«Όταν όλα τα δυσάρεστα τα αποδεχόμασθε με προθυμία και συντετριμμένη καρδιά, τότε σιγά-σιγά γινόμασθε πραγματικά πνευματικά ελεύθεροι»!!!
Όσιος Ιωάννης της Κλίμακος (523-606).
«Όταν όλα τα δυσάρεστα τα αποδεχόμασθε με προθυμία και συντετριμμένη καρδιά, τότε σιγά-σιγά γινόμασθε πραγματικά πνευματικά ελεύθεροι»!!!
Όσιος Ιωάννης της Κλίμακος (523-606).
Στην σπάνια φωτογραφία φαίνεται το πρόσωπο του Κωνσταντίνου Κανάρη, όπως αποτυπώθηκε τη μέρα της κηδείας του στο σπίτι του, στην οδό Κυψέλης 54 στην Αθήνα.
Ο Θρυλικός Ναύαρχος πριν πεθάνει είπε, ότι το μόνο που έχει να δώσει στο Ελληνικό Έθνος είναι η καρδιά του! Και την έδωσε! Μέχρι σήμερα φυλάσσεται μέσα σε μια λήκυθο στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο στην παλαιά Βουλή!!
Ο μπουρλοτιέρης του Αγώνα, άφησε την τελευταία του πνοή στις 2 Σεπτεμβρίου του 1877 σε ηλικία 84 ετών! Έπασχε από χρόνια ημιπληγία και κατέληξε από ανακοπή καρδιάς. Τα κατορθώματα του Θρυλικού Ναυάρχου σκόρπισαν τον πανικό στους Οθωμανούς και επηρέασαν αποφασιστικά την πορεία της Επανάστασης. Διέπρεψε στη θάλασσα, με κορυφαία στιγμή την πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας στη Χίο, το 1822!!
Η καρδιά του Κανάρη.
Την καρδιά του Κανάρη αφαίρεσε από τη σορό του, ο γιατρός Ιωάννης Ζωχιός. Αμέσως μετά, πέρασε στα χέρια του γλύπτη Θωμά Θωμόπουλου, ο οποίος ανέλαβε τη διατήρησή της. Φιλοτέχνησε μιά ασημένια λήκυθο, ένα αγγείο που χρησίμευε για την φύλαξη ελαιόλαδου, και μιά μαρμάρινη λάρνακα, γιά να τοποθετηθή.
Η λάρνακα μεταφέρθηκε στο Υπουργείο Ναυτικών το Νοέμβριο του 1929. Αργότερα, το 1933, αποφασίσθηκε να εκτίθεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Αθηνών, όπου υπάρχουν και άλλα σημαντικά εκθέματα του αγώνα.
Η λύκηθος με την μαρμάρινη λάρνακα, στην οποία φυλάσσεται μέχρι σήμερα η καρδιά του Κωνσταντίνου Κανάρη (Πηγή φωτογραφίας: Εθνικό Ιστορικό Μουσείο)
Στη μαρμάρινη λάρνακα ο γλύπτης, έχει χαράξει με χρυσά γράμματα τα τοπωνύμια, στα οποία διαδραματίσθηκαν οι ένδοξες Ναυμαχίες του Κωνσταντίνου Κανάρη: Χίος, Ψαρά, Τσεσμέ και Αλεξάνδρεια. Στο επάνω μέρος της λάρνακας ευρίσκεται σκαλισμένο το άγαλμα της Νίκης, ενώ έχει χαραχθη η φράση: «Χαίρε καρδία Ναυάρχου Κανάρη».
Οι άνθρωποι είναι αντιδραστικοί. Λες στον άλλο να κάνει κάτι και δεν το κάνει, επειδή του το είπες. Αντιδρά και δεν το κάνει. Αν δει εσένα να το κάνεις αυτό το πράγμα, ίσως το κάνει και εκείνος, γιατί θα σκεφθή: «Αφού το κάνει αυτός, να το κάνω και εγώ…».
Αν όμως θελήσεις να προσευχηθής στο Χριστό και να του πεις: «Χριστέ μου, Σέ παρακαλώ, φώτισε ή ελέησε αυτό το πρόσωπο» και κάνεις συνεχώς αυτήν την προσευχή, τότε ο Χριστός, αρχίζει να στέλνει στο πρόσωπο εκείνο καλούς λογισμούς!
