«Οι Άγγελοι, επειδή είναι υπηρέται αγάπης και ειρήνης, χαίρονται όταν μετανοούμε και προκόπτουμε εις την αρετήν»!!
«Φιλοκαλία»
μεταφρασμένη, Β',σ.15
«Οι Άγγελοι, επειδή είναι υπηρέται αγάπης και ειρήνης, χαίρονται όταν μετανοούμε και προκόπτουμε εις την αρετήν»!!
«Φιλοκαλία»
μεταφρασμένη, Β',σ.15
<< Ο νόμος της αγάπης, αναγκάζει κάποιον να επιχειρεί πράγματα, που υπερβαίνουν την δύναμη του. Νομίζω λοιπόν -δεν δογματίζω-, ότι ύστερα απ’ όσα ελέχθησαν «περί ξενιτείας», ή μάλλον μαζί με αυτά, πρέπει να επακολουθήσουν και να λεχθούν ολίγα περί των ονείρων. Τόσα, όσα χρειάζονται, ώστε ούτε σ’ αυτόν τον δόλο των δολίων δαιμόνων να είμασθε αμύητοι…
……………………………………………………………………………………………………………………………………………….
36. Όνειρο είναι μία κίνηση του νου, ενώ το σώμα ευρίσκεται ακίνητο.
37. Φαντασία είναι μία εξαπάτηση των οφθαλμών, όταν το μυαλό κοιμάται. Φαντασία είναι ένα θέαμα που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.
38. Είναι φανερή η αιτία που θελήσαμε, μετά τους προηγουμένους λόγους, να μιλήσουμε γιά τα όνειρα. Αφού εγκαταλείψουμε γιά τον Κύριον, τα σπίτια μας και τους οικείους μας, και με την «ξενιτεία», γιά την αγάπη του Χριστού, πουλήσουμε τον εαυτό μας, τότε οι δαίμονες επιχειρούν να μας ταράζουν με όνειρα. Παρουσιάζουν δε σε αυτά τους ιδικούς μας ότι θρηνούν, πεθαίνουν, καταστεναχωρούνται και βασανίζονται εξ αιτίας μας... Εκείνος λοιπόν που πιστεύει στα όνειρα, μοιάζει μ΄αυτόν που κυνηγά την σκιά του και προσπαθεί να την πιάσει [«ὡς δρασσόμενος σκιᾶς καὶ διώκων ἄνεμον, οὕτως ὁ ἐπέχων ἐνυπνίοις» (Σοφ. Σειράχ ΛΔ΄2')!!!].
Σύμφωνα με την μαρτυρία της αείμνηστης Ουρανίας Παπαδοπούλου (μοναχής Μάρθας), μέσα από τα περιστατικά που αφηγείται και που αποδεικνύουν εύγλωττα την αγιότητα του απλοϊκού ποιμένα, του Αγίου Νικολάου του Πλανά:
<< Μία ημέρα, επήραμε ένα αμάξι, να μας πάη, μαζί με τον παππού, από τον Προφήτη Ελισσαίον στην οδόν Χέϋδεν. Όταν εφθάσαμε, είπαμεν στον αμαξά, να πλησιάση το αμάξι κοντά στο πεζοδρόμιο, γιά να κατεβή με ευκολία ο παππούς.
Ο αμαξάς, τότε, απαντά "ειρωνικώς":
«Ο Θεός έγινε σαρκοφόρος, ώστε ο άνθρωπος να αγωνισθή διά να γίνει πνευματοφόρος»!!
Μέγας Αθανάσιος (295-373),
P.G. 26,996
«Αν έχης κάτι κατά του πλησίον σου και δεν μπορείς να το ξεπεράσης, προτιμότερο ελεύθερα να το συζητήσης μαζί του, παρά να κρατήσης πάθος εναντίον του, στην καρδιά σου»!!
Γνώμαι Αγίων Πατέρων, σ.79
-Το κακό το ξύδι, το κιούπι του χαλάει!
-Τον μεγαλύτερό σου και γάϊδαρος να γίνει, μην τον καβαλικεύεις!
-Τον μεθυσμένο μην σκουντάς και μόνος του θα πέσει!
-Ούτε κότες έχω, ούτε με την αλεπού μαλώνω!
-Όποιος περπατά μυρίζει (=μοσχοβολάει) κι όποιος κάθεται βρωμίζει!
