<<Στην κοπέλα που δεν μπορεί να αποφασίση, αν πρέπη να παντρευθή ή να πάη στο Μοναστήρι:
Εφόσον αμφιταλαντεύεσαι, κόρη, να ξέρης ότι, είσαι περισσότερο γιά γάμο παρά γιά Μοναστήρι. Γιά Μοναχικό βίο είναι εκείνοι στους οποίους δεν υπάρχει αμφιβολία!
Ο Άγιος Σάββας δεν δίσταζε! Ούτε η Αγία Θεοδώρα! Ούτε η Αγία Ξενία! Ούτε η Αγία Ευφημία! Ούτε τόσες πολλές άλλες, οι οποίες υπήρξαν πραγματικές καλλιτέχνιδες του Μοναχικού βίου. Επειδή: «Οὐ πάντες χωροῦσι τὸν λόγον τοῦτον, ἀλλ᾿ οἷς δέδοται» (Ματθ. ΙΘ΄11΄)!!!
Εσύ λες, πώς συχνά τα βράδια κάθεσαι μαζύ με την μητέρα σου, δίπλα στη φωτιά και απαριθμείτε λόγους υπέρ και λόγους κατά. Εγώ, όμως, σου λέω:
Όσοι λόγοι και να είναι, και πάλι δεν θα αποφασίσουν οι λόγοι σε ποιά πλευρά θα γύρης, αλλά η έλξι! Η αγάπη στέκει πάνω από όλους τους λόγους! Και εάν δεν σε οδηγήση η αγάπη προς τον Χριστό και την Μοναχική ησυχία του Μοναστηριού, τότε η αγάπη γιά τον κόσμο θα σε κρατήση στον κόσμο και θα σε οδηγήση εις τον γάμο. Όμως και στην δεύτερη περίπτωσι, εσύ μπορείς να είσαι ευλογημένη, με την ευλογία της Σάρας και της Ραχήλ, μα και της ίδιας της μητέρας σου!
Η μεγάλη αγάπη προς τον Θεό δεν αντέχει τον κόσμο, δεν αγαπά συντροφιές, ζητά την μοναξιά. Τούτη η αγάπη εκίνησε χιλιάδες ψυχές, ώστε να απομακρυνθούν από τον πλατύ δρόμο του κόσμου, στις βουβές ερημιές! Ώστε να συναντηθούν μόνες με τον Αγαπητό Κύριο! Ώστε να έχουν μυστική συνάντησι με τον Δημιουργό τους, ο Οποίος είναι όλος Αγάπη και κατ’ Όνομα και κατ’ Ουσία! Όμως πριν απ’ όλα, γιά να αξιωθούν τούτου του οράματος και αυτής της συναντήσεως, οι Μοναχοί και οι Μοναχές, επωμίζονται και τη νηστεία και τον κόπο και την ταπείνωσι και την αγρυπνία και την πτωχεία και την υπακοή και όλες τις άλλες ασκήσεις, μόνο και μόνο γιά να αξιωθούν αυτής της πνευματικής συναντήσεως με τον Κύριό τους!! Και σ’ αυτό τον στενό δρόμο η ψυχή αξιώνεται αυτής της συναντήσεως, όταν απελευθερωθή, καθαρισθή και στολισθή!
Από τί να απελευθερωθή η ψυχή των απομονωμένων;
Απ’ όλους τους γήϊνους δεσμούς και τη μεροληψία!!
Από τί να καθαρισθή;
Από κάθε σωματική και γήϊνη αγάπη, από την αγάπη γιά το σώμα, γιά τους συγγενείς και τους φίλους, γιά το χωριό τους ή την πόλι, γιά την περιουσία, τα ενδύματα, τα φαγητά, τα κοσμήματα, κ.λπ.!!
Με τί, η ψυχή, να στολισθή;
Μόνο με την αγάπη προς τον Χριστόν, η οποία περιέχει μέσα της όλα τα άλλα στολίδια, όλο το μαργαριτάρι της πίστεως, όλο τον άργυρο της ελπίδος και όλα τα πολύτιμα πετράδια όλων των άλλων αρετών!!
Το σώμα που νηστεύει, εξυπηρετεί τον Μοναχό μόνο ως καθαρισμένο και ελαφρύ σκέπασμα τούτου του απέραντου Ουράνιου πλούτου!!
Έτσι σου γράφω, όχι γιά να σε προσελκύσω στην Μοναχική ζωή, αλλά περισσότερο να σε αποτρέψω απ’ Αυτήν. Επειδή, εάν με ταλαντευμένο πνεύμα απομακρυνθής από τον κόσμο, η λαχτάρα γιά τον κόσμο θα δυναμώση μέσα σου και, φοβάμαι ότι…, θα σε καταβάλη. Και θα είσαι με το σώμα στο Μοναστήρι και με την ψυχή στον κόσμο. Και ο κόσμος περισσότερο βασανίζει στον καθρέπτη της ψυχής παρά στην πραγματικότητα.
Να ευχαριστής τον Θεόν, που εκτός από τον στενό δρόμο των Μοναχών, έδειξε και ένα λίγο πλατύτερο δρόμο προς την Σωτηρία και την Αιώνια Ζωή! Ξεκίνα, κόρη, αυτόν τον πλατύτερο δρόμο που αρμόζει περισσότερο στην κλίσι σου. Ξεκίνα αυτόν τον δρόμο, αλλά και πάλι με φόβο Θεού και εξ ολοκλήρου με εμπιστοσύνη εις τον Θεόν!!
Και να ξέρης, και αυτός, ο ευκολώτερος δρόμος, δίχως Θεό δεν αντέχεται!!!
Η ευλογία του Θεού να είναι μαζύ σου!!>>!!!
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (1881-1956)!!!
Πηγή: «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…», σελ. 31-33. Εκδόσεις “ Ἐν πλῷ ”.
