Είπε κάποιος, στον γέροντα Επιφάνιο:
«Πάτερ Επιφάνιε, εσείς οι Χριστιανοί με τα κηρύγματά σας περί εγκρατείας, πηγαίνετε κόντρα στη φύση...
Με ποιό δικαίωμα το κάνετε αυτό;
Κάτι ήξερε η φύση που έβαλε το σεξουαλικό ένστικτο μέσα στον άνθρωπο.
Ποιοί είσθε εσείς, που προσπαθείτε να το καταπιέσετε;».
«Αρρώστησα, παιδιά μου (με συγχωρείτε), είχα πάθει ίλιγγο από το αυχενικό, αλλά δεν με έβλαψε αυτό, όσο με έβλαψε ο κόσμος, δηλαδή, όχι ότι γογγύζω από τον κόσμο, αλλά αυτά που ακούω από τον κόσμο…
Παντρεμένα ζευγάρια και σε 20 ημέρες να χωρίζουν… και να πέφτουν σε σφάλματα, σε πορνείες και ασωτίες, σε μαγικά και διαβολεμένα πράγματα...
Κάποτε μία αλεπού πιάσθηκε από την ουρά της σε ένα δόκανο, που είχε στήσει ένας κυνηγός στο δάσος. Στην προσπάθεια της να απελευθερωθή έχασε την ουρά της. Η κολοβή, πλέον, αλεπού, στενοχωρήθηκε πολύ βλέποντας την όμορφη ουρά της κρεμασμένη στο δόκανο. Η στενοχώρια της όλο και μεγάλωνε καθώς σκεπτόταν ότι, θα τριγυρνούσε έτσι, ενώ όλες οι άλλες αλεπούδες θα είχαν τις ουρές τους.
Πονηρή όμως καθώς ήταν, δεν άργησε να βρει λύση στο πρόβλημά της. Το μόνο που είχε να κάνει, ήταν να πείσει όλες τις αλεπούδες, να κόψουν και αυτές τις ουρές τους. Έτσι, θα ήταν όλες ίδιες και δεν θα ντρεπόταν πλέον γιά την εμφάνιση της.
Αναμεταδίδομε από τον ιστότοπο afistemenaziso.gr, μία καταπληκτική και συγχρόνως, αποστομωτική είδηση, προς όλους όσοι στρέφονται κατά της πολυτεκνίας, αλλά και προς το σύνολο της Πολιτικής ηγεσίας της ταλαίπωρης Πατρίδας μας, που ετόλμησαν, με βάρβαρο και φασιστικό τρόπο, πριν από 3 έτη, μέσα σε λίγη ώρα, να αποκαθηλώσουν μία απολύτως κατατοπιστική και ενημερωτική αφίσα κατά των ανθρωποκτόνων εκτρώσεων (βλέπε εδώ: dromokirix)
Κατά τα άλλα, με «κροκοδείλια δάκρυα», προσπαθούν να μας πείσουν περί του ότι, το δημογραφικό πρόβλημα αποτελεί το υπ’ αριθμ. 1, φλέγον ζήτημα γιά την Πατρίδα μας…
Και όντως, έτσι είναι!!!
Αλλά η σταλινική στάση τους, απέναντι στους ανθρώπους που προσπαθούν ήπια και πολιτισμένα να ενημερώσουν περί της πραγματικότητος των κακουργηματικών εκτρώσεων, τους διαψεύδει ολοκληρωτικά...
Και να σκεφθούμε ότι, στην τελευταία απογραφή εν σχέσει με την απογραφή του 1961, η πληθυσμιακή αναλογία της Ελλάδος με την Τουρκία, ενώ τότε ήταν ένα προς δύο και κάτι, σήμερα είναι ένα προς δέκα...
Μόνοι μας ανοίξαμε και συντηρούμε τον τάφο μας…
<<Περί «αμαρτίας», έχομε οι πολλοί, πολύ περιωρισμένη έννοια ή ιδέα, αναλόγως μάλιστα με την χλιαρά και παραπαίουσα Χριστιανική μας συνείδηση και την αχαλίνωτον έκπτωσιν των ηθικών και πνευματικών αξιών, των τελευταίων, δήθεν, «προοδευτικών» ετών.
