Ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος, αποφάσισε κάποτε, να αφήσει την έρημο και να πάει σε κοντινή πόλη, γιά να προσκυνήσει τα Ιερά Λείψανα κάποιου Αγίου. Πριν ξεκινήσει, προσευχήθηκε λέγοντας:
«Κύριε, στείλε μπροστά μου, καθώς θα περνώ την πύλη της πόλεως, έναν άνθρωπο να με διδάξει»!
Μπαίνοντας λοιπόν ο Όσιος στην πόλη συνάντησε μία κοινή γυναίκα, η οποία στάθηκε και τον κοίταζε επίμονα. Ο Όσιος αισθάνθηκε άσχημα, γι’ αυτή την συνάντηση. Εστράφη τότε, με αυστηρό βλέμμα προς τη γυναίκα και της λέει:
<<Ήταν οι τελευταίες στιγμές του αββά Στεφάνου του Βυζαντίου, ο οποίος και είχε χρηματίσει αρχειοφύλακας του στρατηγού Μαυριανού.
Καθισμένοι λοιπόν πλάϊ του, περιμέναμε την εκδημία του. Μαζί ήταν και ο αββάς Θεοδόσιος ο Αφρικανός, Επίσκοπος Βαβυλώνος. Διαβάζαμε τον 118ον ψαλμό, τον «Άμωμο», όπως συνηθίζεται γιά τους ψυχορραγούντες, όταν ξαφνικά ο αββάς Στέφανος στρέφει το βλέμμα του έντονα, σε κάποιον που εμφανίσθηκε μπροστά του, και του λέγει με βαρειά φωνή:
«Τι ήλθες εδώ; Γκρεμίσου στο σκότος το εξώτερο.
Δεν έχεις δουλειά μαζί μου. Μερίς μου ο Κύριος!»!
«Όταν αγαπάμε, νομίζουμε ότι, προσφέρουμε στους άλλους, ενώ στην πραγματικότητα προσφέρουμε πρώτα στον εαυτό μας!
Η αγάπη χρειάζεται θυσίες!
Να θυσιάζουμε ταπεινά κάτι δικό μας, που στην πραγματικότητα είναι του Θεού!
Κάποιος Γέροντας, επισκέφθηκε έναν άλλον Γέροντα, ο οποίος είπε στον μαθητή του:
«Αδελφέ, κάνε μας λίγη φακή».
Και εκείνος την ετοίμασε.
«Μούσκεψε και λίγο ψωμί».
Και ο μαθητής, υπάκουσε και το μούσκεψε.
Μην απορείς…
Στη γη που δεν πρόκαμες να δης,
Ένας νεαρός μοναχός, από το Άγιον Όρος, επισκέφθηκε τον Άγιο γέροντα Πορφύριο στον Ωρωπό και μεταξύ άλλων τον ερώτησε:
«Γέροντα, θέλω να μου πείτε κάτι γιά την Ευχή. Πώς πρέπει να την λέω και με ποιό τρόπο; Μερικοί λένε να κρατούμε την αναπνοή μας· άλλοι πως πρέπει να καθόμαστε σ’ ένα σκαμνί· να σκύβουμε το κεφάλι και να συμμαζεύουμε έτσι το νου μας· και άλλα πολλά...».
Και ο γέροντας απάντησε:
«Eγώ, παιδί μου, δεν ξέρω απ' αυτά τα πράγματα. Θα σου απαντήσω όμως με κάποιο περιστατικό:
«Κάποιος σκότωσε έναν άνθρωπο με αποτέλεσμα να τον κυνηγούν οι συγγενείς του θύματος. Μέ τά πολλά ο καταδιωκόμενος, κατάφερε να φθάσει στις όχθες του ποταμού Νείλου. Εκεί, όμως, ευρέθη μπροστά σε έναν λύκο.
