Έχομε την χαρά του Παραδείσου!!
Α υ τ ό ε ί ν α ι τ ο μ υ σ τ ι κ ό!!
Άλλοτε πάλιν, λόγου γενομένου περί της αξίας της ψυχής, έλεγεν (ο σοφός π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος):
«Η αξία της ψυχής είνε ά π ε ι ρ ο ς!
Και είνε προφανές τούτο!
Όταν θέλωμεν να καθαρίσωμε ένα ύφασμα, ποτέ δεν θα χρησιμοποιήσωμε σαπούνι ακριβώτερο από το ύφασμα. Το σαπούνι πού θα χρησιμοποιήσωμε θα είνε φθηνότερο από το ύφασμα ή, το πολύ-πολύ, ίσης αξίας.
«Κάποιος νέος ευσυνείδητος, είχε συνεταιρισθή με ένα μεγαλέμπορο, με τον οποίον συνειργάζοντο αρμονικά. Κρατούσε, όμως, ελάχιστα χρήματα κρυφά από τον συνεταίρον του, μη τυχόν και κατά τον ισολογισμόν ευρεθή ελλιπής…
Όταν εξομολογήθηκε στον πνευματικό του, δεν του εφανέρωσε την παράβασι αυτήν, και αυτό έκανε τον νέον, ανήσυχο...
<<Ήμουν αρκετά μεγάλη όταν αποφάσισα να παντρευθώ. Ποτέ δεν είχα παντρευθή προηγουμένως. Αλλά καθώς η ηλικία μου προχωρούσε, σκέφθηκα ότι θα ήταν καλό να βρω έναν σύντροφο, γιά να ενώσουμε τις συντάξεις μας, και να μπορούμε να ζούμε, άνετα. Έτσι, παντρεύθηκα τον Κ., ο οποίος ήταν καλός άνθρωπος.
Εγώ όμως, ήμουν συνηθισμένη να ζω μόνη μου, να μη δίνω λογαριασμό σε κανέναν, και να κάνω ό,τι θέλω... Μου κακοφαινόταν που τώρα είχα να δώσω λόγο στον Κ.
Μία ημέρα, που ήμουν ξαπλωμένη στο δωμάτιό μου, μόνη μου, κοιτούσα τη ντουλάπα, και σκεπτόμουν: «Αν είχα μονό κρεβάτι, αντί γι’ αυτό το διπλό, θα μπορούσα να μετακινήσω τη ντουλάπα εκεί, και τα άλλα έπιπλα έτσι, και θα ήταν πολύ ωραιότερο το δωμάτιο. Αλλά τώρα έχω τον Κ. και είμαι αναγκασμένη να έχω διπλό κρεβάτι. Αν πεθάνει, έτσι θα φτιάξω το δωμάτιο».
Αυτή η σκέψη που έκανα όμως…, μου έγινε τελικά έμμονη ιδέα.
ΑΝΑΒΑΣΙΣ, ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΒΑΣΙΣ, ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΫΔΡΙΟΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΣ, ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΨΗΛΟΤΕΡΑΝ ΚΟΡΥΦΗΝ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΙΝΑ!!!
Την συγκλονιστικήν και μοναδικήν βιντεοσκόπησιν, εις την υψηλοτέραν κορυφήν της Σιναϊτικής Χερσονήσου, την κορυφήν, ύψους 2641 μέτρων, της Αγίας Αικατερίνας του Σινά, όπου ευρίσκεται και το ομώνυμον Ναΰδριόν Της, μας προσέφερεν ο αείμνηστος π.Εφραίμ (Γεώργιος) Μπουτσουρής!
Η βιντεοσκόπησις, αρχίζει με την δύσκολον ανάβασιν εις την κορυφήν, συνεχίζεται με στιγμιότυπα από την τελεσθείσαν εκεί Θείαν Λειτουργίαν υπό του αειμνήστου και ευλαβεστάτου γέροντος Παύλου του Σιναΐτου (1939-2020) και ολοκληρώνεται με καταπληκτικά φωτογραφικά στιγμιότυπα των πέριξ κορυφών της Σιναϊτικής Οροσειράς (εις τα οποία πρωτεύουσαν θέσιν κατέχει η Αγία Κορυφή του Μωϋσέως!!) και την κατάβασιν!