Διά τας εθνικάς συμφοράς και τα μεγάλα κακά και εγκλήματα που κατέκλυσαν την Ελλάδα μας, ας αναζητήσωμε τους υπευθύνους έκαστος, όχι μεταξύ των ξένων και εχθρών μας, αλλ' εν ημίν αυτοίς… Δυστυχώς, απεμακρύνθημεν από την προστασίαν και βοήθειαν του Θεού των Πατέρων μας, λόγω των βαρέων αμαρτημάτων μας και της αποστασίας όλων μας…
Έγινε κάποτε, ένας μεγάλος σεισμός στην Κωνσταντινούπολη και άφησε πολλά ερείπια...
Ανέβηκε τότε ο ιερός Χρυσόστομος πάνω στα ερείπια, και έβγαλε έναν... πανηγυρικό λόγο. Όσοι τον άκουγαν, ένοιωθαν οδυνηρή έκπληξη…
Μπροστά σε μια τέτοια καταστροφή, μπροστά σε ένα τέτοιο πένθος, να μιλάει τόσο χαρμόσυνα... Δεν εταίριαζαν αυτά τα πράγματα...
<<Μερικές φορές, ξεκινάμε να κάνουμε κάποια εργασία και μας παρουσιάζονται ένα σωρό εμπόδια. Πώς θα καταλάβουμε αν τα εμπόδια είναι από τον Θεόν;
Να εξετάσουμε αν φταίμε εμείς. Αν δεν φταίμε, το εμπόδιο θα είναι από τον Θεό, γιά το καλό μας! Γι’ αυτό δεν πρέπει κανείς να στενοχωριέται, εάν δεν έγινε η δουλειά ή αν καθυστέρησε να τελειώσει.
Κάποτε, κατέβαινα βιαστικός από την Ιερά Μονή Στομίου, να πάω στην Κόνιτσα γιά μία επείγουσα εργασία. Σ’ ένα δύσκολο σημείο του δρόμου (“Γολγοθά” το έλεγα), συνάντησα έναν γνωστό του Μοναστηριού, τον μπάρμπα-Αναστάση, με τρία ζώα φορτωμένα. Από την πολλή ανηφόρα είχαν αναποδογυρισθή τα σαμάρια τους, και ένα ζώο ήταν κοντά στον γκρεμό και κόντευε να πέσει κάτω…
Γέροντα Παΐσιε, τί θα πει:
«Καλό Παράδεισο»;
Θα πει:
«Με το καλό να πας στον Παράδεισο!».
Μπορεί, Γέροντα, να εννοεί:
«Να πας στον καλό Παράδεισο;».
Και απαντά ο γέροντας:
«Άκουσες εσύ ποτέ να μιλούν γιά κακό Παράδεισο;
Κάποιος επισκέφθηκε τον Μαχάτμα Γκάντι και του ζήτησε, να τον βοηθήσει σε κάποιο πρόβλημα που αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια. Ο άνθρωπος αυτός είχε πάθος με τη ζάχαρη. Του άρεσε πάρα πολύ, και την κατανάλωνε σε μεγάλες ποσότητες, θέτοντας την υγεία του σε κίνδυνο.
Ο Γκάντι, εδέχθη να τον βοηθήσει, αλλά του ζήτησε να έλθη να μιλήσουν μετά από τρεις εβδομάδες…
Πράγματι, πέρασαν οι τρεις εβδομάδες και ο άνθρωπος επισκέφθηκε πάλι τον Γκάντι.
Ένας νεαρός ιερωμένος, επισκέφθηκε μία ημέρα, τον πατέρα Χαράλαμπο τον Βασιλόπουλο, και του άνοιξε συζήτηση γιά την αμφίεση των κληρικών, δηλαδή, γιά το ράσο:
«Πάτερ Χαράλαμπε, η γνώμη μου είναι ότι, το ράσο είναι πρόβλημα. Δηλαδή, εμποδίζει πολλούς νέους να μπουν στην ιερωσύνη...».
