Κάποιος ευσεβής Χριστιανός, πρόσφερε σε τρεις εργάτες ένα μεροκάματο στο χώρο του σπιτιού του. Όταν οι εργάτες τελείωσαν την εργασία, τους κάλεσε ο Χριστιανός για να τους ανταμείψει.
Έβαλε λοιπόν μπροστά τους, τρία χρυσά νομίσματα και τρία πνευματικά βιβλία, λέγοντάς τους να διαλέξουν, ή το χρυσό νόμισμα ή το βιβλίο.
Οι δύο εργάτες πήραν αμέσως το χρυσό νόμισμα, λέγοντας:
«Θα αγοράσουμε με αυτό ξύλα για το χειμώνα».
Κάποτε, ένας εργάτης, ενώ έσκαβε με πολλούς άλλους μαζί, στην στοά ενός νταμαριού, μετακινήθηκε ένας μεγάλος βράχος με αποτέλεσμα η στοά να καταρρεύσει, καταπλακώνοντας τους πάντες...
Η γυναίκα αυτού του εργάτη, η κυρία Αργυρώ, κανόνισε από το υστέρημά της με τον ιερέα του χωριού, να κάμη σαράντα Λειτουργίες για την ψυχή του άνδρα της, σ’ ένα εξωκκλήσι κοντά στο μέρος όπου έγινε το δυστύχημα, διότι επίστεψε ότι ο σύζυγος της ήταν νεκρός.
Καθημερινά μάλιστα πήγαινε ένα πρόσφορο, ένα μπουκάλι με κρασί και μία λαμπάδα στο ιερέα και κανόνιζε όλα τα απαραίτητα. Όταν έφθασε ο ιερέας στις είκοσι Λειτουργίες, ο διάβολος φθόνησε την ευλάβεια της κυρά-Αργυρώς και αφού μετασχηματίσθηκε σε έναν γνωστό της χωρικό, την συνάντησε το πρωί στον δρόμο και της είπε: «Ξέρεις; Ο παπάς δεν πήγε στην Εκκλησία, γιατί είχε δουλειά βιαστική και γι’ αυτό μην κοπιάζεις. Αύριο πηγαίνεις την προσφορά σου!». Αυτό της το έκαμε ο διάβολος τρεις φορές στο διάστημα των σαράντα ημερών.
Ο αείμνηστος μοναχός Εφραίμ (τότε, Γεώργιος Μπουτσουρής), βιντεοσκοπεί το μαγειρείο και τις αποθήκες της Ι.Μ.Μεγίστης Λαύρας και οι αρμόδιοι διακονητές Πατέρες μας ξεναγούν, και με όμορφο και γλαφυρό τρόπο περιγράφουν τους χώρους και τα αντικείμενα και κυρίως, αναφέρονται σε συγκλονιστικά θαύματα, που συνετελέσθησαν από την Υπεραγία Θεοτόκο, στους συγκεκριμένους χώρους της Ιεράς Μονής.
Να ενθυμούμεθα πάντοτε ότι, η Παναγία μας, είναι η Έφορος και η Κυρία όχι μόνο της Ι.Μ.Μεγίστης Λαύρας, αλλά ολοκλήρου του Αγιωνύμου Όρους.
Αρχείο Γ & Β Μπουτσουρή
Είπε τότε στον χασάπη: «Εάν σου φέρω έναν ωραίο κορμό να κόβεις το κρέας, θα μου δώσεις την σανίδα αυτή;».
Μια μέρα, το υποζύγιο ενός αγρότη, έπεσε σε ένα βαθύ πηγάδι…
Το ζώο φώναζε απελπισμένα για ώρες και ο αγρότης προσπαθούσε να βρει κάποια λύση να το βγάλει από το πηγάδι. Λύση δεν έβρισκε και δεν ήξερε τι να κάνει... Με τα πολλά αποφάσισε, μιάς και το ζώο ήταν γέρικο και τα έξοδα που απαιτούνταν τελικά για να το βγάλει από το πηγάδι ήταν πολλά, ότι δεν άξιζε τον κόπο να προσπαθήσει να σώσει τον γαϊδαράκο του...
Το μόνο που σκέφθηκε, ήταν, να το θάψει ζωντανό μέσα σ’ εκείνο το πηγάδι. Κάλεσε, λοιπόν, όλους τους γείτονές του να έλθουν και να τον βοηθήσουν. Πήραν όλοι από ένα φτυάρι και άρχισαν να πετάνε χώματα στο πηγάδι. Στην αρχή το ζώο χάλασε τον κόσμο με τις φωνές του. Μετά όμως, προς έκπληξη όλων, ησύχασε. Ύστερα από αρκετές φτυαριές χώμα, ο αγρότης θεωρώντας ότι το ζώο έχει ταφή κάτω από το πολύ χώμα, κοίταξε μέσα στο πηγάδι και έμεινε έκπληκτος με αυτό που είδε.
Η κυρία κοιτάζοντας το αγόρι κατάλαβε ότι, ήταν ταλαιπωρημένο και πεινασμένο και αντί για νερό του έδωσε ένα ποτήρι γάλα. Το αγόρι το ήπιε μονορούφι και στη συνέχεια ερώτησε την γυναίκα: «Τί σας οφείλω...;».
Ο θυμός, ο καθαρός θυμός, είναι δύναμη της ψυχής.
Εάν ο εκ φύσεως πράος βοηθιέται μια φορά από τον χαρακτήρα του για την πνευματική του πρόοδο, ο θυμώδης βοηθιέται δυό φορές από την δύναμη που έχει ο χαρακτήρας του, αρκεί την δύναμη αυτή του θυμού να την αξιοποιήσει κατά των παθών του και του πονηρού.