Φοβήθηκε, λοιπόν, και αμέσως σκαρφάλωσε σε ένα δένδρο στις όχθες του ποταμού, γιά να αποφύγει τον λύκο. Ξαφνικά, όμως, βλέπει ένα μεγάλο φίδι, να κρέμεται ανάμεσα στα κλαδιά του δένδρου, ακριβώς από πάνω του. Δίνει λοιπόν έναν σάλτο και πέφτει μέσα στο ποτάμι.
Αποδείχθηκε βέβαια, εκ των υστέρων, ότι τελικά ο μικρός έγραψε την επιστολή σε ένα τετράδιο και ξέχασε να κόψει την σελίδα και να την βάλει στο φάκελο του γράμματος. Έτσι το γράμμα δεν περιείχε τίποτε και προφανώς ο θείος μόλις το παρέλαβε, το εξέλαβε σαν μία πλάκα του μικρού και δεν απάντησε.
<<Είχε έλθη κάποιος στο καλύβι, ο οποίος ήταν πολύ στενοχωρημένος, διότι από απροσεξία είχε κτυπήσει, με το αυτοκίνητό του, ένα παιδάκι.
«Είμαι ένοχος», έλεγε.
«Προσευχόσουν εκείνη την ώρα;», τον ερώτησα.
«Όχι δεν προσευχόμουν», μου είπε.
«Δεν είσαι τόσο ένοχος που κτύπησες το παιδί», του είπα, «όσο είσαι ένοχος, επειδή δεν προσευχόσουν».
Και του ανέφερα ένα άλλο περιστατικό που είχα υπ’ όψιν μου:
Ιερά Λείψανα του Αγίου Χαραλάμπους φυλάσσονται στις κατωτέρω Ιερές Μονές και Ιερούς Ναούς:
<<…Και πρώτον
πρέπει, αδελφοί μου,
να προσέχετε εις
όλα τα νοήματα του Αγίου Ευαγγελίου, διότι
είναι όλα διαμάντια, θησαυρός, χαρά, ευφροσύνη, Ζωή Αιώνιος,
και ασφαλώς εδώ, εις τα Άχραντα Μυστήρια! Ας στοχασθώμεν, λοιπόν, τί έκαμε ο
Χριστός μας. Δεν εφύλαξε μίσος και έχθραν να μη μεταλάβη τον Ιούδαν τον εχθρόν
του, όπως εμετάλαβε και τους άλλους ένδεκα μαθητάς, τους φίλους Του τους
καλούς, έτσι και τον Ιούδαν, τον εχθρόν Του!
Ήτο ένας κληρικός ονομαζόμενος Σαπρίκιος. Ήτο και ένα άλλος ονομαζόμενος Νικηφόρος.
Αυτοί από επήρεια του διαβόλου και διάφορες κακές συγκυρίες εψυχράνθηκαν ο ένας προς τον άλλον και ενώ ήσαν φίλοι, εδημιούργησαν έχθρα μεταξύ τους.
Μίαν ημέραν στέλνει ο Bασιλεύς και παίρνει τον Σαπρίκιον και του λέγει:
“Να αρνηθής τον Χριστόν και να προσκυνήσης τα είδωλα”.
Λέγει τότε ο Σαπρίκιος:
Ο Γέροντας Χαράλαμπος ασθένησε στις 9 Δεκεμβρίου, στην εορτή της Αγίας Άννης. Η κατάσταση της υγείας του ήταν πολύ άσχημη. Μετά από δύο ημέρες μεταφέρθηκε στο παλαιό Στρατιωτικό Νοσοκομείο στη Θεσσαλονίκη. Εκεί ο Γέροντας πέρασε γενικά δύσκολες ημέρες.
Κατά παραχώρησιν Θεού, την τελευταία ημέρα του, ο Γέροντας ήταν πολύ ευδιάθετος και είχε όρεξη γιά φαγητό, ενώ τις προηγούμενες ημέρες, του δίναμε με τη βία να φάει, γιά να παίρνει τα πολλά φάρμακά του. Την περισσότερη ημέρα μάλιστα την πέρασε στην πολυθρόνα και αργά το βράδυ τον βάλαμε να κατακλιθή.
