
<<Μνήμη δικαίου μετ᾽ ἐγκωμίων·
σοὶ δὲ ἀρκέσει ἡ μαρτυρία τοῦ Κυρίου Πρόδρομε·
ἀνεδείχθης γὰρ ὄντως καὶ Προφητῶν σεβασμιώτερος,
Ο αξιότιμος κ. Εμμανουήλ Καπετανάκης (πρ. Διευθ. Δημοτικής Εκπαιδεύσεως), αφηγείται γλαφυρώς και διδάσκει ευγλώττως!! Τον ευχαριστούμε, διά την παραχώρησιν αυτής της βιντεοσκοπήσεως, 2/07/2024!!
Περιεχόμενα αφηγήσεως:
1. Περιστατικόν, με τον Μακαριστόν Αρχιεπίσκοπον Κρήτης, Ευγένιον Ψαλιδάκην (1912-1978)!!
2. Θαυμασταί διηγήσεις, γέροντος Αμφιλοχίου ηγούμενου Ι.Μονής Χοζεβά (+1986)!!
3. «Βρε τί πάθαμε!». Περιστατικόν περί μή(!!) κατακρίσεως, του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου (1906-1991), εις την Πολυκλινικήν!!
4. «Τί είναι η Αγία Αναφορά!!», Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης!!
5. «Τί είναι το Άκτιστον Φως!!», Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης!!
6. Θαυμαστόν περιστατικόν, με εμφάνισιν του Αποστόλου Ματθία, εις την Ι.Μονήν Κουτλουμουσίου!!
7. Αναφορά, εις τον γέροντα Διονύσιον τον αόμματον - εις την Σκήτην Κολιτσούς, εις το Άγιον Όρος!
8. Περιστατικόν, με Μακαριστόν Επίσκοπον Ηρακλείου Κρήτης, Βασίλειον Μαρκάκην (1872-1950)!
--------------------------------------
Ο ιστοχώρος (blog), www.dromokirix.gr, είναι ιδιωτικός. Από την ίδρυσί του, λειτουργεί αφιλοκερδώς και δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα, άμεσο ή έμμεσο. Το ίδιο ισχύει και γιά την χρήσι τού καναλιού μας στο youtube, www.youtube.com/@dromokirix. Όλες οι πληροφορίες (κείμενα, εικόνες λεζάντες, ηχητικά, videos...) που προβάλλουμε, έχουν ενημερωτικό χαρακτήρα.
Δρομοκήρυξ
<<Καλλίτερα να μην γεννιόταν η γυναίκα εκείνη, που σκοτώνει τα παιδιά της…
Διότι είναι αμαρτία εναντίον του Αγίου Πνεύματος!! Και έπειτα, πού έπρεπε να εύρη ο Θεός καλλίτερη κατοικία γιά το παιδί, παρά στην κοιλία της μητέρας του;;; Και από ’κει το βγάζεις και το πετάς στα σκυλιά και το σκοτώνεις;;;
«Ποιά λέαινα», λέει ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος, «ποιά αρκούδα θα σκότωνε ποτέ το μικρό της; Και εσύ, λογικό όν, κάνεις χειρότερα από τα άγρια ζώα, όταν έφθασες, να σκοτώσεις τα παιδιά σου…».
Να πας στο δάσος, να συναντήσεις μία αγριογουρούνα με τα γουρουνόπουλά της. Εγώ ήμουν στο δάσος, έμεινα εννέα χρόνια και επτά μήνες, μόνος μου σ’ ένα βουνό στο «Ποϊάνα Κραϊνικούλουι», όταν ευρέθηκα αντιμέτωπος με μία αγριογουρούνα. Ο Θεός να φυλάξη… Έτρεξα και ανέβηκα σ’ ένα έλατο και γαντζώθηκα απ’ αυτό, διότι σαν αστραπή ώρμησε επάνω μου...
