Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (328-390 μ.Χ.).
Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (328-390 μ.Χ.).
« Είχα ακούσει ότι, ένα κοριτσάκι σε ένα χωριό, επήγε να βοσκήσει την κατσίκα του. Την έδεσε στο λιβάδι και πήγε πιο πέρα να παίξει. Ξεχάσθηκε όμως στο παιχνίδι και η κατσίκα λύθηκε και έφυγε. Έψαξε, αλλά δεν την βρήκε και γύρισε στο σπίτι χωρίς την κατσίκα.
Ο πατέρας της θύμωσε πολύ, την έδειρε και την έδιωξε από το σπίτι.
«Να πας να βρεις την κατσίκα», της είπε. «Αν δεν την βρεις, να πας να κρεμασθής».
Ξεκίνησε το ταλαίπωρο να πάει να ψάξει. Βράδυασε και ακόμη δεν είχε γυρίσει στο σπίτι. Οι γονείς, βλέποντας ότι νύχτωσε, βγήκαν ανήσυχοι να βρουν το παιδί.
Τρεις άνθρωποι, ενώ εβάδιζαν στο δρόμο, ευρήκαν έναν θησαυρό και αποφάσισαν να τον καρπωθούν. Τον μετέφεραν σ’ άλλο ασφαλές σημείο και όλο χαρά έστειλαν τον ένα απ’ αυτούς στην πόλη, γιά να αγοράσει κρασί και να το γλεντήσουν.
Οι δύο που έμειναν, συμφώνησαν να σκοτώσουν αυτόν που έστειλαν γιά το κρασί, αμέσως όταν επιστρέψει, ώστε ο πλούτος να μείνει σ’ αυτούς…
Εκείνος, όμως, δεν αγόρασε μόνο κρασί, αλλά αγόρασε και δηλητήριο. Σκοπός του ήταν να δώσει στους άλλους δύο, δηλητηριασμένο κρασί, ώστε να κρατήσει μόνο γιά τον εαυτόν του τον θησαυρό…
Και ποιό το αποτέλεσμα;;
Κάποιος ερώτησε κάποτε τον Άγιο Παΐσιο:
«Γέροντα, ποιά είναι η διαφορά μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών;».
Τότε, ο Άγιος Παΐσιος έδειξε το κτίσμα του κελλιού του και είπε:
«Το βλέπεις αυτό το κτίσμα;».
«Το βλέπω», απάντησε εκείνος.
Κάποτε ωμιλούσε ένας ιεροκήρυκας και όταν τελείωσε την ομιλία του, πήγε κάποιος, γιά να τον συγχαρεί, ενώ από πίσω του ακολούθησαν και άλλοι πολλοί για να κάνουν το ίδιο.
Και λέει, ο πρώτος, στον ευλαβή ιεροκήρυκα:
«Θεωρώ τον εαυτόν μου απόψε ευτυχή. Χαίρομαι γιά δύο πράγματα: Πρώτον διότι σας συγχαίρω από κοντά και δεύτερον, που έρχομαι πρώτος στην σειρά γιά να σας συγχαρώ!»
«Δυστυχώς είστε ο δεύτερος», τον διώρθωσε ο ιεροκήρυκας.
“ Σε ένα κέντρο ρυθμίσεως σακχάρου, ανάμεσα στους άλλους ασθενείς, ήταν και ένας, που το σάκχαρό του ανέβαινε μόνο κάθε Σάββατο και Κυριακή! Όλη την εβδομάδα ρύθμιζαν το σάκχαρό του και ήταν στα φυσιολογικά επίπεδα, αλλά το Σαββατοκύριακο, κατά ένα περίεργο τρόπο ανέβαινε στα ύψη!
Ο καθηγητής ιατρός δεν μπορούσε να καταλάβει τι γινόταν…
Έλεγε στους βοηθούς του:
«Δεν μπορεί, κάτι κάνει… Αυτός πρέπει να τρώει κρυφά και έτσι ανεβαίνει το σάκχαρό του».
Έβαλαν έτσι οικείους του να τον παρακολουθούν, γιά να δουν τι συμβαίνει με την περίπτωσή του. Διαπιστώθηκε, παραδόξως, ότι δεν έτρωγε κρυφά και έτσι το μυστήριο παρέμενε άλυτο.
