<<Κάποτε, ένας ασθενής, παρακαλούσε τον Άγιο Παντελεήμονα να τον θεραπεύσει. Ο Άγιος όμως, δεν τον θεράπευε. Ο ασθενής όμως επέμενε και παρακαλούσε συνέχεια, ώσπου μία ημέρα ο Άγιος Παντελεήμονας τον έκανε καλά!
Μετά από χρόνια, ο πρώην ασθενής πέθανε και πήγε στην άλλη ζωή. Ανακάλυψε όμως ότι, έχασε πολλά στεφάνια, εξ αιτίας της θεραπείας του από την ασθένεια του…
Και τότε είπε στον Άγιο Παντελεήμονα:
ΕΓΚΟΣΜΙΟΣ ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ – ΥΠΕΡΚΟΣΜΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΣ
Νέε μου, στάσου δυὸ λεπτά και πρόσεξε και μένα.
Θα σου μιλήσω γιά ψυχή, που είναι καλό γιά σένα.
Με βλέπεις κόκκαλο γυμνό, με δίχως παρρησία
και λες δεν είμαι τίποτε, δεν δίδεις σημασία.
1. Λαμβάνει σώμα ανθρώπινο, ο Ασώματος Κύριος, από Άπειρη Αγαθότητα. Και μικραίνει (μπορεί να πει κανείς) τον Εαυτό Του, ο Μέγας και Υπερούσιος, γιά να μπορέσει να ενωθή με τις ψυχές των Αγίων, ώστε να μπορέσουν και αυτές να γίνουν μέτοχοι της Αθάνατης Ζωής της Θεότητάς Του! Και όπως η ψυχή επήρε και εφόρεσε τα μέλη του σώματος (μάτια, αυτιά κ.λ.π.), κατά τον ίδιο τρόπο και η Αγαθότητα του Σωτήρος Χριστού, παίρνει σώμα και ενώνεται με τις πιστές και αγαπητές σ’ Αυτόν ψυχές, και γίνεται (κατά τον Απόστολο Παύλο) ένα Πνεύμα μ’ αυτές! Έτσι γίνεται Ψυχή στην ψυχή, Υπόσταση στην υπόσταση, ώστε μιά τέτοια ψυχή να ζήσει και να υπάρξει μέσα στην Θεότητά Του, να φθάσει στην αθάνατη ζωή και ν’ απολαύσει άφθαρτη ηδονή και ανέκφραστη δόξα!
<<Θυμάμαι, στην Ιερά Μονή Στομίου Κονίτσης, όταν έριχναν οι μάστορες το μπετόν, γιά να φτιάξουν την πλάκα στα κελλιά που είχαν καεί, δεν έφτασαν τα τσιμέντα. Υπολειπόταν το ένα τρίτο, γιά να τελειώση η πλάκα.
Έρχονται οι μάστορες και μου λένε:
«Γέροντα, τα τσιμέντα τελειώνουν. Να αραιώσουμε το μπετόν, για να φθάση γιά όλη την πλάκα;».
Θυμήσου ότι, οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, ως Θεόπνευστοι Φωστήρες, κινούμενοι από το Άγιο Πνεύμα, σε οδηγούν στις τρίβους της Σωτηρίας!
Να μετέχεις λοιπόν στη Θεία Λατρεία με απλή καρδιά, με εμπιστοσύνη μικρού παιδιού! Να εναποθέτεις όλη σου τη φροντίδα στον Κύριο και να είσαι εντελώς ελεύθερος από τη λύπη και την αγωνία!
Το διακόνημα της αγιογραφίας.
Η Κλεονίκη, με τα τόσα κινητικά προβλήματα, κατώρθωσε να αξιοποίηση τα έμφυτα χαρίσματα της και να επιδοθή στο διακόνημα της αγιογραφίας, έτσι που να φανερωθή (σε αυτήν την αδύναμη σωματικώς) η δύναμη του Θεού! Στο πρόσωπό της εφαρμόσθηκε, αυτό πού αναφέρει ο Προφήτης Ησαΐας: «Ἰσχύσατε, χεῖρες ἀνειμέναι καὶ γόνατα παραλελυμένα» (Ησαΐας ΛΕ'3')!!!
