνο διακόνημα: Αυτό του μάγειρα.

Δεν έκανε ποτέ παρακοή, δεν ζήτησε ποτέ να αντικατασταθή από κάποιον άλλο, δεν αντιμίλησε ποτέ.

Τηρούσε πάντα σιωπή, απαγγέλλοντας νοερά την ευχή του Ιησού και έχοντας διαρκώς δάκρυα στα μάτια.

Ο ΠΡΩΤΟΣΥΓΚΕΛΟΣ ΒΙΚΕΝΤΙ ΜΑΛΑΟΥ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΣΕΚΟΥ.

Η ζωή του π. Βικεντίου φάνηκε ήδη από την αρχή της πως ήταν ευλογημένη από τον Θεό. Στα χίλια οκτακόσια ενενήντα τέσσερα, οι γονείς του και τα τρία τους παιδιά απαρνήθηκαν τον κόσμο και όλα τα γήΐνα και πήγαν να υπηρετήσουν τον Χριστό. Ο γιός έφυγε μαζί με τον πατέρα του για το Άγιον Όρος και, αφού έμεινε εκεί δόκιμος γιά δέκα χρόνια πλάϊ σε έμπειρους Μοναχούς, γύρισε πίσω στη χώρα του και εγκαταστάθηκε στη μονή Σέκου.

Το 1912, ενδύθηκε το Μοναχικό σχήμα και τρία χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε Ιερέας. Όμως, δεν είναι εύκολο να μιλήσει κανείς γιά τον βίο του ως Μοναχού και γιά τις δοκιμασίες στις οποίες υποβλήθηκε. 0 Ιερομόναχος Βικέντιος εκδηλώθηκε από την αρχή της μετάνοιάς του αδυσώπητος προς τον εαυτό του με νηστεία συνεχή, προσευχή αδιάκοπη και αγρυπνία κάθε βράδυ.

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΓΑΛΑΚΤΙΩΝ ΕΛΙΕ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΗΣ ΣΙΧΑΣΤΡΙΑ.

Ο Γαλακτίων Έλιε, γεννήθηκε στο χωριό Πιπιρίγκ. Εγκατέλειψε τον κόσμο από νεαρή ηλικία και έγινε δόκιμος μοναχός στους κόλπους της κοινότητας της Σιχάστρια. Δεν ήταν κανένας μεγάλος λόγιος, αλλά είχε πολλή πίστη. Όταν ο Έλιε πήγαινε στην Εκκλησία γιά να προσευχηθή και να διαβάσει τον Λόγο του Θεού, έπεφτε στα γόνατα και είχε δάκρυα στα μάτια. Κατά τη διάρκεια των πολλών ετών που πέρασε στο Μοναστήρι, ο μοναχός Γαλακτίων δεν είχε παρά ένα διακόνημα: Να φυλάει τα πρόβατα, έργο ευλογημένο, μοναχικό και ειρηνικό, που έκανε την ψυχή του βοσκού, να ξεχειλίζει από ταπείνωση και τον κρατούσε σε πνευματικό σύνδεσμο με τον Θεό και τη φύση τριγύρω.

Και γι' αυτόν τον λόγο, ο σεβαστός Έλιε ήταν ήρεμος, γαλήνιος, πλούσιος σε υπομονή και σε αγάπη. Αγαπούσε κυρίως την Εκκλησία του Σωτήρος Ιησού Χριστού και πρώτα και κύρια την ανάγνωση του Ψαλτηρίου μέσα στην μοναξιά. Ο μοναχός είχε αγαπήσει τα πρόβατα των βοσκοτόπων, τα όρη τα υψηλά, τα πουλιά του δάσους και τα λουλούδια των αγρών.

Ο ΜΕΓΑΛΟΣΧΗΜΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ.

Δύο χιλιόμετρα από το μοναστήρι της Σιχάστρια βρίσκεται ένα μικρό ξέφωτο που έχει ονομασθή: «Ξέφωτο του Ιωάννη του ερημίτη». Στο κέντρο αυτού του ξέφωτου, ξεχωρίζει ένα κελί καμωμένο από ξύλινους κορμούς, μερικά οπωροφόρα δένδρα, βραγιές με λαχανικά και με λουλούδια. Όχι πολύ μακριά, κελαρύζει το νερό μιας πηγής, ανάμεσα σε οξιές αιωνόβιες, μέσα στην ειρήνη της σιωπής.

Αυτό είναι το κελί του πατρός Ιωάννη, από το μοναστήρι της Σιχάστρια, που το έφτιαξε μόνος του. Εκεί επέρασε τα δέκα τελευταία χρόνια της ζωής του. Ο σεβαστός Πατέρας, είχε παντρευθή και είχε αποκτήσει και παιδιά. Αργότερα, από την αγάπη του προς τον Χριστό, αποτραβήχθηκε στο μοναστήρι στο άνθος της ηλικίας του και τελικά έγινε ένας μοναχός με οξυδέρκεια. Για πολλές δεκαετίες υποτάχθηκε στους κανόνες της Κοινοβιακής ζωής, χωρίς όμως να παραμελεί και τον προσωπικό κανόνα μετανοίας. Επίσης, ποτέ δεν έλλειψε από την ακολουθία του Μεσονυκτικού και όταν λόγω υπακοής ευρισκόταν έξω από το μοναστήρι ή σε ταξίδι, απομονωνόταν και διάβαζε τους αίνους.