«Και το δάκρυ της ειλικρινούς μετανοίας που στάζει, ισοδυναμεί με το λουτρό του Βαπτίσματος!
Ακόμη και ο βαθύς αναστεναγμός, της πραγματικής μετανοίας, επαναφέρει την Χάρι του Θεού, που είχε αναχωρήσει λόγω της αμαρτίας!»!!
Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης (335-395)
Θυμάμαι κάποτε, είχαμε μία εορτή κατηχητικού σχολείου και τα παιδιά έλεγαν με την σειρά τους τα ποιήματα που τους είχαν ανατεθή.
Ήταν και ένα παιδί, ο Δημήτρης, ο οποίος είχε καταπληκτική μνήμη. Μου έλεγαν, μάλιστα, οι συμμαθητές του, ότι ολόκληρα κομμάτια από τον Όμηρο, σε αρχαίο κείμενο, τα έλεγε απ’ έξω!
Όταν ξεκίνησε η εορτή, ζητούσα από τα παιδιά να μου φέρουν τα χαρτιά με τα ποιήματά τους. Όλοι μου τα έφεραν, εκτός από τον Δημήτρη.
«Δημήτρη, που είναι το χαρτί με το ποίημά σου;».
Το χαρτί το ζητούσα από όλα τα παιδιά, γιά να παρακολουθώ, ώστε εάν ένα παιδί τα χάσει στην ώρα της απαγγελίας, να το βοηθήσω.
Και μου λέει ο Δημήτρης:
-Ο Θεός, δίνει τροφή στα πουλιά, μα δεν τη βάζει στη φωληά!
-Ο κούκκος, το όνομά του διαλαλεί!
-Σε κλεισμένο στόμα, μύγα δεν μπαίνει!
-Το αίμα φεύγει με νερό και όχι με άλλο αίμα!
-Κρασί σε πίνω γιά καλό, και συ με πας στον τοίχο…
Κάποιος αδελφός ερώτησε τον αββά Σιλουανό (τον παλαιό νηπτικό):
«Τί να κάνω, αββά; Πώς θα αποκτήσω την κατάνυξη; Πολύ ενοχλούμαι από την πνευματική αδράνεια, και τη νύστα... Και όταν σηκώνομαι από τον ύπνο, παλεύω πολύ, διότι δεν μπορώ να νικήσω τη νύστα, όταν προσπαθώ να μελετήσω τα Ιερά κείμενα...».
Και ο αββάς του αποκρίθηκε:
1. Μερικοί επαναπαύονται, ότι έχουν τόση Χάρη Θεού μέσα τους, ώστε να μπορούν να συγκρατούν τον εαυτό τους και να μη τους νικά η αμαρτία που κατοικεί μέσα τους. Και όταν το πιστεύσουν αυτό, στην αρχή έχουν προσευχή νηφάλια και ανάπαυση, έπειτα όμως επηρεάζονται από ακαθάρτους λογισμούς και δελεάζονται από την αμαρτία. Έτσι οι επιπόλαιοι, όταν έννοιωσαν μέσα τους την ενέργεια της Θείας Χάριτος, νόμισαν ότι, ελευθερώθηκαν γιά πάντα από την αμαρτία, ενώ οι διακριτικοί και νουνεχείς προσέχουν πάρα πολύ διότι, ακόμη και όταν κατοικεί μέσα τους η Χάρη του Θεού και πάλι μπορεί να ταραχθούν, με την παραμικρή απροσεξία, από αισχρούς και ατόπους λογισμούς.
<< Ερώτησε κάποιος τον σοφό Σωκράτη:
«Από πότε πρέπει το παιδί, να έχει δάσκαλο κοντά του;».
«Γιατί, έχεις παιδί;» αποκρίθηκε ο Σωκράτης.
«Ναι, έχω ένα παιδί έξι μηνών», απάντησε εκείνος.
Και του λέει τότε ο Σωκράτης:
Ένας αδελφός ερώτησε κάποιον Γέροντα:
«Ποιό καλό πράγμα υπάρχει, γιά να το κάνω και να εύρω ζωή μέσα σ᾿ αυτό;».
