«Όπου υπάρχει ο φόβος του Θεού, πολύ εύκολα εξαλείφεται μία κακή συνήθεια, έστω και αν είναι μακροχρόνια»!!!
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (345-407 μ.Χ.).
«Όπου υπάρχει ο φόβος του Θεού, πολύ εύκολα εξαλείφεται μία κακή συνήθεια, έστω και αν είναι μακροχρόνια»!!!
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (345-407 μ.Χ.).
Κάποτε, είπε ο Γέροντας Αρσένιος ο Σπηλαιώτης:
“Ευρισκόμουν μόνος στον Άγιο Βασίλειο, και δεν ξέρω πώς, ένας προσκυνητής από τον Πειραιά ευρέθηκε έξω από την καλύβα μου. Τον εδέχθηκα και του πρότεινα αν θέλει να διανυκτερεύσει.
«Όχι-όχι, φεύγω, πώς μπορείς, πάτερ και ζεις σ’ αυτά τα βράχια; Εγώ και να με δέσεις, θα κόψω το σχοινί να φύγω…», απάντησε ο Πειραιώτης.
«Αυτός που αναπαύει τους ανθρώπους ως αδελφούς του, ευχαριστεί τον Θεόν».
Όσιος Ισαάκ ο Σύρος (ΣΤ´αιώνας).
Όσιος Θαλάσσιος,
«Φιλοκαλία Μεταφρ.» Β’,σ.276.
Διηγείται ο Άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης:
«Η επιστήμη έχει την δυνατότητα, να προσθέσει μέσα από την εξέλιξή της, χρόνια στην ζωή μας. Μόνο ο Χριστός, όμως, μπορεί να προσθέσει ΖΩΗ, στα χρόνια μας»!!!
Ντοστογιέφσκι (1821-1881).
Ο Αρχίας, ο άρχοντας των Θηβών (ένας από τους τρεις Θηβαίους ολιγαρχικούς που κατέλαβαν την εξουσία της Θήβας το 382 π.Χ. με την βοήθεια της Σπάρτης), διασκέδαζε στο σπίτι ενός φίλου του. Κατά την διάρκεια του συμποσίου, κάποιος υπηρέτης του, του έφερε εμπιστευτικά μία σπουδαία επιστολή. Ο Αρχίας, όμως, επροτίμησε να συνεχίσει την διασκέδασή του και άφησε την επιστολή να τη διαβάσει την επόμενη μέρα, λέγοντας την παροιμιώδη φράση:
«Ες αύριον τα σπουδαία».
Σε μία μικρή συνάθροιση με λαϊκούς, ένας ευλαβής νέος είπε στο γέροντα Αρσένιο τον Σπηλαιώτη (συνασκητή του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή):
«Παππού, σε παρακαλώ να εύχεσαι γιά μένα».
«Πώς σε λένε;», τον ερώτησε ο γέροντας.
«Με λένε Ανδρέα», αποκρίθηκε ο νέος.
«Εγώ, να εύχωμαι γιά τον Ανδρέα, αλλά γιά να πιάσει η δική μου προσευχή, πρέπει να ενδιαφέρεται και να εύχεται και ο Ανδρέας γιά τον εαυτό του.
Ο Άγιος Αντώνιος λέει: “Ούτε εγώ σε ελεώ ούτε ο Θεός σε ελεεί, αν δεν ελεήσεις πρώτα εσύ τον εαυτό σου”»!
«Δηλαδή, Γέροντα;» ερώτησε πάλι ο νέος.
«Κάποτε, επισκέφθηκε ένας ευλογημένος Γέροντας, το κελλί ενός συνασκητή του, το οποίο ήταν καθαρό, περιποιημένο, αρχοντικό και είπε: “ Όπως είναι η καρδιά του Γέροντα ασκητή, έτσι είναι και το κελλί του”!!
Ένας αγιορείτης ασκητής έστειλε τον υποτακτικό του να πουλήσει το εργόχειρο τους στις Καρυές. Εκεί ο υποτακτικός, άκουσε στο Πρωτάτο ωραιότατες ψαλμωδίες και ύμνους.
Στην επιστροφή του, λέει στον γέροντά του:
«Γέροντα έχω ένα λογισμό: Εμείς εδώ πέρα στην έρημο δεν δοξάζουμε τον Θεό, δεν κάνουμε τίποτα. Να δεις πώς εκεί υμνούν τον Θεό με ψαλμωδίες και χορωδίες… Εμείς εδώ μόνο κομποσχοίνι, μόνο “Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με”».
