Ρώτησε κάποιος τον γέροντα Παΐσιο:
«Γέροντα, σήμερα πολλοί νέοι άνθρωποι δεν θέλουν να κάνουν παιδιά, γιατί αναρωτιούνται σε τί είδος κόσμο θα φέρουν το παιδί τους. Μόλυνση από τα χημικά, από τα πυρηνικά, ζωή γεμάτη άγχος, άγρια κοινωνία, πόλεμοι, πείνα, σκοτωμοί, βιασμοί, αρπαγές, απαγωγές...
Αν είμασθε κιόλας στον καιρό του Αντίχριστου, σκέφτομαι και εγώ μήπως δεν αξίζει κανείς να παντρεύεται και να κάνει παιδία…».
«Όχι, Θανάση δεν είναι έτσι…» του απαντά ο Γέροντας και συνεχίζει:
ΜΕ ΤΟ… ΦΤΩΧΟ ΜΥΑΛΟ ΕΝΟΣ ΠΥΡΑΓΟΥ
<< Αφορμή γιά αυτό το άρθρο μου είναι η αγάπη και η ανάγκη μου να προστατεύσω το Πυροσβεστικό Σώμα από τις στρατιές άσχετων, ανίδεων, (ερευνητών) του Διαδικτύου, από ανθρώπους με κοντό μυαλό, ιδεοληπτικούς και κομματόσκυλα που δεν έχουν τη γνώση να δουν το φαινόμενο της πυρκαγιάς πέρα από φυσικό αλλά και ως παγκόσμιο φαινόμενο. Δεν έχουν τις βασικές γνώσεις είναι ο ένας λόγος, είτε οι μικροπολιτικοί τους σκοποί και συμφέροντα τους κάνουν να χειραγωγούν την κοινή γνώμη.
Όσες φορές και εάν δει κάποιος τις συγκλονιστικές αυτές φωτογραφίες, αποτυπωμένες και αδιάψευστες από τον δορυφόρο (!!!), δεν θα πιστεύει στα μάτια του!!
Και, πράγματι: Είναι δυνατόν, να εξηγηθούν τα θαύματα του Θεού;;;
Ας μας τα ερμηνεύσει η οποιαδήποτε Μετεωρολογική Υπηρεσία και ας μας εξηγήσει το, πώς στην φλεγόμενη Βόρεια Εύβοια παρουσιάζεται από το πουθενά (!!!) ένα σύννεφο, ακριβώς πάνω από το προσκύνημα του Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου στο Προκόπι (μετά από λίγη ώρα που οι πιστοί παρεκάλεσαν με δάκρυα τον Άγιο, να μεσιτεύσει στον Κύριο και Θεό μας, γιά να γλυτώσουν από τις ολέθριες φλόγες που κατέτρωγαν τα πάντα και επικίνδυνα επλησίαζαν), και μετά από λίγη ώρα έπεσε δυνατή βροχή!!!
«…Αλλά και πάλιν, την νυχτερινήν εκείνην γαλήνην μας, χαλούσε το γαύγισμα ενός σκυλιού, το οποίον ακατάπαυστα γαύγιζε όλη την νύκτα... Ερωτήσαμε τα γειτονικά κελλιά, τίνος είναι αυτό το άγριο σκυλί, και μας είπαν ότι είναι του ψευτο-Βασίλη. Ψάξε τώρα να μάθης ποιός είναι o ψευτο-Βασίλης…
Τελικά μάθαμε ότι, ήταν καλόγηρος και μάλιστα ο Γέροντας του κελλιού του Αγίου Κηρύκου. Το όνομά του ήταν μοναχός Βασίλειος. Κατόπιν, δεν γνωρίζω πώς, του κόλλησαν και το… επίθετο.
Άντε τώρα· τί θα γίνη με το σκυλί του ψευτο-Βασίλη; Πάλι τα παράπονα έφθασαν στον παππού (τον Γέροντα Αρσένιο τον Σπηλαιώτη). Αλλά και ο παππούς, αρκετά ενοχλημένος έλεγε: “Αμάν πατέρες, μας χάλασε όλην την ησυχίαν, αλλά μην ανησυχήτε, κάτι θα γίνη”.
<<Σας συνιστώ να έχετε σ’ όλα διάκριση και φρόνηση. Να αποφεύγετε τα άκρα. Οι αυστηρότητες συμβαδίζουν με τα μέτρα της αρετής. Αυτός που δεν έχει μεγάλες αρετές και «συναγωνίζεται» τους τελείους, θέλοντας να ζει με αυστηρότητα, όπως οι Άγιοι ασκητές, αυτός κινδυνεύει να υπερηφανευθή και να πέσει... Γι’ αυτό, να πορεύεσθε με διάκριση και να μην εξαντλήτε το σώμα με υπερμέτρους κόπους. Να θυμάσθε πως η άσκηση του σώματος, απλώς βοηθάει την ψυχή να φθάσει στην τελειότητα! Η τελειότητα κατορθώνεται κυρίως με τον αγώνα της ψυχής!
