<<Μέσα σ᾽ ένα επαρχιακό Γερμανικό τραίνο, δύο άνθρωποι μιλούσαν γιά την ζωή μετά τον θάνατο. Ο ένας απ᾽ αυτούς πίστευε με βεβαιότητα ότι, μετά τον θάνατο τελειώνουν τα πάντα. Ο άλλος ήταν πιό επιφυλακτικός και εκφραζόταν με πιό προσεκτικές αντιρρήσεις.
Καθισμένος στο ίδιο διαμέρισμα του τραίνου, ένας γέροντας χωρικός, άκουγε την συζήτησι με μεγάλο ενδιαφέρον. Το ρυτιδιασμένο του πρόσωπο έδειχνε σημάδια μιάς ζωής εργασίας και πόνου, αλλά ταυτόχρονα αντανακλούσε μία εσωτερική αρμονία.
Ο πρώτος συνομιλητής άρχισε να φωνάζη δυνατά:
«Εάν υπάρχη κάποιος, που θέλει να πιστεύη σ᾽ αυτές τις παλαιομοδίτικες ιστορίες, είναι ελεύθερος να το κάνη. Μπορεί να τις πιστεύη μέχρι να πεθάνη. Θα είχε, όμως, το θάρρος να το βροντοφωνάξη εδώ μέσα; Όσο γιά μένα, ένα πράγμα είναι βέβαιο. Όταν πεθάνη κανείς, πεθαίνει και δεν υπάρχει καμμιά πόρτα που ν᾽ ανοίγη στο υπερπέραν...
Γιατί, τότε, αυτό θα ήταν πραγματική έκπληξι!»!
Εκείνη τη στιγμή, ο γέροντας χωρικός, δεν μπόρεσε να αντέξη άλλο.
«Εάν άκουσα καλά», είπε με μιά βαθειά φωνή σαν να μιλούσε στον εαυτό του, «πολλές κουταμάρες ακούσαμε μέχρι τώρα! Πώς μπορεί να πιστέψη κανείς ότι, όταν είναι κανείς πεθαμένος υπάρχει περίπτωσι να εκπλαγή; Άρα, δεν έχουν τελειώσει τα πάντα εδώ... Και αυτή η έκπληξι θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η έκπληξι ενός απίστου, και μάλιστα αυτού του ανθρώπου, τον οποίο ακούσαμε να μιλάη μόλις τώρα... Όταν πεθάνη, και ανοίξη γι᾽ αυτόν η πόρτα της Αιωνιότητος μπροστά εις τον Θεόν, πιστεύω ακράδαντα ότι, τότε θα είναι γι᾽ αυτόν η στιγμή της μεγάλης εκπλήξεως!! Και τότε, δεν θα μπορή πιά να αστειεύεται…»!
Απόλυτη σιωπή έπεσε στο διαμέρισμα του τραίνου...
Κανένας πλέον δεν είχε διάθεσι να γελάση>>!!!
Πηγή κειμένου: agiosioannisdamaskinos