Λίγο πριν τα μεσάνυκτα, ο διακονητής αδελφός που αγρυπνούσε κοντά του, διαπίστωσε ότι, ο Γέροντας δεν κοιμόταν, αλλά φαινόταν να συνομιλεί με κάποιον, ψιθυρίζοντας και κουνώντας τα χέρια. Κάποια στιγμή ο Γέροντας έβγαλε ένα δυνατό επιφώνημα. Ο αδελφός έτρεξε και ερώτησε τί συμβαίνει. Μετά από μεγάλη καθυστέρηση του απάντησε ο Γέροντας, δίνοντας την αίσθηση ότι ευρισκόταν κάπου αλλού.
«Γέροντα, πονάς πουθενά, θέλεις τίποτε;», τον ξαναρώτησε ο αδελφός.
«Όχι, όχι, καλά είμαι. Σε φώναξε κανένας;», ερώτησε τώρα ο Γέροντας.
Και ο αδελφός γεμάτος απορία είπε:
«Καλά, Γέροντα, κοιμήσου, ξεκουράσου».
Φίλησε το χέρι του Γέροντα και εκείνος τον ευλόγησε γιά τελευταία φορά.
<<Χθες βράδυ, την ώρα που πήγαινα στον Ναό γιά την αγρυπνία, είδα σε μία άκρη κάποιο πατέρα με ένα παιδάκι σε αναπηρικό καροτσάκι.
Επλησίασα, αγκάλιασα τον μικρό και τον φίλησα!
«Είσαι ένας άγγελος», του είπα, «το ξέρεις;»!
Κάποτε, ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Αβραάμ Λίνκολν, μιλούσε σε μία συγκέντρωση ψηφοφόρων. Σ’ αυτήν αναφέρθηκε στην εντολή της αγάπης προς φίλους αλλά και εχθρούς.
Ακούγοντας αυτά τα «περίεργα» λόγια, πετάγεται ένας ψηφοφόρος, έντονα ενοχλημένος και λέει στον Πρόεδρο, με αρκετά αναιδή τρόπο:
«Μα πώς είναι δυνατόν, να αγαπάμε τους εχθρούς μας; Αυτούς πρέπει να τους εξαφανίσουμε από προσώπου γης…».
Κάποτε ο ευσεβής βασιλιάς Θεοδόσιος ο Μέγας (347-395), πρόσταξε και έβαλαν τον θρόνο του κοντά στην ακροθαλασσιά. Ύστερα, εκάθησε εκεί και κάλεσε κοντά του, τους άρχοντες και τους αξιωματούχους του παλατιού.
Τότε, είπε δυνατά, γιά να τον ακούσουν όλοι:
«Θάλασσα, με την δύναμη και την εξουσία που έχω, σε διατάζω να μην προχωρήσεις πέρα από τα όριά σου και να μη βρέξεις τον θρόνο μου».
Οι άρχοντες απορούσαν με όσα έβλεπαν και άκουγαν, γιατί δεν καταλάβαιναν τί σκοπό είχε ο βασιλιάς. Δεν πέρασε όμως πολλή ώρα και ένα δυνατό κύμα ήλθε ξαφνικά και έβρεξε όχι μόνο τον θρόνο, μά και τον ίδιο τον Μέγα Θεοδόσιο τον έκανε μούσκεμα,από το κεφάλι ως τα πόδια.
Τότε ο σοφός βασιλιάς είπε:
«Δυστυχώς, η σημερινή γενεά η πονηρά και διεστραμμένη, η αμαρτωλός και υπερήφανος, της οποίας τα τέκνα, και μεταξύ αυτών και εγώ ο έσχατος πάντων και αμαρτωλότερος πάντων, εξεκλίναμε και εξαχρειωθήκαμε. Εδιώξαμε την ταπείνωση, εδιώξαμε τον Θεό, τον Οποίον με τα χείλη τιμούμε, υμνούμε, οι δε καρδιές μας μακράν Αυτού απέχουν.