Και είπε ο Γέροντας:
«Ο Θεός γνωρίζει το καλό. Όμως άκουσα ότι, κάποιος από τους πατέρες ερώτησε τον αββά Νισθερώο τον μεγάλο, τον φίλο του αββά Αντωνίου:
«Ποιό θεωρείται έργο καλό γιά να το κάνω;»
Και εκείνος του είπε:
Κάποτε στα Φάρασα, την ημέρα της Αναστάσεως, μπήκε ένας Τούρκος λήσταρχος στην Εκκλησία, την ώρα που τελούσε ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης την Θεία Λειτουργία. Μόλις ο Άγιος είδε τον Τούρκο αρματωμένο, να στέκεται αδιάντροπα εντός του Ιερού Ναού, τον ειδοποίησε να φύγει αμέσως. Εκείνος όμως δεν του έδωσε σημασία...
Ο Όσιος συνέχισε ατάραχος την Θεία Λειτουργία. Όταν εξήλθε γιά τη Μεγάλη Είσοδο, τον είδε ο Τούρκος να μην πατάει στη γη, αλλά να περπατάει στον αέρα! Βλέποντας αυτό το θαύμα άρχισε να τρέμει. Έκανε να φύγει, μα δεν μπορούσε, γιατί ένοιωθε δεμένος με ένα αόρατο σχοινί...
Ο Όσιος γέρων, Ιωσήφ ο Ησυχαστής, ο κοιμηθείς εν ειρήνη το έτος 1959, στην αρχή της ασκητικής του ζωής, σε ώρα γλυκυτάτης νοεράς προσευχής, είδε το έξης όραμα, όπως το διηγήθηκε ο ίδιος:
<<Εκεί που ευρισκόμουν βυθισμένος στον εαυτό μου και πρόσεχα τα λόγια της ευχής, ξαφνικά γέμισα φως(!!), και έπειτα όλος ο τόπος έγινε φως! Ξαφνικά παρουσιάσθηκαν τρία παιδάκια, σε ηλικία έξι μέχρι οκτώ ετών, όμοια κατά πάντα στην μορφή και τα χαρακτηριστικά τους, χαριτωμένα και τόσο ωραία που η θέα τους αιχμαλώτισε όλες μου τις αισθήσεις!
Όταν ήταν να τελέσει την Θεία Λειτουργία ο παπά-Τύχωνας, ζητούσε από τον μοναχό, που θα τον βοηθούσε ως ψάλτης, να έρχεται πρωΐ-πρωΐ με το φώτισμα.
Την ώρα δε της Θείας Λειτουργίας, του έλεγε να μένη στον μικρό διάδρομο, έξω από τον Ναό, και από εκεί να λέει το «Κύριε, ελέησον», γιά να νοιώθη τελείως μόνος του και να κινείται άνετα στην προσευχή του!
Όταν έφθανε στο Χερουβικό, ο παπά-Τύχων, ηρπάζετο είκοσι έως τριάντα λεπτά, και ο ψάλτης θα έπρεπε να επαναλαμβάνει πολλές φορές το Χερουβικό, μέχρι να ακούσει τα βήματα του γέροντα κατά την Μεγάλη Είσοδο.
Όταν τον ερωτούσαν στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, με απορία:
Πρέπει να γνωρίζωμε ότι, ο Άγιος πατήρ Ιωάννης της Κλίμακος, είχε πνευματικό αδελφό κάποιον θαυμαστό αββά Γεώργιο, τον οποίον εγκατέστησε Ηγούμενο του Σινά, ενώ ο ίδιος απεσύρθη στην ησυχία, την οποία εξ αρχής, ο σοφός, είχε λάβει ως "σύζυγό" του!!
Όταν δε επρόκειτο, να πορευθή προς Κύριον ο Οσιώτατος Γέροντας Ιωάννης (ο νέος αυτός Μωϋσής!!), ευρισκόταν δίπλα του κλαίγοντας ο ηγούμενος αββάς Γεώργιος, και του έλεγε:
Κάποιος ερώτησε τον γέροντα Επιφάνιο:
«Γέροντα, ποιούς εννοεί η Εκκλησία μας όταν εύχεται, “υπέρ των καμνόντων”;».
Και ο γέρων π. Επιφάνιος, απάντησε ως εξής:
«Το ρήμα “κάμνω”, εξ ου και κάματος, σημαίνει: κουράζομαι, κοπιάζω πολύ, υποφέρω. “Απέκαμα”, λέμε ή “αποκάμνω”, δηλαδή, δεν μπορώ, δεν αντέχω άλλο.