“ Κάποια κυρία επισκέφθηκε ένα απόγευμα μιά φίλη της. Στο σαλόνι της διέκρινε ένα ωραίο βάζο, γιαπωνέζικο, αξίας, γεμάτο λουλούδια.
«Τι ωραίο βάζο! Πότε το αγόρασες;», την ερώτησε.
«Μου το έφερε ο άνδρας μου», είπε εκείνη.
Την άλλη ημέρα, το πρωί στις οκτώ, η κυρία που είχε κάνει την επίσκεψη, ενώ έπινε καφέ με τον άνδρα της, θυμήθηκε το βάζο. Της είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Λέει, λοιπόν, στον άνδρα της με θαυμασμό:
«Τι να σου πω γιά την φίλη μου! Της έφερε ο άνδρας της ένα πολύ ωραίο βάζο γιαπωνέζικο, πολύχρωμο, με ωραίες παραστάσεις και στόλιζε όλο το σαλόνι!»...
Την ίδια μέρα ξαναπήγε στην φίλη της γιά κάποια δουλειά. Κοιτάζει, το βάζο έλειπε, και ρωτάει με απορία:
Μία ευσεβής ηλικιωμένη κυρία είχε κατέβη από το χωριό της στην πόλη, γιά να παρευρεθή ως μάρτυρας σε μιά δίκη. Όταν τελείωσε η δίκη, η γυναίκα πήγε σ’ ένα εστιατόριο γιά να φάει. Παρήγγειλε και όταν ήλθε το φαγητό, πριν αρχίσει να τρώει, σηκώθηκε και έκανε το σταυρό της.
Δύο φοιτητές που έτρωγαν στο διπλανό τραπέζι, μόλις την είδαν να κάνει το σταυρό της, της είπαν περιπαικτικά:
Το 1972, συζητιόταν το θέμα της αλλαγής της αμφιέσεως των κληρικών και μερικοί ήθελαν να πάρουν ευλογία από τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, γιά να βγάλουν τα ράσα.
Ένας απ' αυτούς επισκέφθηκε τον Άγιο και υποστήριζε:
«Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά! Προτιμότερο είναι οι κληρικοί να κυκλοφορούν χωρίς ράσα, γιατί έτσι πλησιάζουν πιο εύκολα τον κόσμο…». Πάνω-κάτω, τέτοιες ανοησίες υποστήριζε...
Ο Άγιος Παΐσιος, δεν κατόρθωσε να τον πείσει και στο τέλος του είπε:
«Έλα αύριο και θα σου απαντήσω».
Ένας ιερέας, επισκέφθηκε κάποιον ετοιμοθάνατο ναύτη, που ήταν εξαιρετικά ευσεβής.
«Είσαι έτοιμος γιά το μεγάλο ταξίδι;», τον ερώτησε ο κληρικός.
«Εντελώς έτοιμος», απάντησε ο ναύτης.
«Και δεν φοβάσαι καθόλου;», τον αντερώτησε ο ιερεύς.
“ Ένα απόγευμα, ωμιλούσα στα Κάτω Πατήσια και το θέμα μου ήταν η ταπείνωση.
Τελειώνοντας την ομιλία μου, με περίμενε μία κυρία και όταν πλησίασα προς το μέρος της, μου είπε:
«Ξέρετε κ. Παναγόπουλε, εγώ είμαι ταπεινή».
Και την ερώτησα:
«Από πού βγάζεις αυτό το συμπέρασμα;».
Παρακάλεσε τον Θεόν ένας ενάρετος και διακριτικός γέροντας, να του αποκαλύψει σε ποιό μέτρο πνευματικότητος και αρετής είχε φθάσει. Και ο Θεός του αποκάλυψε ότι στο τάδε κοινόβιο-Μοναστήρι ευρίσκεται ένας αδελφός πολύ καλλίτερος πνευματικά από τον ίδιο. Ο γέροντας, αμέσως, σηκώθηκε και πήγε σ’ αυτό το Μοναστήρι. Εκεί τον συνάντησε με χαρά ο ηγούμενος του Μοναστηριού.