Γι᾽ αυτό, περιπατούμε σε δρόμους ανώμαλους, σε κρημνούς, σε τόπους βρωμερούς, ακάθαρτους και σε σκότος διαπορευόμεθα· ο δε Θεός, προς τους σκολιούς, σκολιάς οδούς αποστέλλει. Φροντίζομε τον εξωτερικό άνθρωπο να τον παραστήσουμε ταπεινό, άγιο, όχι και τον εσωτερικό. Ίσως υπάρχουν και μερικοί, ολίγοι, σπάνιοι, δυσεύρετοι ταπεινοί, αλλ᾽ είναι κεκρυμμένοι...
ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ
Εσένα θα γιορτάσουμε, Μάνα Παναγία,
των μανάδων Μάνα, των παιδιών μας Μάνα!
Είπε κάποιος, στον γέροντα Επιφάνιο:
«Πάτερ Επιφάνιε, εσείς οι Χριστιανοί με τα κηρύγματά σας περί εγκρατείας, πηγαίνετε κόντρα στη φύση...
Με ποιό δικαίωμα το κάνετε αυτό;
Κάτι ήξερε η φύση που έβαλε το σεξουαλικό ένστικτο μέσα στον άνθρωπο.
Ποιοί είσθε εσείς, που προσπαθείτε να το καταπιέσετε;».
«Αρρώστησα, παιδιά μου (με συγχωρείτε), είχα πάθει ίλιγγο από το αυχενικό, αλλά δεν με έβλαψε αυτό, όσο με έβλαψε ο κόσμος, δηλαδή, όχι ότι γογγύζω από τον κόσμο, αλλά αυτά που ακούω από τον κόσμο…
Παντρεμένα ζευγάρια και σε 20 ημέρες να χωρίζουν… και να πέφτουν σε σφάλματα, σε πορνείες και ασωτίες, σε μαγικά και διαβολεμένα πράγματα...
Κάποτε μία αλεπού πιάσθηκε από την ουρά της σε ένα δόκανο, που είχε στήσει ένας κυνηγός στο δάσος. Στην προσπάθεια της να απελευθερωθή έχασε την ουρά της. Η κολοβή, πλέον, αλεπού, στενοχωρήθηκε πολύ βλέποντας την όμορφη ουρά της κρεμασμένη στο δόκανο. Η στενοχώρια της όλο και μεγάλωνε καθώς σκεπτόταν ότι, θα τριγυρνούσε έτσι, ενώ όλες οι άλλες αλεπούδες θα είχαν τις ουρές τους.
Πονηρή όμως καθώς ήταν, δεν άργησε να βρει λύση στο πρόβλημά της. Το μόνο που είχε να κάνει, ήταν να πείσει όλες τις αλεπούδες, να κόψουν και αυτές τις ουρές τους. Έτσι, θα ήταν όλες ίδιες και δεν θα ντρεπόταν πλέον γιά την εμφάνιση της.
Αναμεταδίδομε από τον ιστότοπο afistemenaziso.gr, μία καταπληκτική και συγχρόνως, αποστομωτική είδηση, προς όλους όσοι στρέφονται κατά της πολυτεκνίας, αλλά και προς το σύνολο της Πολιτικής ηγεσίας της ταλαίπωρης Πατρίδας μας, που ετόλμησαν, με βάρβαρο και φασιστικό τρόπο, πριν από 3 έτη, μέσα σε λίγη ώρα, να αποκαθηλώσουν μία απολύτως κατατοπιστική και ενημερωτική αφίσα κατά των ανθρωποκτόνων εκτρώσεων (βλέπε εδώ: dromokirix)
Κατά τα άλλα, με «κροκοδείλια δάκρυα», προσπαθούν να μας πείσουν περί του ότι, το δημογραφικό πρόβλημα αποτελεί το υπ’ αριθμ. 1, φλέγον ζήτημα γιά την Πατρίδα μας…
Και όντως, έτσι είναι!!!