Εις την μοναδικήν αυτήν Θείαν Λειτουργίαν είχε την ευλογίαν, να παρίσταται το ζεύγος Μπουτσουρή (Γεώργιος και Βασιλική)!
Αξιοσημείωτον είναι το ότι, εις την συγκεκριμένην κορυφήν, ευρέθη το Ιερόν Λείψανον της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνας της Πανσόφου. Ακριβώς, εις τον τόπον εκείνον της ευρέσεως, εθεμελιώθη η Αγία Τράπεζα του εν λόγω Ναϋδρίου-Παρεκκλησίου, προς τιμήν της Αγίας!!!
Επ’ ευκαιρία της εορτής της Αγίας Αικατερίνας αξίζει όλοι, να παρακολουθήσωμε την συγκεκριμένην μεγαλειώδη βιντεοσκόπησιν!!!
Πηγή: Αρχείο Γεωργίου & Βασιλικής Μπουτσουρή.
Κατ' άλλην συζήτησιν, λόγου γενομένου περί βιβλίων, έλεγε (ο πατήρ Ιωήλ Γιαννακόπουλος):
«Πρέπει να προσέχωμε πολύ εις την εκλογήν των βιβλίων που διαβάζομε, διότι ο χρόνος είνε πολύτιμος και δεν πρέπει να δαπανάται εις την μελέτην βιβλίων ρηχών και ανουσίων.
Ερώτησε κάποιος τον γ. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο:
«Γέροντα, υπάρχει η αντίληψι σε μερικούς νεωτέρους Θεολόγους ότι, εδώ στη γη πρέπει ν’ απολαύσωμε κάθε χαρά και ότι, τα αγαθά τα έδωσε ο Χριστός, γιά να χαίρωνται οι άνθρωποι... Πέστε μας κάτι πάνω σ’ αυτό».
<<Ήταν κάποτε ένας πενταθλητής, που οι συμπολίτες του συνέχεια τον χλεύαζαν γιά τη μαλθακότητά του. Έφυγε, λοιπόν ταξίδι, και όταν επέστρεψε ξανά στον τόπο του, μετά από πολύ καιρό, βάλθηκε να αραδιάζει καυχησιές, ομιλώντας γιά πολλά και διάφορα ανδραγαθήματα που (δήθεν) επιτέλεσε στη μία ή στην άλλη πόλη...
Ο μακαριστός Παναγιώτης Τρεμπέλας (Στεμνίτσα Γορτυνίας, 1886 - Αθήνα, 17 Νοεμβρίου 1977) ήταν από τους πολυγραφότερους και σημαντικότερους Έλληνες Θεολόγους, και Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Γεννήθηκε το 1886 στη Στεμνίτσα της Γορτυνίας. Ωλοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στο Β΄ Γυμνάσιο Πατρών και έπειτα εσπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, της Οποίας αναγορεύθηκε διδάκτορας.
Το 1918, εξελέγη έκτακτος καθηγητής της έδρας της Ιστορίας των Ομολογιών, χωρίς όμως και να διορισθή.
Ο Άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας ο Θαυματουργός, επέστρεφε κάποτε στην πόλη του, από τη γειτονική πόλη Κόμανα. Και επειδή σε όλους ήταν γνωστό ότι, πάνω απ’ όλα φρόντιζε γιά την ανακούφιση εκείνων που είχαν ανάγκη, δύο Εβραίοι, είτε αποβλέποντας σε κάποιο κέρδος είτε επιδιώκοντας τον εμπαιγμό του, ως δήθεν ευκολόπιστου, παραφύλαξαν στο δρόμο, απ’ όπου θα περνούσε.