Την ημέρα που ανέλαβε ως Ηγούμενος ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, ήλθαν στο Μοναστήρι Του, εξακόσιοι περίπου ξένοι. Όλοι αυτοί εκάθησαν στην Τράπεζα και έτρωγαν, αλλά ο Άγιος Ηγούμενος έβλεπε κάποιον με κοντά μαλλιά, τυλιγμένο με ένα μανδύα, όπως οι Ιουδαίοι, ο οποίος έτρεχε παντού και διέταζε εξουσιαστικά τους μαγείρους, τους οικονόμους, τους κελλαρίτας και τους άλλους διακονητάς!
Όταν, λοιπόν, έφυγε ο κόσμος και εκάθησαν οι διακονηταί να φάγουν, ανεζητείτο αυτός που έτρεχε παντού και διέταζε, και δεν ευρισκόταν. Τότε ο δούλος του Θεού, πατήρ ημών Ιωάννης, είπε:
<<Ενθυμούμαι, όταν ζούσε ο Γέροντας μου ο π. Νικηφόρος, τον κατέκρινα σε κάτι... Επήγα το βράδυ να κάνω προσευχή, αλλά τίποτε… Βλέπω μπροστά μου «ντουβάρι» (=εμπόδιο), δεν μπορώ να προχωρήσω στην ευχή… «Κύριε Ιησού...», «Κύριε Ιησού...», δεν προχωράει...
«Κάπου έχω σφάλλει…», σκέπτομαι.
«Κάπου έχω αμαρτήσει...».
Άρχισα να διερωτώμαι:
«Την προηγουμένη ημέρα που πήγα; Tί κουβέντες έκανα; Tί έπραξα;».
Τελικά κατάλαβα, τί λάθος είχα κάνει. Είχα κατακρίνει τον Γέροντά μου.
Την άλλη μέρα ήταν Κυριακή και έπρεπε να λειτουργήσω. Τώρα τί να κάνω;
Προσευχή! Έλεγα λοιπόν:
«Θεέ μου, συγχώρησέ με, που κατέκρινα τον Γέροντά μου, έσφαλα, ζητώ συγγνώμη».
Τίποτε όμως...
-----------------------------
Πολλοί στο Κοινόβιο αγίασαν, ενώ στην ερημία ολίγοι, διότι ο ερημίτης όλο το θέλημά του κάνει. Το τέλειο είναι το Κοινόβιο όπου είναι όλοι μαζί! Και ο Χριστὸς το Κοινόβιο παρέδωσε! Όλοι μαζί τράπεζα, όλοι μαζί στην προσευχή, όλοι μαζί προς την σωτηρία και την τελειότητα!!
Την υπακοή φοβάται ο διάβολος, διότι είναι μίμησις του Χριστού!!
-----------------------------
Ο αείμνηστος, πάλαι ποτέ εκτρωσιολόγος και εν συνεχεία φωτισμένος και δεινός πολέμιος των εκτρώσεων, Dr. Bernard Nathanson M.D., ομιλεί αποφθεγματικά προς την Ανθρωπότητα και μετά θάνατον:
«Αγκαλιάστε τη ζωή»!
Από τον Jerry Newcombe,
19 Νοεμβρίου, 2021,
LifeNews.com, Washington, DC.
<<Η συγγραφέας Terry Beatley, μίλησε σε μία τοπική εκδήλωση γιά το «Δικαίωμα στη Ζωή», στη Νότια Φλόριντα. Η Beatley, είχε συναντηθή με τον Nathanson το 2009, περίπου ένα χρόνο πριν πεθάνει, και της έδωσε εντολή, να συνεχίσει να διαδίδει το μήνυμά του υπέρ της αγέννητης ζωής. Της είπε: «Μίλησέ τους, γιά τη στρατηγική που χρησιμοποίησα, γιά να εξαπατήσω την Αμερική, ώστε να δεχθή την άμβλωση…».
Κάποιος ερώτησε τον γέροντα Επιφάνιο:
«Γέροντα, μήπως το Βυζάντιο έπεσε, διότι είχε πολλούς μοναχούς και όχι στρατιώτες;».
Και ο γέρων π. Επιφάνιος, απάντησε ως εξής:
«Αυτό είναι ψευδής κατηγορία των πολεμίων της Εκκλησίας και των αθέων, το ότι, δηλαδή, είχε εξασθενήσει το Βυζάντιο από τα πολλά Μοναστήρια.
Αυτό είναι ανόητο και να το σκέπτεται κανείς...