«Εγώ βλέπω το Γένος μας οπού έπεσεν εις πολλά κακά...
Έχουν κατάρες, αφορισμούς, αναθεματισμούς, όρκους, βλασφημίας και άλλα τοιαύτα...
Το πρώτον:
Να καθαρισθούν οι χριστιανοί, να αγιασθούν τα χωρία των και να καθαρισθούν ψυχικώς και σωματικώς!
Το δεύτερον:
Παρακινώ τους χριστιανούς να φτιάξουν σταυρούς και κομποσχοίνια, και παρακαλώ τον Χριστόν μας να τα ευλογεί, διά να τα έχουν οι Χριστιανοί φυλακτήρια!
Το τρίτον:
Όλοι να συγχωρούν ζωντανούς και αποθαμένους!
Αυτά τα τρία μου λέγει ο λογισμός μου.
Αλλά τώρα μου δίνετε την ευχήν σας να πηγαίνω, και τα άλλα να τα τελειώνετε με την ευγένειά σας;;»
«Όχι, άγιε διδάσκαλε, σε παρακαλούμεν να καθήσης να μας τα τελειώσης, διότι δεν ηξεύρομεν να τα κάμωμεν».
«Καλά, Χριστιανοί μου, διά την αγάπην του Χριστού μας και την ιδικήν σας θα καθήσω.
Είναι πολλοί παπάδες εδώ;
Έλεγε ο πατήρ Επιφάνιος
Θεοδωρόπουλος γιά τις προγαμιαίες σχέσεις:
<<Πολλοί είναι οι ευλαβείς Χριστιανοί, που θέτουν το ερώτημα:
«Αν κάνουμε έρωτα πέντε λεπτά
πριν το γάμο είναι αμαρτία, ενώ αν κάνουμε έρωτα πέντε λεπτά αργότερα είμασθε
εντάξει;;».
Ακριβώς αυτή είναι η φύσις και η δύναμις και η αξία των Μυστηρίων!!!
Να μεταβάλλουν πράγματα, να
αλλοιώνουν καταστάσεις, να μεταμορφώνουν γεγονότα, να καθιστούν τον αμαρτωλόν
άγιον, το απαγορευμένον ευλογημένον, να υψώνουν το γεώδες εις τον Ουρανόν!
Ναί!!! «Πέντε λεπτά» προ του γάμου είναι αμαρτία η σαρκική συνάφεια του ζεύγους,
«πέντε λεπτά αργότερα» δεν είναι αμαρτία!!!
«Πέντε λεπτά» προ της ευλογίας του Ιερέως, έχομεν επί της Αγίας Τραπέζης «ψωμάκι» και «κρασάκι». «Πέντε λεπτά αργότερα», έχομεν Αυτό Τούτο το Τεθεωμένον Σώμα και Αίμα του Κυρίου μας!!!
Κάποιος ευλαβής και πιστός πατέρας σε ένα χωριό, είχε τοποθετήσει την Εικόνα της Παναγίας, στην είσοδο του σπιτιού του και συμβούλευε τα δύο του αγόρια, όταν εξέρχωνται και όταν εισέρχωνται στο σπίτι, να κάνουν υπόκλιση στην Εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου!
Και τα παιδιά ακολουθούσαν πιστά την συμβουλή του πατέρα τους!
Μία ημέρα, και ενώ τα δύο αδέλφια επέστρεφαν από το σχολείο, είδαν πολλούς συμμαθητές τους, να έχουν συγκεντρωθή πάνω σε μία ξύλινη γέφυρα, γιά να παρακολουθήσουν από ψηλά, τα ορμητικά νερά του χειμάρρου, που περνούσαν κάτω από τη γέφυρα, και ανέβηκαν και αυτά πάνω στην γέφυρα.