Ο ένας ξάπλωσε ανάσκελα στην άκρη του δρόμου και έκανε τον πεθαμένο. Ο άλλος πάλι, θρηνώντας τάχα το νεκρό, μοιρολογούσε υποκριτικά και φώναζε στον Άγιο, που περνούσε από μπροστά τους:
«Αυτός ο δύστυχος πέθανε ξαφνικά και κείτεται γυμνός, απροετοίμαστος γιά την ταφή. Σε παρακαλώ, άνθρωπέ μου, μην παραβλέψεις το ιερό χρέος, αλλά να λυπηθής τη πτωχεία του και να προσφέρεις κάτι, ό,τι έχεις, γιά να μπει τελευταίο στολίδι στο σώμα του, πριν την ταφή του».
Ο Άγιος Γρηγόριος τότε, χωρίς καθόλου να εξετάσει την κατάσταση, έβγαλε το μανδύα του, τον έριξε πάνω στον ξαπλωμένο και συνέχισε το δρόμο του. Μόλις προσπέρασε και έμειναν μόνοι τους οι εμπαίκτες, εκείνος ο απατεώνας άλλαξε τον ψεύτικο θρήνο σε γέλιο και καγχάζοντας από ευχαρίστηση, γιά το κέρδος που αποκόμισαν με την απάτη καλούσε τον ξαπλωμένο σύντροφό του να σηκωθή. Ο άλλος όμως έμενε στην ίδια θέση ακίνητος χωρίς ν’ αποκρίνεται. Φώναξε τότε πιό δυνατά, τον σκούντησε και με το πόδι του, αλλά αυτός τίποτε, παρέμενε στην ίδια στάση, διότι είχε αποθάνη!
«Οι Πατέρες ετήρησαν τον λόγο του Θεού, που μας παραδόθηκε με την Αγία Γραφή!
Εβίωσαν την αλήθεια και μας έδωσαν το καλλίτερο παράδειγμα,
με την ζωή τους και την διδασκαλία τους!
<<Σε συμβουλεύουν;
Είναι μεγάλον πράγμα, να μάθης να σε συμβουλεύουν, διότι είναι αγών κατά του εγωϊσμού σου!
Σιωπούν;
Είναι μεγάλον πράγμα να υπομένης, να αγωνίζεσαι, χωρίς να αγωνιάς, διά την αδιαφορίαν των άλλων!
Είσαι μόνος;
<<Έχω την γνώμη ότι, το θέμα της ελεημοσύνης έχει περιορισθή κυρίως στο υλικό της μέρος. Πιστεύω ότι, πρέπει να θίγεται και μία άλλη πλευρά της ελεημοσύνης, την οποία μάλιστα, περιμένει ιδιαιτέρως ο σύγχρονος κόσμος, ο οποίος πάσχει ψυχικώς.
Αυτό σημαίνει, επί παραδείγματι, ότι οφείλομε:
Να παρηγορήσωμε ένα πενθούντα!
Να ενισχύσωμε ένα άνθρωπον, ο οποίος έχει ταλαιπωρηθή στη ζωή του!
Αυτά ονομάζονται, πνευματική ελεημοσύνη!!!
«Διά να προσεγγίσουμε την σάρκωσι του Θεού-Λόγου και την απόρρητον γέννησί Του από την Αειπάρθενο Μαρία, και να κατανοήσουμε καλά το Μυστήριο της Θείας Οικονομίας διά την σωτηρία του γένους μας, το κεκρυμμένο προ των αιώνων (Εφεσίους Γ΄9΄), θα μας βοηθήση η εξής γνωστή εικόνα:
Κατά την δημιουργία της προμήτορος Εύας, ο Θεός πήρε την έμψυχη πλευρά τού Αδάμ και την ωλοκλήρωσε σε γυναίκα και δι’ αυτό, δεν εμφύσησε σ’ αυτήν πνοή ζωής, αλλά το μέρος που έλαβε από την σάρκα του Αδάμ, το τελειοποίησε σε ολόκληρο σώμα γυναικός, την δε απαρχή του πνεύματος που έλαβε μαζί με την έμψυχη σάρκα, την τελειοποίησε σε ψυχή ζωντανή, δημιουργώντας με τα δύο μαζί, έναν άλλον άνθρωπο!