«Την ώρα που όλα τα πλάσματα υμνούν τον Κύριο», έλεγε ο π. Ιωάννης, «πώς μπορώ εγώ ο πτωχός αμαρτωλός να κοιμάμαι ή να σιωπώ;».

Η ΜΕΓΑΛΟΣΧΗΜΗ ΜΟΝΑΧΗ ΙΣΙΔΩΡΑ.

Στα μέρη μας γίνεται πολύς λόγος για τη Μητέρα Ισιδώρα την Αναχωρήτρια. Έζησε μόνη της σαρανταένα χρόνια μέσα στα αιώνια δάση των ορέων της Σίχλα, υπομένοντας τις σκληρές δοκιμασίες της αναχωρητικής ζωής. Εγκατέλειψε το μοναστήρι της Αγάπιας πριν από το 1900 και ήλθε και εγκαταστάθηκε κάτω από τα απότομα βράχια, που ονομάζονται: «Ο βράχος του Κορόϊ».

Εκεί η Μητέρα Ισιδώρα έφτιαξε ένα μικρό καλυβάκι με κορμούς ελάτου και έζησε, με προσευχές και νηστείες, για πολλά χρόνια. Προσευχόταν συνεχώς, διάβαζε κάθε μέρα το Ψαλτήρι, έκανε χίλιες μετάνοιες και απήγγειλε (ή έλεγε φωναχτά) την ευχή του Ιησού κάνοντας το σημείο του Σταυρού. Το βράδυ έτρωγε ξερό ψωμί με βραστές πατάτες, μανιτάρια και φρούτα που μάζευε από το δάσος. Μετά ξανάρχιζε την προσευχή μέχρι τα μεσάνυκτα. Η Μητέρα Ισιδώρα είχε επίσης μιά σανιδούλα ξύλινη, ένα μικρό σφυράκι και μιά καμπανούλα με τα οποία σήμαινε πάντα για τον όρθρο, τον ακάθιστο και τον εσπερινό. Τη σανιδούλα και τη καμπανούλα τα είχε πάντα κρεμασμένα στα κλαδιά ενός ελάτου ή ενός βράχου.

Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΤΟΥ ΕΡΗΜΙΤΟΥ.

Οι παλαιοί Πατέρες της μονής της Σιχάστρια διηγούνται την παρακάτω θαυμαστή ιστορία:

Κατά το έτος χίλια εννιακόσια τριάντα, οι αδελφοί της μονής έβοσκαν τα πρόβατά τους μέσα στα ξέφωτα του βουνού από την πλευρά του μικρού μοναστηριού της Σίχλα, όταν ξαφνικά ένας απ' αυτούς ανακάλυψε ένα μικρό κελάκι κρυμμένο ανάμεσα στα βράχια:

«Ευλογείτε, Πάτερ μου!», είπε ο μοναχός χτυπώντας την πόρτα, αλλά κανείς δεν του αποκρίθηκε. Σπρώχνοντας απαλά, άνοιξε την πόρτα, μπήκε μέσα σε μια στενή σπηλιά μαυρισμένη από τον καπνό της φωτιάς και είδε, κατάχαμα, ένα κρεβάτι από κλαδιά ελάτου και στο κέντρο, πάνω σ' ένα τραπέζι, δύο προσευχητάρια δίπλα στα οποία υπήρχε ένα φύλλο χαρτιού όπου μπορούσε κανείς να διαβάσει: «Εδώ μέσα κατοικεί το δυστυχισμένο ζώο Δ.Σ.».

«Αν ξέραμε πού θα μπορούσαμε να συναντήσουμε αυτόν τον Πατέρα», είπαν μεταξύ τους οι αδελφοί, «θα του φέρναμε λίγο φαγητό από τη στάνη μας, για να προσεύχεται για μας».

Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΤΟ ΞΕΦΩΤΟ ΚΙ ΟΙ ΑΝΑΧΩΡΗΤΕΣ ΤΗΣ.

Το μονοπάτι που οδηγεί από το μοναστήρι της Σιχάστριας στο μοναστήρι της Αγάπιας διασχίζει μια ορεινή τοποθεσία, όχι τόσο πυκνόφυτη, που ονομάζεται μέχρι τις μέρες μας: «Η τράπεζα στο ξέφωτο». Και ιδού ο λόγος αυτής της ονομασίας...

Σ’ αυτή εδώ την τοποθεσία πέρασαν μέσα από τις δοκιμασίες του ασκητικού βίου, για πολλούς αιώνες και μέχρι το τέλος του 1890, πολυάριθμοι έμπειροι αναχωρητές. Προέρχονταν από τα κοντινά μοναστήρια της περιοχής, όπως του Νεάμτς, του Σέκου, της Σιχάστρια και ζούσαν μέχρι τον θάνατό τους, κάτω από την πνευματική καθοδήγηση ενός διακριτικού Πνευματικού.

Ποιά ακριβώς ήταν τα έργα αυτών των ερημιτών που είχαν φύγει μακριά από τον κόσμο, παραμένει μέχρι σήμερα λίγο-πολύ άγνωστο. Καθένας απ' αυτούς είχε το κελί του, όσο το δυνατόν πιο μικρό και απομακρυσμένο από των άλλων. Στο κέντρο του ξέφωτου ήταν το κελί του Πνευματικού, μια ξύλινη μικρή εκκλησούλα, μερικά οπωροφόρα δένδρα και ανάμεσά τους μια σειρά από μακρόστενα τραπέζια.