Μην προσπαθείτε δηλαδή με ανθρώπινους τρόπους (λόγια και υποδείξεις) να διορθώσετε κακές καταστάσεις. Δεν έρχεται κανένα καλό αποτέλεσμα. Μόνο με την προσευχή θα φέρετε αποτέλεσμα. Να επικαλείσθε τη Θεία Χάρη γιά όλους. Να πάει η Θεία Χάρη μέσα στην ψυχή τους και να τους αλλοιώσει. Αυτό που εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε, θα το κάνει η Χάρις Του!! Θα σας αναφέρω συγκεκριμένο παράδειγμα:
«Η κόρη ενός ανδρογύνου είχε ξεφύγει από τον δρόμο του Θεού. Η συμπεριφορά και ο τρόπος ζωής της κοπέλας αυτής, είχε δημιουργήσει τέτοια κατάσταση μέσα στο σπίτι, που ο πατέρας είχε βγει από τον εαυτόν του, ήταν πυρ και μανία εναντίον της κόρης του, ήθελε να την σκοτώσει και άλλες τέτοιες υπερβολές. Τελικά δέχθηκε και ήλθε μαζί με την γυναίκα του να με επισκεφθούν.
Είπα τότε στον πατέρα:
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ.
Στην παιδική του ηλικία, ο Εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, είχε έναν στενό φίλο και συμμαθητή. Και οι δυό τους είχαν κάποιον σπουδαίο φιλόλογο, ο οποίος έκανε διαρκώς παρατηρήσεις στον Σολωμό.
«Δεν το έγραψες αυτό καλά... δεν το έκανες εκείνο καλά... Δεν το είπες αυτό καλά... », συνεχώς του έκανε παρατηρήσεις στις επιδόσεις του, ενώ στον άλλον μαθητή, δεν έκανε καθόλου παρατηρήσεις!
Μιά μέρα δεν κρατήθηκε ο Σολωμός και αντέδρασε λέγοντας στον καθηγητή του:
«Κύριε καθηγητά, δηλαδή… εγώ είμαι χειρότερος από τον συμμαθητή μου;;; Όλο σε μένα κάνετε παρατηρήσεις ενώ σ’ αυτόν… τίποτε… Όλα καλά μαζί του…».
«THE MOST DANGEROUS ANIMAL IN THE WORLD» The Bronx Zoo in 1963
“ Στον τεράστιο ζωολογικό κήπο της Νέας Υόρκης (Bronx Zoo), όπου εξετίθεντο όλα τα θηρία της γης, υπήρχε μια μικρή σπηλιά με την επιγραφή:
«Εδώ κατοικεί το φοβερότερο θηρίο, που ζει στον πλανήτη...».
Ο επισκέπτης, που περίεργος προχωρούσε στο βάθος, έβλεπε ξαφνικά ένα πελώριο καθρέφτη, που μέσα του αντίκρυζε φυσικά το είδωλό του. Στη βάση υπήρχε η εξής αναφορά:
Οι κλέφτες παλιά, πεταλώνανε τα άλογά τους ανάποδα, ώστε να παραπλανούν τους διώκτες τους, που έψαχναν για να τους εντοπίσουν.
Το ίδιο κάνει και ο σατανάς, ο οποίος ως ένας άλλος κλέφτης, «φορεί ανάποδα τα παπούτσιά του» και προσπαθεί να μας μπερδέψει, με πολλούς και διαφόρους τρόπους...
«Σε θέματα συνειδήσεως, ο κανόνας της πλειοψηφίας δεν έχει καμμία θέση και αξία»!!!
Μαχάτμα Γκάντι (1869-1948).
Όταν οι συνασπισμένοι Έλληνες υπό την ηγεσία των Σπαρτιατών νίκησαν τους Πέρσες στις Πλαταιές, στην τελική νικηφόρα μάχη εναντίον των εισβολέων (είχαν προηγηθή ο Μαραθώνας, οι Θερμοπύλες και η ναυμαχία της Σαλαμίνας), ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Παυσανίας, ανακάλυψε ανέπαφη τη σκηνή του Πέρση στρατηγού Μαρδόνιου, στο κέντρο του αντιπάλου στρατοπέδου. Η επέλαση των ολίγων χιλιάδων Ελλήνων εναντίον των εκατοντάδων χιλιάδων Περσών, ήταν τόσο σαρωτική, που όλοι οι στρατηγοί των εχθρών σκοτώθηκαν και οι αποδεκατισμένες περσικές στρατιές σκορπίσθηκαν άτακτα στο Βορρά.
Ο σκληροτράχηλος και λιτοδίαιτος Παυσανίας, μπήκε μέσα στην πολυτελή σκηνή, όπου περίμεναν έντρομοι οι ευνούχοι, οι υπηρέτες και οι μάγειροι του Πέρση στρατηγού. Ο Λακεδαιμόνιος έμεινε έκπληκτος από την πολυτέλεια, από τα χρυσά και αργυρά αντικείμενα, από τα κεντητά καλύμματα και τα περίτεχνα χαλιά, ενώ αυτός κοιμόταν ημίγυμνος στις καλαμωτές του Ευρώτα.