Κυριολεκτικά, εκπλήσσεται οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος, αντικρύζοντας την όντως τραγική καταστροφή, που δυστυχώς συνεχίζεται, μέσα από τις ολέθριες πυρκαϊές, που κατακαίουν όχι μόνο την μικρή Πατρίδα μας την Ελλάδα, αλλά όλες τις Μεσογειακές Χώρες…
«Ο Θεός εκ φύσεως είναι Αγαθός και Απαθής,
όλους τους αγαπά εξίσου ως δημιουργήματά Του!
Τον ενάρετο τον δοξάζει επειδή αποκτά και την γνώση, ενώ τον κακό άνθρωπο, τον ελεεί λόγω της αγαθότητός Του, και παιδεύοντάς τον σ’ αυτόν τον κόσμο, τον φέρνει σε μετάνοια και διόρθωση!
Υπάρχουν κάτι αγριοχελίδονα, που κτίζουν τις φωλιές πάνω στους πανύψηλους εξωτερικούς τοίχους των Μοναστηριών. Είναι τόσο άγρια, ώστε μόλις αντικρύσουν άνθρωπο, πετούν και φεύγουν σαν αεροπλάνα. Μιά φορά, ενώ προσευχόταν ο γέροντας Αρσένιος στο μπαλκόνι, να ένα χελιδόνι σιμώνει και κάθεται στους ωμούς του!!
<< Μπορεί σε μιά οικογένεια ο παππούς ή η γιαγιά να έκαναν αδικίες αλλά να είναι καλά, τα παιδιά ή τα εγγόνια τους όμως να παιδεύωνται. Να αρρωσταίνουν και να αναγκάζωνται να δίνουν στους γιατρούς, όσα μαζεύθηκαν με αδικίες, γιά να εξοφλήσουν οι παππούδες τους...
Κάποτε, σε μιά γνωστή μου οικογένεια, συνέβαιναν πολλές δοκιμασίες. Είχαν αρχίσει από τον αρχηγό της οικογενείας, αρρώστεια βαρειά, ταλαιπωρία, έμεινε κατάκοιτος λίγα χρόνια και μετά πέθανε. Στην συνέχεια πέθανε η γυναίκα του και ύστερα τα παιδιά του, το ένα κοντά στο άλλο. Πρόσφατα πέθανε και το τελευταίο, το πέμπτο παιδί. Η πλούσια οικογένεια του κατάντησε η πιο πτωχή, γιατί πουλούσαν τα κτήματα όσο-όσο, γιά να πληρώνουν γιατρούς και διάφορα έξοδα.
«Άφησέ τον αυτόν», μου έλεγε ο Άγιος Πορφύριος, γιά το διάβολο.
«Μην του δίνεις σημασία. Όσο του δίνεις σημασία, τόσο περισσότερο σε πλησιάζει. Αν θέλεις να τον διώξεις, να τον απομακρύνεις από κοντά σου, πάψε να του δίνεις σημασία. Περιφρόνησέ τον. Μόνο η περιφρόνηση του αξίζει. Από τη στιγμή που θα αρχίσει να την εισπράττει, θα αρχίσει και να υποχωρεί. Μέχρι που, τελικά, θα τραπή σε φυγή!
Ερωτήθηκε κάποτε ένας σύγχρονος γέροντας:
Το 1867 ο παπά-Παναγής Μπασιάς φιλοξενείται στο σπίτι του Ιωάννου Γερουλάνου, σε ένα δωμάτιο στο ισόγειο, το οποίο ήταν πάντα ανοικτό, προσφέροντας ανάπαυση σε κάθε κουρασμένο της ζωής. Η οικογένεια Γερουλάνου, με χαρά και αγάπη δέχεται όλους αυτούς τους ανθρώπους, γιά χάρι του παπά-Μπασιά. Εξ άλλου, είναι και οι ίδιοι ευεργετημένοι από τον ιερέα και ποθούν να διευκολύνουν το σωτήριο έργο του και σε άλλους ανθρώπους!
Σώζονται πολλά περιστατικά από την διαμονή του Αγίου στο Γερουλανέϊκο.
Για παράδειγμα:
<< Όποτε μπορώ, ξεμακρύνω από την ταραχή της σημερινής ζωής. Κάθουμαι στο σπίτι μου, μακρυά από τον κόσμο. Ζωγραφίζω κανένα εικόνισμα, γράφω καμμιά ιστορία ή καμμιά σκέψη γιά τον εαυτό μου, φιλοτεχνώ κανένα χειρόγραφο, ή κουβεντιάζω με κανέναν απλόν άνθρωπο που δεν τρέχει γιά ν’ αρπάξη πολλά λεφτά, και είναι ήσυχος και βλογημένος.