Όπως αναφέραμε, τα χέρια της, ήταν εντελώς χαλαρά, σαν λυμένα... Και όταν της πρότεινε ο Πνευματικός της, να ασχοληθή με την αγιογραφία, εκείνη έκανε υπακοή, και με την ευλογία του, άρχισε να παρακολουθή αρχικά σχέδιο και μετά άλλα ειδικά μαθήματα (γιά τα ενδύματα, τα πρόσωπα των Αγίων,…) στο Ησυχαστήριο του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, στα Κουφάλια Θεσσαλονίκης.
Με πολλή επιμονή αφοσιώθηκε στο έργο αυτό. Το 1993 απέκτησε ένα ηλεκτρονικό μηχάνημα (καβαλέτο), δωρεά πνευματικών αδελφών, το οποίο ήταν ειδικά κατασκευασμένο γιά τις ανάγκες της Κλεονίκης.
Πάντα, πριν αρχίσει το έργο της, διάβαζε μία προσευχή, που την είχε γραμμένη πάνω-δεξιά στο πλαίσιο. Στην συνέχεια, καθισμένη πάντα στο αναπηρικό καροτσάκι της, έβαζε στο κασετόφωνο την Παράκληση του εκάστοτε Αγίου ή Αγίας που αγιογραφούσε και λέγοντας παράλληλα την ευχή, ξεκινούσε την αγιογραφία!
Διηγήθηκε ο Άγιος Πορφύριος ότι, τον επεσκέφθηκε κάποτε στην Πολυκλινική γιά εξομολόγηση, ένας ναυτικός με διάφορες αμαρτίες. Μετά την εξομολόγηση (ήταν Φθινόπωρο και πλησίαζαν Χριστούγεννα), ο Γέροντας του είπε να ετοιμασθή να μεταλάβη τα Χριστούγεννα. Ο ναυτικός ξαφνιάσθηκε, που παρά τις αμαρτίες του ο Άγιος του είπε να μεταλάβη τόσο σύντομα και του εξέφρασε την απορία του.
Ο Άγιος Πορφύριος τότε, του απάντησε:
Η Κλεονίκη, γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1967 στις 30 Ιουνίου, εορτή των Αγίων Αποστόλων. Σε ηλικία 8 ετών έγιναν έκδηλα τα συμπτώματα της μυοπάθειας. Λύγιζαν τα γόνατά της και έπεφτε κάτω εύκολα, είχε αστάθεια, κούτσαινε και πήγαινε τοίχο-τοίχο. Με πολύ κόπο πήγαινε στο σχολείο, έως ότου στην ΣΤ’ τάξη του Δημοτικού, αφού πήγε μόνο δύο μήνες (στην αγκαλιά της μητέρας της), αναγκάσθηκε να σταματήσει... Επειδή όμως αγαπούσε πολύ τα γράμματα, συνέχισε να μελετάει στο σπίτι. Είχε μεγάλη ευχέρεια στο διάβασμα και πολύ καλή μνήμη.
Στην ηλικία των δεκατεσσάρων ετών, άρχισε να χρησιμοποιεί αναπηρικό καροτσάκι μέχρι την κοίμησή της, είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα. Η μητέρα της την «συναρμολογούσε» κάθε μέρα, γιατί τα άκρα της ήταν πολύ χαλαρά, σαν… λυμένα. Επειδή είχε μυϊκή αδυναμία και ατροφία, την έδενε με μία ζώνη από τη μέση της, διότι αλλιώς έγερνε μπροστά και έπεφτε.
Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι τουριστών επισκέφθηκε την Κάλυμνο, γιά τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Σε κάποιο βιβλιοπωλείο του Νησιού αγόρασαν δώρα, και ο Νίκος ο βιβλιοπώλης τους πρόσφερε γιά ευλογία ένα εικονάκι του Αγίου Σάββα.
Στην ερώτηση τους:
«Ποιός είναι αυτός που εικονίζεται στο εικονάκι;».
Η απάντηση ήταν:
«Είναι ο Άγιος του Νησιού μας, ο Άγιος Σάββας!».
Οι τουρίστες ερώτησαν πάλι, με απορία:
«Γιατί είναι Άγιος; Tί έκανε;».