«Στον πόλεμο η σφαίρα ξέρεις πώς κυνηγάει τους ανηθίκους;
Εκεί βλέπεις έντονα την Θεία Δικαιοσύνη αλλά και την προστασία του Θεού. Ατιμία στον πόλεμο δεν σηκώνει. Ανήθικο άνθρωπο θα τον εύρη η σφαίρα.
Μιά φορά πηγαίναμε με την διλοχία μας να αντικαταστήσουμε ένα τάγμα. Εν τω μεταξύ όμως, μας χτύπησαν και ριχθήκαμε στην μάχη. Ένας, θυμάμαι, από εκείνο το τάγμα, είχε κάνει την προηγούμενη μέρα μία ατιμία και είχε βιάσει μία έγκυο (..!), την καημένη... Ε, σ’ εκείνη την επιχείρηση, μόνο αυτός σκοτώθηκε!! Φοβερό!!
«Αποφάσισε σταθερά να μείνεις στον ωφέλιμο και ελαφρύ ζυγό του Κυρίου, και έτσι θα αποφύγεις τον ανώφελο και βαρύ ζυγό αυτού του κόσμου»!!!
Όσιος Εφραίμ ο Σύρος (308-373 μ.Χ.).
«Δεν πλουταίνει ο άνθρωπος με χρήματα, αλλά πλουταίνει από τα καλά του έργα»!!!
Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης (1797-1864).
«Ο ελεύθερος άνθρωπος, ομιλεί παντού και πάντοτε μόνο την γλώσσα της αληθείας»!!!
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (345-407 μ.Χ.).
Στην αρχή του αιώνα μας, ο πατήρ Γεράσιμος εθεωρείτο ο πιό ξακουστός εξομολόγος της Μονής του Πούτνα.
Γεννήθηκε στο χωριό Χοροντίντ, της επαρχίας του Ραντοτζί. Μπήκε στο Μοναστήρι σε νεαρή ηλικία και δεν άργησε να γίνει ένας δόκιμος μοναχός, και μετά από χρόνια ένας απαράμιλλος εξομολόγος. Νήστευε πάντα μέχρι το βράδυ, εκτός από τις μέρες εορτών, διάβαζε συστηματικά τους ψαλμούς και εκαλλιεργούσε την νοερά προσευχή.
«Το κάθε δημόσιο κακό έχει την βαθειά ρίζα του τόσο στην αμάθεια και την ανοησία του Λαού, όσο και στην φαυλότητα και τον συμφεροντολογισμό της εξουσίας»!!
Σόλων ο Αθηναίος (640-560 π.Χ.)
«Η παραμικρή αμέλεια, μπορεί να γεννήσει μεγάλη αμαρτία! Αντίθετα, η ολίγη προσοχή, είναι δυνατόν να απομακρύνει τεράστια ζημία»!!
Όσιος Εφραίμ ο Σύρος (308-373 μ.Χ.).
«Τα δάκρυα της μητέρας, είναι η μεγαλύτερη και ισχυρότερη υδροηλεκτρική δύναμη του κόσμου»!!
Μπέρναρντ Σο (1856-1950 μ.Χ.).
Διηγείται ο Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης ότι, μιά μέρα ήταν σε κατάσταση Χάριτος. Και σε αυτήν την κατάσταση που ευρισκόταν, ήλθε ο γέροντας Προκόπιος και του χτύπησε την πόρτα του κελιού του, λέγοντας του:
«Έλα παπά-Εφραίμ να μαγειρέψουμε. Ήλθε η ώρα του φαγητού…».
«Και σκέφθηκα», λέει ο παπά-Εφραίμ, «να αφήσω τα πνευματικά μου καθήκοντα για τα σωματικά; Θα αφήσω τα Ουράνια για τα γήινα;».
Ο Ευφρόσυνος ζούσε αποκομμένος από τον κόσμο, σε κάποιο χωριό. Οι γονείς του ήταν χωρικοί και πολύ φτωχοί. Εξ αιτίας των συνθηκών αυτών, δεν κατάφερε ποτέ να μάθη γράμματα και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, οι περισσότεροι τον χαρακτήριζαν «αγροίκο».