«Να το συζητήσουμε το θέμα.», είπε αμέσως ο π. Χαράλαμπος. «Και ρωτάω: Τί κακό βρίσκεις στο ράσο; Μήπως το ότι το φόρεσαν τόσοι και τόσοι Μάρτυρες ιερωμένοι, του Χριστού και του Γένους μας; Είναι κακό που συνδέθηκε με τη Λευτεριά της Πατρίδας; Εκτός κι αν υπάρχουν άλλοι λόγοι... Αν κάποιοι θέλουν στολή μοντέρνα, κομψή ή θέλουν παντελόνια, γιά να μπορούν να κινούνται ελεύθερα και να κάνουν την ζωή τους... Μα τότε, αυτοί δεν είναι παπάδες... Τέτοιους ιερείς δεν τους χρειάζεται η Εκκλησία του Χριστού…».
«Να βρεθή τρόπος, πάτερ, να προσελκύσει η Εκκλησία νέους στην ιερωσύνη.», είπε ο νεαρός ιερέας.
Κάποιος γέροντας, επήγε και βρήκε κάποιον συνασκητή του, ώστε να πάνε μαζί να επισκεφθούν τον αββά Ιωσήφ.
Του λέει λοιπόν:
«Γέροντα, πες στον μαθητή σου να μας ετοιμάσει το γαϊδουράκι, γιά να αναχωρήσουμε».
Και του αποκρίνεται εκείνος:
«Φώναξέ τον, και ό,τι θέλεις, με υπακοή, θα το κάνει».
Τον ερωτά λοιπόν:
«Πώς ονομάζεται ο υποτακτικός σου;».
«Συναντήσαμε κάποτε μία μαυροφορεμένη γυναίκα, η οποία ήταν απαρηγόρητη και έκλαιγε συνεχώς. Την πλησιάσαμε γιά να μάθουμε τον λόγο που έκλαιγε, αλλά και γιά να την παρηγορήσουμε.
Και τί μάθαμε λέτε;
Είχε πεθάνει η αδελφή της και ετάφη χωρίς ιερέα…
Μία κοπέλα, πήγε στον πνευματικό της και του είπε:
«Πάτερ, θέλω να πάρω την ευχή σας, ώστε να δημιουργήσω οικογένεια. Θέλω να ευχηθήτε γιά εμένα και να με ευλογήσετε».
Ο πνευματικός, δεν στάθηκε στην κοσμική συλλογιστική γιά την επιλογή του συζύγου. Δηλαδή, δεν ερώτησε την κοπέλα εάν έχει χρήματα ο γαμβρός, αν έχει εργασία οικονομικά προσοδοφόρα ή αν έχει τα εξωτερικά στοιχεία που μπορούν να συνθέσουν ένα επιτυχημένο γάμο. Αλλά της είπε:
Ένας αδελφός, ερώτησε τον αββά Σισόη:
«Εάν, ενώ βαδίζουμε, ο οδηγός μας χάσει τον δρόμο, πρέπει να του το πούμε;».
Και ο γέροντας λέγει:
«Όχι»!
Ξαναρωτάει τότε ο αδελφός:
«Δηλαδή να τον αφήσουμε να μας πλανήσει;».
Και απαντά ο γέροντας:
«Τί λοιπόν, θα πάρεις ραβδί να τον δείρεις;
Κάποιος άγιος ασκητής, ονειρεύθηκε την πορεία τής μέχρι τότε ζωής του. Διαπίστωσε ότι, σε όλη την πορεία του, υπήρχαν ξεκάθαρα τα χνάρια του Χριστού, δίπλα από τις δικές του πατημασιές! Τα ίχνη του Κυρίου ήταν ακριβώς δίπλα στα δικά του, εκτός από κάποια σημεία στα οποία διέκρινε μόνο ένα ζευγάρι από ίχνη. Παρατήρησε ακόμη ότι, αυτό συνέβαινε στις πιό δύσκολες και λυπημένες στιγμές της ζωής του.