Συζητών περί Πατέρων μετά τινος νεωτερίζοντος Θεολόγου, έλεγε (ο πατήρ Ιωήλ):
«Κοιτάζομε τί είπαν και τί έγραψαν οι Πατέρες και όχι πώς έζησαν.
Αντί να κάνωμε σχόλια εις τα κείμενα των Πατέρων, θα έπρεπε καλλίτερα να αντιγράφωμε την ζωήν των! Οι Πατέρες προσηύχοντο πολύ, αγρυπνούσαν πολύ, ενήστευαν πολύ, αγαπούσαν την πτωχείαν και την απλότητα, εμίσουν το κοσμικόν φρόνημα, επολέμουν τας πλάνας, απεστρέφοντο τας ανέσεις του βίου, απέφευγον τα αξιώματα, την δόξαν, τας τιμάς, ηγάπων το μαρτύριov!
Η φιλανθρωπία, η ελεημοσύνη και η φιλοξενία του Άγιου γέροντα Αθανασίου Χαμακιώτου ήταν απαράμιλλες. Τα χρήματα δεν ήθελε ούτε να τα αγγίζει! Όταν του έδιναν χρήματα, κοίταζε πώς να τα διώξει! Έτρεχε σε πτωχούς και αρρώστους, σε παραλύτους, σε πολυτέκνους! Τους βοηθούσε όχι μόνον χρηματικά, αλλά και τους περιποιόταν ο Ίδιος!
Η Νερατζιώτισσα είχε γίνει ένα Φιλανθρωπικό κέντρο!
Έλεγε στα πνευματικά του παιδιά:
«Παιδί, ξέρεις τί γίνεται με την ελεημοσύνη;
Δίνει ο κόσμος κουρελόχαρτα και αγοράζει τον Παράδεισο!»!!!
Μάλιστα, συνεχώς επαναλάμβανε:
«Δίνε! Και θα σου δίνει ο Θεός!»!!!
Χαρακτηριστικά αναφέρουμε το εξής περιστατικό:
Ακόμη και τις τελευταίες στιγμές της επίγειας ζωής Του, ο Άγιος γέροντας Αθανάσιος Χαμακιώτης, δεν ξέχασε την ελεημοσύνη. Όταν, μάλιστα, τον ενημέρωσαν ότι ήλθε η σύνταξή του, Αυτός αντέδρασε και είπε:
«Γυμνός ήλθα, γυμνός και θα φύγω! Δώστε τα όλα!»!
Και μερίμνησε να δοθούν σε μία πτωχή οικογένεια στην Πεύκη.
Στις 16 Αυγούστου, τελευταία ημέρα της επίγειας ζωής Του, ο Γέροντας κάτι ψιθύριζε… Σε μιά στιγμή γύρισε το κεφάλι και είπε:
«Α! Έφυγε...».
Η μοναχή που τον διακονούσε στο Νοσοκομείο, τον ερώτησε ποιός τον επισκέφθηκε, και Αυτός της είπε:
H Κεχαριτωμένη Θεοτόκος, εν τη Κοιμήσει και τη εις Ουρανούς Μεταστάσει Αυτής, ου κατέλιπε τον Κόσμον!! Αυτή η μέγιστη Αλήθεια, αποτελεί ανέκαθεν συνείδησιν της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας και πίστιν πάντων των Χριστιανών!!
Με αυτήν την απόλυτον βεβαιότητα πορευόμενοι, ελπίζομεν ακραδάντως εις τας σωστικάς Πρεσβείας Αυτής προς τον Θεάνθρωπον Υιόν Της, τον Κύριον και Θεόν πάντων ημών!!
<<Η Παναγία, όποτε έχουµε ανάγκη, απαντά αμέσως στην προσευχή µας, όποτε δεν έχουµε, µας αφήνει, γιά να αποκτήσουμε λίγη παλληκαριά!