Επί κομμουνιστικής Ρωσίας, συνέβη το εξής περιστατικό:
«Ένας κακοποιός-ληστής, στην προσπάθεια του να πραγματοποιήσει κάποια ληστεία, τελικά συνελήφθη. Στο Δικαστήριο κλήθηκε ως μάρτυρας κάποιος άνθρωπος ο οποίος τον είχε δει να διαπράττει την ληστεία, την οποία και αποκάλυψε στο Δικαστήριο. Αποτέλεσμα της συγκεκριμένης μαρτυρίας ήταν να καταδικασθή και τελικά να φυλακισθή ο ληστής.
Ο ληστής έβαλε σκοπό, όταν βγει από τη φυλακή, να σκοτώσει εκείνο τον άνθρωπο, που η μαρτυρία του τον “έρριξε” στην φυλακή…
Μετά από μερικά χρόνια αποφυλακίσθηκε και έχοντας θεριέψει η εκδίκηση μέσα του, έμαθε που μένει ο άνθρωπος που κατέθεσε στο Δικαστήριο εναντίον του. Πήρε, λοιπόν, ένα μεγάλο μαχαίρι και μια νύχτα, μπήκε αθόρυβα στο σπίτι εκείνου, αφήνοντας την πόρτα ανοικτή και κρύφθηκε πίσω από ένα μεγάλο μπαούλο. Κατάλαβε ότι, ο νοικοκύρης δεν ήταν εκείνη την στιγμή στο σπίτι, οπότε έχοντας κρυφθή καλά περίμενε με υπομονή, ενώ άκουγε τι έλεγε η υπόλοιπη οικογένεια, η γυναίκα και τα τρία παιδιά του...
“Θα τους σκοτώσω όλους και όταν γυρίσει, θα τους βρει όλους σκοτωμένους”, συλλογιζόταν, “και έτσι θα τον κάνω να πονέσει πιο πολύ…”.
ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ γ.ΚΛΕΟΠΑ ΗΛΙΕ.
“Ήλθε στην εξομολόγηση ένας ηλικιωμένος και μου λέει:
«Πάτερ, βάλε μου έναν σκληρό κανόνα, επειδή δεν μπορώ να απαλλαγώ από τα πάθη μου».
«Γέροντα, αγωνίσου, γιατί τα πάθη οδηγούν στην κόλαση», του είπα.
«Πάτερ, τα εσυνήθισα, δεν μπορώ να τα αφήσω».
«Γέροντα, πρόσεχε, να απαλλαγής από τα πάθη σου, γιατί ο θάνατος είναι κοντά».
«Θέλω να τα αφήσω, αλλά δεν ξέρω πως».
«Αν δεν μπορείς να αφήσεις την αμαρτία, πώς θα υπομείνεις την αιώνια τιμωρία;».
«Φοβάμαι την κόλαση, αλλά είμαι δέσμιος των παθών μου».
H Ιστορία που θα διαβάσετε πιό κάτω συνέβη το 1929, σ’ ένα μικρό χωριό της Εύβοιας:
« Όλα τα παιδάκια του χωριού πήγαιναν σχολείο μία φορά την ημέρα. Το Ιακωβάκι πήγαινε δύο. Το αγαπούσε πολύ, γιατί το σχολείο του, στα πρώτα χρόνια, ήταν και Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής.
Αργά το απόγευμα, πήγαινε και άναβε τα καντήλια. Πήγαινε μόνο του το παιδί και του άρεσε να μένει μέχρι να νυχτώσει. Προσευχόταν όσο ήξερε και όσο μπορούσε. Έπειτα έπαιρνε τον κατήφορο γιά το σπίτι του, αφήνοντας πίσω το δάσος με τα πεύκα.
Ένα απόγευμα, όμως, θα ήταν τότε 8-9 χρόνων, εκεί που προσευχόταν του εμφανίσθηκε ολοζώντανη η Αγία Παρασκευή, ως Μοναχή, όπως ακριβώς ήταν στην εικόνα της Εκκλησίας. Το παιδί τρόμαξε. Το έβαλε στα πόδια και έφθασε λαχανιασμένο στο σπίτι του. Ούτε που γύρισε να κοιτάξει πίσω από τον φόβο του!
Με την ταπείνωση και την σιωπή δίνουμε τόπο στην οργή. Γιατί λέμε, ότι το φίδι είναι φρόνιμο; Παρόλο που έχει όπλο δυνατό, το δηλητήριο και μπορεί να μας κάνει κακό, λίγο θόρυβο αν ακούσει, αμέσως φεύγει. Δεν πάει κόντρα. Δίνει τόπο στην οργή. Έτσι και εσύ. Αν κανείς σου πει κανέναν λόγο και σε πειράξει, μην απαντάς. Αν σιωπήσεις, αφοπλίζεις τον άλλον.
ΑΞΙΖΕΙ ΒΑΘΕΙΑΣ ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΩΝ!!
Μία πολύ συγκινητική αναφορά από καρδιάς του ευγενεστάτου π. Τιμοθέου Τόρες, που απευθύνεται με πολύ αγάπη και ευγνωμοσύνη προς εμάς τους Ελληνορθοδόξους αδελφούς εν Χριστώ και μας στηρίζει στις δυσκολίες και τα προβλήματα μας και συγχρόνως, μας υπενθυμίζει με πολύ διακριτικό και ευλογημένο τρόπο τις ευθύνες που έχουμε αναλάβει, από τότε που εγνωρίσαμε και επιστεύσαμε εις τον Χριστόν, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια.
πρ. Διευθυντής Δημοτικής Εκπαιδεύσεως.
Με θέμα:
«Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.
Βιωματικές Εμπειρίες»
Ι. Ν. Κοίμησις Θεοτόκου - Άνω Καλαμακίου.
Κυριακή 31 Μαΐου 2020.