Λυπήθηκε τότε, και ερώτησε τον Κύριο Ιησού Χριστό:
Είπεν ο Μέγας Αντώνιος:
«Έχοντας τον φόβο του Θεού ζωντανό στη σκέψη μας, να θυμόμασθε πάντοτε τον θάνατο...
Να μισήσουμε τον κόσμο και όλα τα του κόσμου, να μισήσουμε κάθε σαρκική ανάπαυση, να απαρνηθούμε τη κοσμική ζωή αυτή, ώστε να ζήσουμε με τον Θεόν...
Να θυμάσθε, τί υποσχεθήκατε στον Θεόν, διότι αυτό θα μας το ζητήσει την ημέρα της κρίσεως...
Ο Arthur Ashe, μεγάλος Αμερικανός παίκτης του τένις με τρία Grand Slam, πέθανε σε ηλικία 49 ετών από AIDS (λόγω μετάγγισης μολυσμένου αίματος που του έγινε το 1983). Κατά την διάρκεια της νοσηλείας του, λόγω αυτής της θανατηφόρου ασθενείας, έλαβε επιστολές από πολλούς θαυμαστές του.
Ένας συγκεκριμένα από αυτούς του έγραφε:
«Γιατί ο Θεός επέλεξε εσένα να νοσήσεις από μιά τέτοια κακή ασθένεια;».
Σ’ αυτόν τον θαυμαστή, απάντησε ο Arthur Ashe ως εξής:
«Λέγεται ότι, η νοερά προσευχή είναι γιά όλους τους Χριστιανούς! Η νοερά προσευχή, λέγεται και καρδιακή. Ερωτάς εάν, και η προφορική, μπορεί να λέγεται καρδιακή. Η προσευχή, εάν δεν είναι καθαρή, ούτε η νοερά ούτε η προφορική, μπορεί να λέγεται καρδιακή.
Καρδιακή είναι η προσευχή, όταν τον νουν τον καταπίνει κυριολεκτικά η καρδία! Εκεί βόμβες να πέφτουν, το σπίτι να καίεται, ο νους, δεν εννοεί να βγη από την καρδιά, έστω και εάν κινδυνεύει να καή! Γι’ αυτό χρειάζεται να καλλιεργούμε και τις αρετές, αλλά και την αδιάλειπτον Ευχήν!
«Να έχετε το νου σας συνέχεια στον Θεό! Να λέτε την ευχή! Να μιλάτε με τον Θεό! Όταν ο άνθρωπος κάνει αυτήν την εργασία, κατ’ αρχάς νοιώθει λίγο την Αγάπη του Θεού και αργότερα, όσο προχωράει, την νοιώθει όλο και πιο πολύ! Ο νους του ευρίσκεται μόνιμα πλέον στον Θεό, και δεν τον συγκινεί τίποτε πλέον το γήϊνο και το μάταιο! Στην καρδιά του φουντώνει η αγάπη προς τον Θεό, γεμίζει και δε θέλει πιά να σκέπτεται τίποτε άλλο εκτός από τον Θεό! Αδιαφορεί γιά όλα τα του κόσμου και σκέπτεται συνέχεια τον Ουράνιο Πατέρα! Βλέπεις, όσοι ασχολούνται με εφευρέσεις, απορροφούνται από την επιστήμη. Πού είναι όμως η δική μας απορρόφηση από τον Χριστό;;
Η πίστη είναι Θείο χάρισμα.
Ο Θείος Χρυσόστομος λέει:
«Δεν είναι δικά σου τα κατορθώματα αυτά, αλλά της Χάριτος του Θεού· και αν ακόμη μιλήσεις γιά την πίστη κι αυτή, από την κλήση του Θεού προήλθε»!
Και συνεχίζει αμέσως:
«Ούτε η πίστη προέρχεται από εμάς, αν δεν έλθη ο Θεός σε μας. Αν δεν μας καλέσει, πώς θα μπορέσουμε να πιστέψουμε;»!
Και αμέσως:
«Μη νομίζουμε ότι είναι τίποτε δικό μας. Το ότι δεν είναι δικό μας, αλλά περισσότερο του Θεού, άκου και τον Απόστολο Παύλο που λέει:
“Και αυτό το δώρο (η πίστη) δεν είναι από μας, αλλά του Θεού”»!