Λέει, τότε, ο διορατικός και σοφός γέροντας στον υποτακτικό του:
«Ας πάμε παιδί μου, να δούμε, πώς προσεύχονται εκεί οι Πατέρες».
Κάποτε, ωδηγούσαν κάποιον στην φυλακή και τον ερώτησαν, ποιά είναι η τελευταία του επιθυμία.
Αυτός απάντησε:
«Φέρτε, την μητέρα μου εδώ να τιμωρηθή, βλέποντάς με να οδηγούμαι στην φυλακή»…
Εκείνοι απόρησαν και τον ερώτησαν:
«Γιατί να τιμωρηθή μ’ αυτόν τον τρόπο η μητέρα σου;;».
Kαι εκείνος απάντησε:
Πιστεύομε ακράδαντα στον Τρισυπόστατον και Προαιώνιον Θεόν:
1. Τον Πατέρα!!!
2. Τον Υιόν!!!
3. Και το Άγιον Πνεύμα!!!
Υπάρχουν τρία στοιχεία στη ζωή, που, αν φύγουν, δεν επιστρέφουν ποτέ:
1. Ο Χρόνος.
2. Τα Λόγια.
3. Η Ευκαιρία.
Υπάρχουν τρία στοιχεία στη ζωή που μπορούν να καταστρέψουν έναν άνθρωπο;
1. Ο Θυμός.
2. Η Έπαρση.
3. Η Άρνηση της Συγχώρησης και της Συγγνώμης.
(ΚΑΛΟΓΝΩΜΗ ΕΥΧΗ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΥΔΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΙΑΓΙΑΔΩΝ ΜΑΣ)!!
Κάποτε ένας φωτισμένος Γέροντας έλεγε:
Προσέξετε μη γκρινιάζετε! Η γκρίνια κουράζει αυτούς που ζουν κοντά σας και δυσαρεστεί τον Θεόν… Αρχίζετε την ημέρα σας με προσευχή και με χαμόγελο! Να θυμάσθε, αυτό που έκαναν οι παλαιότεροι:
Στους καθρέπτες και στα προσόψιά τους γράφανε, το «Καλημέρα» και το «Δόξα Σοι ο Θεός»!
Εγνώριζαν πώς να ζήσουν!! Μήπως δεν είχαν και τότε βάσανα, ασθένειες και φτώχεια;;
Όταν οι Ρωμαίοι ενίκησαν τον βασιλιά της Συρίας Αντίοχο, του επέβαλλαν, μεταξύ των άλλων, να τους παραδώσει και τον μισό στόλο του. Ο Αντίοχος χάρηκε, που θα του έμενε ο άλλος μισός. Όταν όμως ήλθε η στιγμή να εφαρμοσθή αυτός ο όρος, είδε με οδυνηρή έκπληξη τους Ρωμαίους, να πριονίζουν στη μέση όλα τα καράβια του! Μ’ αυτόν τον σκληρό τρόπο οι νικητές, εξευτέλισαν τον ηττημένο βασιλιά και τον κατέστρεψαν τελείως…
Στην εποχή του Ιερού Χρυσοστόμου (4ος αιώνας), ζούσε κάποιος πλούσιος, που ανήκε μαζί με τη γυναίκα του, στην αίρεση των Πνευματομάχων.
Κάποτε, ακούγοντας τη διδαχή του Αγίου, μετανόησε και επέστρεψε στην αλήθεια της Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Η γυναίκα του, όμως, ενώ με το στόμα ωμολογούσε την πίστη της στο Ορθόδοξο δόγμα, με την καρδιά της συνέχισε να ακολουθή την αίρεση.
Σε μία μεγάλη εορτή της Εκκλησίας, που συνήθιζαν να κοινωνούν πολλοί Χριστιανοί, συνέβη το εξής περιστατικό:
Η γυναίκα του πλουσίου, επήγε κρυφά στους ιερείς των αιρετικών, γιά να κοινωνήσει. Δεν εκοινώνησε όμως, αλλά αφού επήρε στα χέρια της τον άρτο, τον έκρυψε με προσοχή.