Ο γέροντας τότε, ζήτησε από τον ηγούμενο να δει όλους τους αδελφούς της Μονής.
Έδωσε τότε εντολή ο ηγούμενος και ήλθαν όλοι. Εκείνος, όμως, που αναζητούσε ο γέροντας δεν ήλθε, οπότε είπε ο γέροντας στον ηγούμενο:
«Άλλος αδελφός δεν υπάρχει;».
Του απάντησαν οι αδελφοί πως υπάρχει άλλος ένας, αλλά να μην δίνει σημασία, διότι πάσχει από σαλότητα και συμπεριφέρεται αλλοπρόσαλλα. Ενώ τον κρατάνε χαριστικά ως κηπουρό της Μονής.
«Φωνάξτε τον να έλθη», είπε ο γέροντας.
Η ι.Μονή είναι κτισμένη σε μιά καταπράσινη τοποθεσία στους πρόποδες του Υμηττού. Από την πλατεία της Αγίας Παρασκευής ανεβαίνουμε τη λεωφόρο Αγίου Ιωάννου, στο τέρμα της οποίας στρίβουμε αριστερά και ακολουθώντας τις σχετικές πινακίδες φθάνουμε στο χώρο της ι.Μονής διανύοντας απόσταση 2,9 χιλιόμετρα. Ανασυγκροτήθηκε το 1969. Ως γυναικεία Μονή ανασυστάθηκε το 1975. Υπάγεται στην Ι. Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής και μονάζουν σε αυτή σήμερα 6 μοναχές. Η ι.Μονή αυτή γνώρισε ακμή κατά την Τουρκοκρατία. Σ' αυτήν κατέφευγαν πολλοί και υπήρχε μάλιστα κρυφό σχολείο. Μέσα στον περίβολό της ευρίσκεται ο κομψότατος βυζαντινός Ναός του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, του επονομαζόμενου Κυνηγού, του 11ου αι., σταυροειδής εγγεγραμμένος, δικιόνιος με τρούλο, με μεταβυζαντινό, επίσης τρουλαίο νάρθηκα. Διασώζονται μεταβυζαντινές τοιχογραφίες.
Πριν μερικά χρόνια, ζούσε σε κάποιο χωριό μιά πεθερά μαζί με την νύφη της. Ο γιός της και σύζυγος της κοπέλας ήταν ναυτικός και έλειπε συχνά και γιά μεγάλα διαστήματα. Η πεθερά και η νύφη καταγίνονταν με γεωργικές εργασίες και άλλες οικιακές ασχολίες, ενώ η νύφη δεν έφευγε ποτέ από το σπίτι.
Η πεθερά λυπόταν την νέα κοπέλα που έμενε συνέχεια στο σπίτι και την παρότρυνε να αρχίσει να βγαίνει λίγο με μία φίλη της. Έτσι και έγινε, κάποια στιγμή όμως, η νύφη παρασύρθηκε και έπεσε σε σαρκικό αμάρτημα με κάποιον νέο. Αποτέλεσμα ήταν να μείνει έγκυος. Αφού πέρασε λίγος καιρός η πεθερά της κατάλαβε ότι κάτι συνέβαινε οπότε η νύφη, συγκλονισμένη και μετανοημένη, αναγκάσθηκε να της εξομολογηθή τα πάντα. Η συνέχεια είναι συγκλονιστική:
Ένας νέος μεγάλωσε στο σπίτι με καλές αρχές κοντά στο φτωχό πατέρα του, που με τον μικρό μισθό που έπαιρνε ως σιδηροδρομικός, κατόρθωσε να τον μορφώσει και να τον στείλει και στο Πανεπιστήμιο της γειτονικής πόλης.
Εκεί, δυστυχώς, ο νεαρός έμπλεξε με κακές συναναστροφές και κατεστράφη και ηθικώς αλλά και οικονομικώς!
Ο πατέρας του προσπαθούσε με κάθε τρόπο να τον επαναφέρει στην αρχική ηθική κατάσταση, αλλά ο νέος δεν ήθελε να τον ακούσει.
Μία μητέρα πήγε το παιδάκι της να εξομολογηθή, όταν αυτό ήταν στο δημοτικό, σκεπτόμενη ότι:
«Θα το πάω τώρα, από μικρό, να το ‘χω σίγουρο, ότι θα είναι προσεκτικό, ότι θα το φυλάξει ο Θεός και θα είναι στο δρόμο Του».