Και σε άλλη ομιλία του λέει ο ιερός Χρυσόστομος:
Όταν ο Άγιος Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης πρωτοΐδρυσε το Κοινόβιό του, αυτό ήταν τόσο πτωχό, ώστε συχνά δεν υπήρχαν, ούτε τα απολύτως αναγκαία γιά τη συντήρηση των μοναχών.
Ένα Μεγάλο Σάββατο απόγευμα περίμεναν, να εορτάσουν το Πάσχα. Οι μοναχοί έψαχναν απελπισμένοι σε όλο το Μοναστήρι, μήπως βρουν όχι τίποτα φαγώσιμο, αλλά ένα μικρό πρόσφορο γιά την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία. Δεν τους ένοιαζε αν το Πάσχα θα έμεναν νηστικοί. Δεν ήθελαν όμως να χάσουν την Θεία Κοινωνία. Αφού δεν βρήκαν τίποτε το ανέφεραν στον Όσιο Θεοδόσιο.
Εκείνος τους άκουσε με απόλυτη ηρεμία, σαν να μην συνέβαινε τίποτε. Ούτε την ανησυχία τους συμμεριζόταν. Έδωσε μάλιστα εντολή, να ετοιμάσουν το Άγιο Βήμα γιά την Θεία Λειτουργία, καθώς και την πασχαλινή τράπεζα.
«Μάταιη παρηγοριά», ψιθύρισαν μερικοί μοναχοί.
Είπε κάποτε ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:
«Είναι μερικοί γονείς που, αν μάθουν ότι το παιδί τους θα γεννηθή “μογγολάκι”, πάνε και το σκοτώνουν. Κάνουν έκτρωση. Λες και δεν είναι άνθρωπος ή δεν έχει ψυχή... Λες και δεν μπορεί να κερδίση τον Παράδεισο... Και ξέρεις τί καλωσύνη έχουν τα καϋμένα!!
Ένα πού γνωρίζω κάνει και καλή προσευχή! Κάνει και πολλές μετάνοιες! Μούσκεμα στον ίδρωτα γίνεται! Τέτοιο φιλότιμο έχει! Μετά, όταν πεινάσει, τρίβει την κοιλίτσα του με το χέρι, και λέει στην εικόνα της Παναγίας: “Παναγίτσα, τώρα πάω φάω και μετά πάλι έλθω προσευχή”»!
Γέλασε μετά χαρούμενος ο γέροντας!
Ιστορικό ανέκδοτο:
Ο γίγας της Καρχηδόνας Αννίβας, στην μάχη της Ζάμα στην Αφρική, ηττήθηκε το 202 π.Χ., από τον μεγάλο Ρωμαίο Στρατηγό Πόπλιο Κορνήλιο ή “Σκιπίονα τον Αφρικανό”, όπως θρυλικά ονομάσθηκε μετά τη μεγάλη αυτή νίκη, κατά του ονομαστού Αννίβα.
Ηττημένος λοιπόν ο Αννίβας, αναζήτησε άσυλο στον Βασιλιά Αντίοχο της Συρίας.
Καιρό μετά, η Ρώμη έστειλε πρεσβευτές στον Βασιλιά Αντίοχο, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Στρατηγός Σκιπίων. Οι δύο μεγάλοι στρατηλάτες, λοιπόν, αλλά άσπονδοι εχθροί, αντίκρυσαν ο ένας τον άλλον με πολύ αμηχανία. Αίφνης όμως έσπασε ο πάγος και άρχισαν να συζητούν. Κάποια στιγμή ερώτησε ο Κορνήλιος Σκιπίων, ο οποίος και είχε κατατροπώσει τον Αννίβα:
«Ποιόν θεωρείς Αννίβα ως σπουδαιότερο στρατηγό;».
«Τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα» αποκρίθηκε ο Αννίβας.
«Γιά ποιόν λόγο;», ξαναρώτησε ο Κορνήλιος.