Όταν ήµουν στην Ιερά Μονή Φιλοθέου, µία φορά, αμέσως μετά την αγρυπνία της Παναγίας, µ’ έστειλε ένας Προϊστάμενος να πάω ένα γράμμα στην Ι. Μονή Ιβήρων. Ύστερα, έπρεπε να πάω κάτω στον αρσανά της Μονής και να περιμένω ένα γεροντάκι που θα ερχόταν µε το καραβάκι, γιά να το συνοδεύσω στο Μοναστήρι µας (απόσταση μιάμιση ώρα µε τα πόδια).
Ήμουν από νηστεία και από αγρυπνία. Τότε την νηστεία του Δεκαπενταυγούστου την χώριζα ως εξής:
Μέχρι της Μεταµορφώσεως δεν έτρωγα τίποτε!
Την ημέρα της εορτής της Μεταµορφώσεως, έτρωγα.
Και μετά, μέχρι την εορτή της Κοιμήσεως της Παναγίας, πάλι δεν έτρωγα τίποτε!
Έφυγα, λοιπόν, αμέσως μετά την αγρυπνία και ούτε σκέφθηκα να πάρω μαζί µου λίγο παξιµάδι. Έφθασα στην Ιερά Μονή Ιβήρων, έδωσα το γράµµα και κατέβηκα στον αρσανά, γιά να περιµένω το καραβάκι. Θα ερχόταν κατά τις τέσσερις το απόγευμα, αλλά αργούσε να έλθη…
Άρχισα εν τω μεταξύ να ζαλίζωµαι...
<<Εκείνος που δεν καταφρονεί τη δόξα και την εξουδένωση, τον πλούτο και την πτωχεία, την ηδονή και την λύπη, δεν απόκτησε ακόμη τέλεια Αγάπη. Διότι η τέλεια Αγάπη δεν καταφρονεί μόνον αυτά, αλλά και την πρόσκαιρη ζωή και τον θάνατο!
Άκουσε τί λένε εκείνοι που αξιωθήκανε να έχουν την τέλεια Αγάπη:
«Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα; Καθὼς γέγραπται ὅτι ἕνεκά σου θανατούμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν· ἐλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς. Ἀλλ᾿ ἐν τούτοις πᾶσιν ὑπερνικῶμεν διὰ τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς. Πέπεισμαι γὰρ ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωὴ οὔτε Ἄγγελοι οὔτε Ἀρχαὶ οὔτε Δυνάμεις οὔτε ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα οὔτε ὕψωμα οὔτε βάθος οὔτε τις κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν» (Ρωμ.Η΄35΄-39΄)!!!
Ήταν κάποια γυναίκα πάμπτωχη σ’ ένα μικρό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας. Είχε τρία παιδιά και κατάφερε να τα μεγαλώσει με απίστευτες στερήσεις και δυσκολίες, όμως, με μία μοναδική αξιοπρέπεια!
Αυτή, ήταν η κυρά-Βασιλική!
Εκοιμήθη παραμονή της Παναγίας του 1998!
Την επόμενη μέρα, 15 Αυγούστου, το απλό και πτωχό φέρετρο με την σωρό της, που ήταν πάνω στην καρότσα του μικρού αγροτικού ημιφορτηγού του ιερέα, κατευθυνόταν προς το Κοιμητήριο. Στην πορεία της κηδείας, ακολουθούσαν μερικοί συγχωριανοί της και συζητούσαν γιά τα βάσανα που είχε περάσει η κυρά-Βασιλική όσο ζούσε, όταν, ξαφνικά, ευωδίασε όλος ο τόπος!!! Χιλιάδες άνθη και λουλούδια να υπήρχαν, πραγματικά, δεν θα μοσχοβολούσαν τόσο!!!
<<Οι παρέες, πολύ επηρεάζουν τα παιδιά!
Εγώ, όταν ήμουν μικρός, είχα μέσα στη φύση μου την αγάπη. Κάποτε, ένας αδελφός μου, σκότωσε ένα πουλάκι και εγώ στενοχωρήθηκα πολύ και τον μάλωσα. Πήρα μετά το πουλάκι και το έθαψα με κλάματα.