«Είναι Άγιος, γιατί αγάπησε πολύ τον Θεόν, ασκήτευσε, έκανε και κάνει πολλά θαύματα, θεραπεύει καρκινοπαθείς, άτεκνα ζευγάρια τα βοηθάει να κάνουν παιδιά…», απάντησε ο Νίκος.
Μόλις άκουσαν την απάντηση, φωνάζουν την κόρη τους με τον άνδρα της, που περίμεναν έξω από το βιβλιοπωλείο, και ζήτησαν από τον Νίκο να επαναλάβει τα σχετικά με τον Άγιο Σάββα και την βοήθεια που προσφέρει σε άτεκνα ζευγάρια, να αποκτήσουν παιδί. Τα παιδιά αυτά, ήταν πολλά χρόνια παντρεμένα, αλλά δεν μπορούσαν να αποκτήσουν παιδί.
<<Πόσοι έρχονται και ζητούν να τους βοηθήσω σε κάποιο πρόβλημά τους και ούτε εξομολογούνται, ούτε εκκλησιάζονται…
«Εκκλησιάζεσαι;» τους ερωτώ.
«Όχι», μου λένε.
«Εξομολογήθηκες καμμιά φορά;», τους ξαναρωτώ.
«Όχι. Ήλθα να με κάνεις καλά».
«Μα πώς; Πρέπει να μετανοήσεις γιά τα σφάλματά σου, να εξομολογείσαι, να εκκλησιάζεσαι, να κοινωνείς όταν έχεις ευλογία από τον πνευματικό σου και εγώ θα κάνω προσευχή να γίνεις καλά. Ξεχνάς, ότι υπάρχει και άλλη ζωή, και πρέπει να ετοιμασθούμε γιά εκεί;»
«Κοίταξε, πάτερ, αυτά που λες, Εκκλησίες, άλλη ζωή κ.λπ., εμένα δεν με απασχολούν. Αυτά είναι παραμύθια... Έχω πάει σε μάγους, σε μέντιουμ και δεν μπόρεσαν να με κάνουν καλά. Έμαθα, ότι εσύ μπορείς να με κάνεις καλά».
<< Γιά να μην πάρω τους πολύ παληούς, παίρνω δυό-τρείς από εκείνους που αγωνισθήκανε γιά την ελευθερία της Ελλάδας, που όποτε μιλάνε γιά τη λευτεριά, μιλάνε και γιά τη Θρησκεία:
Ο Ρήγας Φεραίος λέγει:
«Να κάνουμε τον όρκο
απάνω στο Σταυρό»!
Ένας άλλος ποιητής γράφει:
«Γιά της Πατρίδας την ελευθερία,
γιά του Χριστού την πίστη την Αγία,
γι’ αυτά τα δύο πολεμώ,
μ᾿ αυτά να ζήσω επιθυμώ
κι αν δεν τα αποκτήσω,
τί μ᾿ ωφελεί να ζήσω;»!
Να ειπούμεν τώρα και διά την Καλήν Γην.
Η Αγία Παρασκευή, ήτο δώδεκα χρονών κόρη, από γένος ευγενικόν. Μείνασα ορφανή, εμοίρασεν όλην της την περιουσία εις τους φτωχούς, και με αυτά ηγόρασε τον Παράδεισον. Και μετεχειρίζετο ως φτιασίδια τα δάκρυα, ενθυμούμενη τας αμαρτίας της. Ως σκουλαρίκια, είχε τα ωτά της ανοιχτά, διά να ακούη τας Αγίας Γραφάς. Ως κορδόνι (περιλαίμιο), είχε τας πολλάς νηστείας, οπού έκαμνον τον λαιμόν της και έλαμπε ως ο ήλιος. Ως δακτυλίδια, τους κόμβους των δακτύλων της, από τας πολλάς μετανοίας οπού έκαμνεν. Ως χρυσούν ζωνάριον, την παρθενίαν οπού εφύλαξεν εις όλην της την ζωήν. Ως φόρεμα, την εντροπήν οπού είχεν εις τον εαυτόν της και τον φόβον του Θεού οπού την εσκέπαζεν. Έτσι εστολίζετο η Αγία! Ανίσως και είναι κανένα κορίτσι και θέλη να στολίζεται, ας στοχασθή τί έκαμνεν η Αγία, να κάμνη και εκείνη, αν θέλη να σωθή. Έτσι, αδελφοί μου, η Αγία Παρασκευή έμαθε