Έτσι σκεπτόταν... Ήταν στην Τετάρτη Δημοτικού το παιδί της. Έφθασαν στον Ναό και λέει η μητέρα στον πνευματικό:
«Πάτερ, σας φέρνω το παιδάκι μου μικρό-μικρό, να το βάλουμε στο δρόμο του Θεού».
Και απαντά ο πνευματικός:
«Άργησες πολύ να φέρεις το παιδί σου»!
Ξαφνιασμένη η μητέρα λέει στον πνευματικό:
“ Εμείς προσπαθούμε με τον δικό μας τρόπο να ευχαριστήσουμε τον Θεόν. Αλλά δεν ευχαριστιέται ο Θεός…
Κάποια κυρία που είχε το σύζυγό της άρρωστο μου είπε:
«Αχ κύριε Παναγόπουλε, έχασα τις επισκέψεις στις Φυλακές, τις επισκέψεις στα Νοσοκομεία, τα έχασα όλα!».
Αυτή πήγαινε στα Ιδρύματα, παρηγορούσε, βοηθούσε, διακονούσε τους ανθρώπους εκεί. Και της λέω:
Ο «Τετραπέρατος Σταυρός» του Κυρίου μας, κατά τον Μέγα Αθανάσιο τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας, αγκαλιάζει και τα τέσσερα σημεία του Ορίζοντα!!
Επομένως, είναι φυσικό, το ανυπέρβλητο παράδειγμα του Θεανθρώπου Λυτρωτή μας, να το μιμούνται, όλοι όσοι πιστεύουν εις Αυτόν, ανεξαρτήτως φυλής, αποχρώσεως, γλώσσης και εθνικών ή τοπικών παραδόσεων.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΣΤΙΣ;;;
Τον ωραιότερο ορισμό της Πίστεως, μας τον δίδει ο Αιώνιος Λόγος του Θεού, η Αγία Γραφή, με τον Θεόπνευστο και εμπνευσμένο λόγο του Αποστόλου Παύλου: «Ἔστι δὲ πίστις ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων» (Εβρ.ΙΑ’,1’)!!!
Επομένως, και στηριζόμενοι σ’ αυτόν τον ορισμό, απλά και μόνο επισημαίνουμε τις μεγάλες Αλήθειες τις οποίες μας αποκαλύπτει:
-Η Πίστις, λοιπόν, πρώτα-πρώτα, είναι η απόλυτη βεβαιότητα γιά πραγματικότητες, που τώρα μεν μόνο πληροφορίες έχομε γι’ αυτές, αλλά μέσα μας υπάρχουν (διότι, "η Bασιλεία του Θεού εντός υμών εστί" (Λουκ ΙΖ',21')), και όσο πιο βιωματικά πλησιάζουμε τον Θεόν, τόσο εναργέστερα και ζωντανά έρχονται στην επιφάνεια!!
Ο μεγάλος Γάλλος ποιητής Μπουαλώ, ήταν υπερήφανος για τους στίχους που έγραφε και δεν θεωρούσε κανέναν άλλον, εφάμιλλό του. Μια μέρα συνάντησε στο δρόμο έναν συγγενή του, που μόλις είχε βγει από την ταβέρνα και παραπατούσε από το μεθύσι.
«Δεν ντρέπεσαι…», άρχισε να του λέει ο Μπουαλώ, «για το κατάντημά σου;».
Από τη στιγμή που ο Κολοκοτρώνης ανακατεύθηκε με την πολιτική, «έχασε τα νερά του»... Πολύ γρήγορα όμως κατάλαβε το σφάλμα του και ξαναγύρισε στα άρματα.
Διηγιόταν μάλιστα και τον ακόλουθο μύθο, για να δείξει πώς την έπαθε, όταν πήγε να γίνει πολιτικός:
Μιά φορά μου λέει:
«Σε μια συγκέντρωση είπα αυτό και αυτό σε μια κυρία».
Αλλά με τον τρόπο που της το είπε, την είχε σακατέψει. Την πρόσβαλλε μπροστά σε όλους.