Εκείνο το διάστημα έκανα παρέα με παιδιά της ηλικίας μου. Πηγαίναμε στο δάσος, προσευχόμασταν, διαβάζαμε Συναξάρια, νηστεύαμε! Μετά, οι μητέρες τους άρχισαν να μην τα αφήνουν να έρχωνται μαζί μου. «Μην κάνετε παρέα με αυτόν», τους έλεγαν... Οπότε με άφησαν και ένοιωθα μόνος…
Με κορόϊδευαν κιόλας: «Καλόγερο από εδώ», με έλεγαν, «καλόγερο από εκεί», μου είχαν κάνει την ζωή μαρτύριο... Έφθασα κάποτε σε σημείο, που δεν μπορούσα να ανθέξω την κοροϊδία.
Τότε, είπα και εγώ: «Θα πάω με τα μεγαλύτερα παιδιά και θα υποκρίνωμαι».
<<Νοτιοανατολικά της Τροιζήνας, ψηλά στο βουνό, στην θέση «Άγιος Παντελεήμων», ευρίσκεται η νεόδμητη, περίδοξη Μονή της Κεχαριτωμένης. Ιδρύθηκε από τον ανεπανάληπτο, πνευματοφόρο, πανοσιολογιώτατο Γέροντα, Αρχιμανδρίτη Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, πατέρα πλήθους πιστών, ιδίως της νεότητος, και απλανούς καθοδηγητού του μεγαλυτέρου μέρους της Εκκλησιαστικής ηγεσίας του τόπου μας, επί των ημερών του. Τον Γέροντα της Εκκλησιαστικής ακριβείας και αυστηρό τηρητή της Ορθοδόξου παραδόσεως με την βαρύτητα των λόγων.
Θεμελιώθηκε το 1976 μ.Χ. από τον τότε Μητροπολίτη Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης, φιλάγιο και ισάγιο και φιλακόλουθο κυρό Ιερόθεο.
Οι πρώτοι μοναχοί εγκαταστάθηκαν στις 15 Απριλίου του 1977, κατά την εορτή της Ζωοδόχου Πηγής, μετά δε από πέντε χρόνια, το 1982, εγκαινιάσθηκε ο σημερινός Ι.Ναός από τον αείμνηστο Επίσκοπο Συνάδων Γερμανό.
Άγιος Καλλίνικος
Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας (1919-1984)
Η Αγία μας Εκκλησία, τιμά την μνήμη Του στις 8 Αυγούστου εκάστου έτους.
Στις 23 Ιανουαρίου 1984, ο Άγιος
Καλλίνικος, Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, συντάσσει την διαθήκη Του,
στην οποία αναφέρει συνοπτικώς τα εξής:
«Όταν με καλέσει ο Κύριος, επιθυμώ να ταφώ εις την Έδεσσαν, όπισθεν του Ιερού Ναού του Κοιμητηρίου…
Φέρετρον να χρησιμοποιηθή απλούν και ταπεινόν…
Απλούς και απέριττος να είναι ο τάφος μου…
Ουδείς στέφανος να κατατεθή…
Επικήδειοι να μην εκφωνηθούν…
Ακίνητον περιουσίαν δεν έχω…
Όταν ο π.Επιφάνιος ήταν 16 ετών, πήγαινε Γυμνάσιο στην Καλαμάτα και έμενε με την θεία-Αλεξάνδρα.