Αλλά η σταλινική στάση τους, απέναντι στους ανθρώπους που προσπαθούν ήπια και πολιτισμένα να ενημερώσουν περί της πραγματικότητος των κακουργηματικών εκτρώσεων, τους διαψεύδει ολοκληρωτικά...
Και να σκεφθούμε ότι, στην τελευταία απογραφή εν σχέσει με την απογραφή του 1961, η πληθυσμιακή αναλογία της Ελλάδος με την Τουρκία, ενώ τότε ήταν ένα προς δύο και κάτι, σήμερα είναι ένα προς δέκα...
Μόνοι μας ανοίξαμε και συντηρούμε τον τάφο μας…
<<Περί «αμαρτίας», έχομε οι πολλοί, πολύ περιωρισμένη έννοια ή ιδέα, αναλόγως μάλιστα με την χλιαρά και παραπαίουσα Χριστιανική μας συνείδηση και την αχαλίνωτον έκπτωσιν των ηθικών και πνευματικών αξιών, των τελευταίων, δήθεν, «προοδευτικών» ετών.
Διά τας εθνικάς συμφοράς και τα μεγάλα κακά και εγκλήματα που κατέκλυσαν την Ελλάδα μας, ας αναζητήσωμε τους υπευθύνους έκαστος, όχι μεταξύ των ξένων και εχθρών μας, αλλ' εν ημίν αυτοίς… Δυστυχώς, απεμακρύνθημεν από την προστασίαν και βοήθειαν του Θεού των Πατέρων μας, λόγω των βαρέων αμαρτημάτων μας και της αποστασίας όλων μας…
Έγινε κάποτε, ένας μεγάλος σεισμός στην Κωνσταντινούπολη και άφησε πολλά ερείπια...
Ανέβηκε τότε ο ιερός Χρυσόστομος πάνω στα ερείπια, και έβγαλε έναν... πανηγυρικό λόγο. Όσοι τον άκουγαν, ένοιωθαν οδυνηρή έκπληξη…
Μπροστά σε μια τέτοια καταστροφή, μπροστά σε ένα τέτοιο πένθος, να μιλάει τόσο χαρμόσυνα... Δεν εταίριαζαν αυτά τα πράγματα...
<<Μερικές φορές, ξεκινάμε να κάνουμε κάποια εργασία και μας παρουσιάζονται ένα σωρό εμπόδια. Πώς θα καταλάβουμε αν τα εμπόδια είναι από τον Θεόν;
Να εξετάσουμε αν φταίμε εμείς. Αν δεν φταίμε, το εμπόδιο θα είναι από τον Θεό, γιά το καλό μας! Γι’ αυτό δεν πρέπει κανείς να στενοχωριέται, εάν δεν έγινε η δουλειά ή αν καθυστέρησε να τελειώσει.
Κάποτε, κατέβαινα βιαστικός από την Ιερά Μονή Στομίου, να πάω στην Κόνιτσα γιά μία επείγουσα εργασία. Σ’ ένα δύσκολο σημείο του δρόμου (“Γολγοθά” το έλεγα), συνάντησα έναν γνωστό του Μοναστηριού, τον μπάρμπα-Αναστάση, με τρία ζώα φορτωμένα. Από την πολλή ανηφόρα είχαν αναποδογυρισθή τα σαμάρια τους, και ένα ζώο ήταν κοντά στον γκρεμό και κόντευε να πέσει κάτω…
Γέροντα Παΐσιε, τί θα πει:
«Καλό Παράδεισο»;
Θα πει:
«Με το καλό να πας στον Παράδεισο!».
Μπορεί, Γέροντα, να εννοεί:
«Να πας στον καλό Παράδεισο;».
Και απαντά ο γέροντας:
«Άκουσες εσύ ποτέ να μιλούν γιά κακό Παράδεισο;