Στις 15 Ιουλίου 1990, ημέρα Κυριακή, το πρωί, μόλις ο γέρων Ιάκωβος ο Τσαλίκης κατέβηκε από το κελλάκι του στο Ναό γιά την Θεία Λειτουργία, περιέγραψε μέσα στο Ιερό, με πρόσωπο εκστατικό, σε Πατέρες της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαυΐδ, όσα ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος, «πνευματικώ τω τρόπω», του είχε αποκαλύψει την νύχτα που επέρασε, όταν με θαυμαστό τρόπο τον μετέφερε εμπρός στην Ιερά Λάρνακα, με το Άφθορο Σκήνωμα Του, στον Ι. Ναό Του στο Προκόπι:
« “Νομίζουν πως είμαι πεθαμένος, ότι είμαι νεκρός και δεν με υπολογίζουν οι Χριστιανοί. Εγώ όμως είμαι ζωντανός!!! Όλους τους βλέπω!!! Το σώμα μου είναι μέσα στην Λάρνακα, αλλά εγώ εξέρχομαι πολλές φορές από αυτήν!!! Τρέχω ανάμεσα στους ανθρώπους, γιά να τους βοηθήσω!!! Πολύς είναι ο πόνος... Αυτοί δεν με βλέπουν, εγώ, όμως, τους βλέπω και τους ακούω τι λένε!!! Αλλά άκουσε Πάτερ μου, να σου πω: Πολλή αμαρτία υπάρχει στον κόσμο, πολλή ασέβεια και πολλή απιστία”…
“ Παιδί ήμουν, και δεν ξεχνώ τον παρακάτω διάλογο που είχα με τον πατέρα μου, γιά κάποιο απλό περιστατικό το οποίο με διδάσκει μέχρι σήμερα:
«Πατέρα, ακούω τον θόρυβο ενός κάρου που έρχεται…».
«Πράγματι», μου απαντά ο πατέρας μου, «είναι ένα κάρο που έρχεται και μάλιστα είναι άδειο, κενό, χωρίς φορτίο».
Παραξενευμένος τον ερώτησα:
«Πώς ξέρεις, ότι το κάρο είναι άδειο, αφού δεν το έχουμε δει ακόμη;».
Και ο πατέρας μου, μού απάντησε ως εξής:
“ Σε μία Μονή του Αγίου Όρους συνέβη το εξής:
Σύμφωνα με την ευλογημένη συνήθεια, ο μοναχός που έχει τη διακονία του τραπεζάρη φεύγει λίγο πριν από την απόλυση της Θεία Λειτουργία, γιά να πάει να ετοιμάσει την τράπεζα γιά τους Πατέρες. Παρόμοια ενεργεί και αυτός που έχει το διακόνημα του φούρναρη, και φεύγει γιά να ξεφουρνίσει το ψωμί.
Φεύγουν, αφού πρώτα πάρουν ευλογία από τον Γέροντα, γιά τα διακονήματά τους.
«Μητέρα όλων των κακών, είναι η ηδονή συνδυασμένη με την πονηρία. Όποιος τις διατηρεί και συντηρεί μέσα του, και δεν αγωνίζεται να τις αποβάλλει, δεν πρόκειται να ατενίσει τον Κύριον»!!
Όσιος Ιωάννης ο Σιναΐτης (523-606),
«Κλίμαξ», ΚΣΤ’30.
Ένας φιλανθρωπικός οργανισμός, που είχε ανάγκη προσλήψεως ενός σοβαρού Διευθυντικού στελέχους, έθεσε στους υποψηφίους του διαγωνισμού, το εξής ερώτημα, θέλοντας να διακρίνει ανάμεσά τους τον καλλίτερο:
«Είναι μία κρύα χειμωνιάτικη νύχτα, φυσάει πολύ και έχει δυνατή καταιγίδα. Εσύ οδηγείς ένα διθέσιο αυτοκίνητο και κάπου στην ερημιά περνάς μπροστά από μιά στάση. Εκεί βλέπεις, ότι περιμένουν το λεωφορείο τρεις άνθρωποι: Μία άρρωστη ηλικιωμένη γυναίκα, ένας γιατρός που σου είχε σώσει τη ζωή παλαιά και η μέλλουσα σύζυγος σου. Το αυτοκίνητο σου, μην ξεχνάς, είναι διθέσιο και πρέπει να επιλέξεις ποιόν θα πάρεις. Τι θα κάνεις;».