Εκείνη την εποχή λοιπόν, ήθελε να αγοράσει τα βιβλία των Πατέρων γιά να τα μελετήσει. Όμως, τότε, η θεία είχε αρρωστήσει και ο γιατρός που την παρακολουθούσε , τους επέστησε την προσοχή. Η θεία ήταν προφυματική και έπρεπε να προσέχει την διατροφή της. Καλό και πλούσιο σε βιταμίνες φαγητό, όπως συνιστάται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις. Γάλα, αυγά, κρέας, αρκετά δαπανηρά γιά τις δύσκολες εκείνες εποχές. Από την άλλη πλευρά, η θεία δεν ήθελε να χαλάσει το χατίρι του ανηψιού της Ετεοκλή.
Ήταν ένας γέροντας ασκητής και είχε δύο υποτακτικούς. Προσπαθούσε πολύ να τους ωφελήσει, ώστε να γίνουν καλοί μοναχοί. Είχε όμως την ανησυχία, αν όντως προχωρούσαν στην πνευματική ζωή, αν προοδεύουν και αν ήταν άξιοι γιά την Βασιλεία του Θεού. Περίμενε, έτσι, ένα σημάδι, μία απάντηση στο ερώτημα του από τον Θεόν, αλλά δεν έπαιρνε καμμία απάντηση...
Κάποια ημέρα, θα γινόταν αγρυπνία στην Εκκλησία μίας άλλης Σκήτεως, που απείχε πολλές ώρες από την δική τους. Έπρεπε να γίνει πορεία μέσα στην έρημο. Έστειλε, λοιπόν, τους δύο υποτακτικούς του, από το πρωΐ, ώστε να φθάσουν νωρίς και να βοηθήσουν τους πατέρες της Σκήτεως να τακτοποιήσουν την Εκκλησία και ο Γέροντας θα επήγαινε το απόγευμα.
Οι υποτακτικοί ξεκίνησαν την πορεία τους. Είχαν προχωρήσει αρκετά, όταν ξαφνικά άκουσαν βογγητά. Ήταν ένας άνθρωπος βαρειά τραυματισμένος και ζητούσε βοήθεια.
«Πάρτε με, σας παρακαλώ», τους είπε, «εδώ είναι ερημιά, κανείς δεν περνάει, ποιός θα μπορέσει να με βοηθήσει; Εσείς είστε δύο, βοηθήστε με, σας παρακαλώ…».
«Δεν μπορούμε…» του απήντησαν, «βιαζόμασθε γιά την αγρυπνία, έχουμε πάρει εντολή από τον γέροντα μας, να βοηθήσουμε τους πατέρες στην Σκήτη».
«Πάρτε με σας παρακαλώ μαζί σας, εάν με αφήσετε εδώ θα πεθάνω, θα με φάνε τα θηρία», τους ξαναείπε.
Κάποιος αγιορείτης μοναχός, είπε στον ηγούμενο του Κοινοβίου, ότι θα άφηνε τη Μονή και θα πήγαινε να ζήσει στην κορυφή του Άθωνα, μέσα στην ησυχία και αυτό διότι στο Μοναστήρι είχε πολύ θόρυβο.
Τον συμβούλευσε ο ηγούμενος να κάνει υπακοή και να μην πάει.
Αλλά αυτός... τίποτε, ήταν αποφασισμένος.
Πήγε, λοιπόν, στον Άθωνα.
Ήταν καλοκαίρι και το βράδυ, ήλθαν μεγάλα και πολλά κουνούπια και έκαναν πολύ θόρυβο, σε σημείο που δεν μπόρεσε ο μοναχός να κλείσει μάτι…
Το πρωΐ ήλθαν κάτι βατράχια και άρχισαν να κοάζουν, χωρίς σταματημό...
«Καλά, που βρέθηκαν όλα αυτά;» αναρωτιόταν ο μοναχός.
Ηρωτήθη (ο π.Ιωήλ Γιαννακόπουλος) παρά τίνος:
Πάτερ μου, διατί γράφονται αυτά που γράφονται εις τους βίους των Ασκητών;
Είνε δυνατόν εμείς να κάμωμε αυτά τα πράγματα;».
(Και ο πατήρ Ιωήλ απήντησεν:)