Είπε ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:
«Όταν ακούω γιά τον θάνατο κάποιου νέου, λυπάμαι, αλλά λυπάμαι ανθρωπίνως. Γιατί, αν εξετάσουμε τα πράγματα πιό βαθειά, θα δούμε ότι, όσο μεγαλώνει κανείς,
και περισσότερο αγώνα πρέπει να κάνη, αλλά και περισσότερες αμαρτίες προσθέτει… Ιδίως, όταν είναι κοσμικός, όσο περνούν τα χρόνια, αντί να βελτιώση την πνευματική του κατάσταση, την χειροτερεύει με τις μέριμνες, με τις αδικίες κ.λπ..
Γι’ αυτό είναι
πιό κερδισμένος, όταν τον παίρνη ο Θεός νέο.
Και κάποιος προσκυνητής τον ερώτησε:
Κάποιος Εβραίος είχε φίλο έναν Χριστιανό, τον οποίο εμπιστευόταν και όταν επρόκειτο να ταξιδεύση, του άφηνε πολλές φορές, διάφορα χρηματικά ποσά προς φύλαξιν.
Μία φορά, λοιπόν, ο Εβραίος εμπιστεύθηκε στον Χριστιανό φίλο του ένα βαλάντιο με πεντακόσια νομίσματα και έφυγε γιά κάποιο μακρινό προορισμό. Όταν μετά από καιρό επέστρεψε ο Εβραίος, ζήτησε από τον φίλο του, να του παραδώση τα πεντακόσια νομίσματα. Ο Χριστιανός όμως, αρνήθηκε, λέγοντας:
«Αυτή τη φορά δεν μου είχες αφήσει τίποτε...
Τί μου ζητάς λοιπόν;».
Σήμερα, 10/11/2024, συμπληρώνονται 35 χρόνια από την οσιακή κοίμηση του π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου. Αισθανόμεθα την ανάγκη, να θυμηθούμε δύο λόγια ευγνωμοσύνης, σεβασμού και αγάπης, έτσι όπως τα είχε καταγράψει ο αείμνηστος αδελφός του Πολυνείκης:
Κάποτε έφεραν στον Άγιο Αρσένιο, μία Τουρκάλα δαιμονισμένη, δεμένη με αλυσίδες, γιά να την διαβάσει. Ο Όσιος τούς δέχθηκε, παρ’ ότι εκείνη την ημέρα ήταν έγκλειστος.
Έκανε τότε, νόημα να την λύσουν και όταν λύθηκε, ώρμησε στον γέροντα, του άρπαξε το ένα πόδι και το δάγκωσε. Εκείνος κρατούσε το Ευαγγέλιο, δεν το άνοιξε, παρά την κτύπησε απαλά στο κεφάλι της τρεις φορές και το δαιμόνιο έφυγε αμέσως!! Η γυναίκα άρχισε να κλαίει και να φιλάει το δαγκωμένο πόδι! Ο πατέρας της μάλιστα, έπεσε στα πόδια του Αγίου και τον παρακαλούσε να δεχθή το πουγκί με τα χρήματά του:
《Μετά την κοίμηση του π.Επιφανίου, λάβαμε αρκετές συλλυπητήριες επιστολές, κάρτες και τηλεγραφήματα. Ιδιαίτερα μας εντυπωσίασε η συλλυπητήριος κάρτα, που μας εστάλη από την Αμερική και είχε ως αποστολέα έναν συμμαθητή του π. Επιφάνιου, στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο της Καλαμάτας.
Το κείμενο της κάρτας ήταν το εξής:
«Αγαπημένοι μας, σας συλλυπούμεθα εγκαρδίως γιά την εκδημία του π. Επιφανίου και ευχόμεθα ολοψύχως ο Θεός να αναπαύσει την αγιασμένη ψυχή του εις τον Παράδεισο!
Εσείς, να θυμάσθε τον αξιαγάπητο συγγενή σας!
Τα πνευματικά του τέκνα, να θυμούνται τον χαρισματικό πνευματικό τους πατέρα!
Οι αναγνώστες των βιβλίων του, να θυμούνται τον αξιόλογο συγγραφέα!