Όταν πέρασαν τα χρόνια, ο Ευφρόσυνος αποφάσισε πως ήθελε να ζήσει ως μοναχός. Πράγματι, μπήκε σε κάποιο Μοναστήρι και από τότε δεν σταμάτησε να ασχολείται με τη μαγειρική, καθώς τον τοποθέτησαν στη θέση του βοηθού του μάγειρα.
Οι υπόλοιποι μοναχοί, συνεχώς τον κοροΐδευαν, λόγω της θέσης του, βλέποντάς τον μαυρισμένο στην καπνιά και λόγω της έλλειψης παιδείας. Εκείνος, όμως, δεν αντιδρούσε, αντιθέτως, υπέμενε όλα τα σχόλια και τους εμπαιγμούς, με ταπεινότητα. Δεν διαμαρτυρόταν, δεν γόγγυζε και δεν κατέκρινε κανέναν. Πολλές φορές, περιφρονούσαν ακόμη και τη μαγειρική του, κατηγορώντας τον πως δεν μαγείρευε καλά. Αυτός, όμως, χωρίς να χάνει το κουράγιό, του απαντούσε:
Το Άγιο Λείψανό του, τοποθετήθηκε σε μαρμάρινη θήκη (λάρνακα) και κρύφθηκε από τους Χριστιανούς στην Θυρβανούπολι, όπου επιτελούσε καθημερινά πολλά και μεγάλα θαύματα.
Κάποιοι εχθροί, όμως, του Χριστιανισμού, που δεν υπέφεραν την θαυματουργική δύναμη του Αγίου Λειψάνου, έκλεψαν την λάρνακα και την έρριξαν στην θάλασσα μαζί με τις μαρμάρινες λάρνακες (με λείψανα) τεσσάρων άλλων Μαρτύρων, του Παπιανού, του Λουκιανού, του Γρηγορίου και του Ακακίου.
Ο π. Γαβριλέσκου έζησε πάνω από σαράντα χρόνια στο μικρό Μοναστήρι της Κοζάνκεα. Υπήρξε ο πιο φημισμένος ανάμεσα στους εξομολόγους της περιοχής. Οι γέροντες της περιοχής, μιλούν ακόμη και σήμερα γι αυτόν, και διηγούνται πρόθυμα θαυμαστές ιστορίες σχετικά μ’ αυτόν.
Στο Μοναστήρι, ήδη από νεαρότατη ηλικία, ο π. Κόνων ξεπέρασε πολλούς μοναχούς με τον ζήλο που επέδειξε, τη νηστεία του, την ανάγνωση του Ψαλτηρίου, τις μετάνοιες, την υπακοή και την ελεημοσύνη του.
Χάρις στον ζήλο του να διάγει βίο άγιο, ο Θεός του έδωσε το χάρισμα να εκδιώκει πονηρά πνεύματα. Επίσης, μόνο χάρη στη δύναμη της προσευχής του και την ανάγνωση του Ψαλτηρίου, πολλοί άνθρωποι θεραπεύτηκαν. Στη συνέχεια, χειροτονήθηκε ιερέας και εξομολόγος. Ένα μεγάλο πλήθος αρρώστων, προσέτρεχαν κάθε μέρα σ’ αυτόν, αναζητώντας τη θεραπεία. Άλλοι προσκυνητές, αναζητούσαν τις συμβουλές του και διάφοροι άποροι των παρακαλούσαν για ελεημοσύνη. Και ο Θεός, χορηγούσε σε όλους ό,τι ζητούσαν, δια πρεσβειών του πατρός Κόνωνα. Αυτός, ο μεγάλος πνευματικός, αντιλαμβανόταν καλλίτερα απ' όλους τις ανάγκες των πιστών, τους πόνους τους, τις χαρές τους και τη δύναμη της πίστης τους. Γι' αυτό και ο π. Κόνων, κατόρθωσε να ταυτισθή πλήρως με το πλήθος των πιστών, των μοναχών, αλλά και των λαϊκών. Βοηθούσε τους ανθρώπους κυρίως με τη δύναμη της προσευχής του, μιλώντας λιγότερο στους ίδιους και περισσότερο στον Θεό γι' αυτούς. Έτσι, με τον τρόπο αυτό, πολλοί άρρωστοι βγαίνοντας από το κελλί του πατρός Κόνωνα, επέστρεφαν στο σπίτι τους θεραπευμένοι.
«Έργο σου διαρκές να είναι η μελέτη των Θείων Γραφών!
Να μελετάς το Ψαλτήρι και να μαθαίνεις τους Ψαλμούς!
Με την ανατολή του ο ήλιος, να σε βλέπει με τα ιερά βιβλία στα χέρια σου!»!!!
Μέγας Αθανάσιος (296-373 μ.Χ.)