γράμματα και έγινε σοφωτάτη. Και διά την καθαρότητά της, την ηξίωσεν ο Θεός και έκαμνε και θαύματα. Ιάτρευε τυφλούς, κωφούς και ανάσταινε νεκρούς. Δύο Εβραίοι, τέκνα του διαβόλου, βλέποντες την Αγίαν να κάμνη θαύματα, την εφθόνησαν και την διέβαλον εις τον Βασιλέα Αντωνίνον ως Χριστιανήν. Την κράζει λοιπόν ο Βασιλεύς και της λέγει να αρνηθή τον Χριστόν, και να προσκυνήση τους θεούς, να την κάμη Βασίλισσαν. Λέγει του η Αγία:
<<Γράφει ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος εις το Άγιον και Ιερόν Ευαγγέλιον: «Ήτο ένας γεωργός και εβγήκεν από το σπίτι του, επήρε σπόρον και επήγαινε να σπείρη εις τους αγρούς του. Και εκεί οπού έσπερνεν, άλλος σπόρος έπεσεν εις την οδόν, άλλος εις την πέτραν, άλλος εις τας ακάνθας και άλλος εις την καλήν γην. Εκείνος ο σπόρος οπού έπεσεν εις την οδόν δεν εφύτρωσε, διότι η γη ήτο σκληρά και καταπατημένη και ήλθον τα πετεινά και τον έφαγον και έμεινεν η οδός άκαρπος... Ο άλλος σπόρος που έπεσεν εις την πέτραν, είχεν ολίγον χώμα, εφύτρωσεν, αλλ’ ευθύς οπού εβγήκεν ο ήλιος, ως μη έχων ρίζαν εξηράνθη και έμεινεν άκαρπος και αυτός ο σπόρος… Ο έτερος οπού έπεσεν ανάμεσα εις τα αγκάθια, συναυξήθηκε μαζί τους και επόμενο ήταν τα αγκάθια να τον πνίξουν... Εκείνος, τέλος, οπού έπεσεν εις την καλήν γην εκαρποφόρησε και ανάλογα με το καρπερό χώμα απέδωσε εκατονταπλάσια ή εξηκονταπλάσια ή τριακονταπλάσια!
ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΑΜΠΑΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΠΡΟΩΡΟ ΒΡΕΦΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ!
Ο Curtis Means, που είναι τώρα 16 μηνών και υγιής, ζύγιζε μόλις 420 γραμμάρια όταν γεννήθηκε.
NBC News
Associated Press
10 Νοε. 2021.
ΜΠΕΡΜΙΝΓΧΑΜ, Αλαμπάμα. — Ένα αγόρι από την Αλαμπάμα που ζύγιζε λιγότερο από μισό κιλό κατά τη γέννηση του, αφού η μητέρα του τον γέννησε, μόλις (!!) στις 21 εβδομάδες και μία ημέρα, χαρακτηρίσθηκε ως το πιο πρόωρο μωρό στον κόσμο, που επιβίωσε ποτέ!
Ο οργανισμός Guinness World Records και το Νοσοκομείο UAB ανακοίνωσαν την Τετάρτη ότι, ο Curtis Means, ο οποίος ζύγιζε μόλις 14,8 ουγγιές (420 γραμμάρια) όταν γεννήθηκε, σημείωσε το νέο ρεκόρ. Γεννημένος πρόωρα, στις 132 ημέρες, την 5η Ιουλίου 2020, μαζί με ένα δίδυμο αδελφάκι που δεν επέζησε, ο Curtis είναι τώρα 16 μηνών και υγιής!
Κάποια μοναχή μου έγραψε:
«Γέροντα, ακούμε ότι θα έλθουν οι Τούρκοι και δεν ξέρουμε τί να κάνουμε...».
«Α! Άκουσε, παιδάκι μου», της απάντησα. «Δεν έχεις υπακοή. Διότι αν είχες υπακοή, τότε θα έλεγες: “Τί με νοιάζει εμένα; Ό,τι μου πει η Γερόντισσα· ό,τι μου πει η Γερόντισσα”. Αυτό είναι η υπακοή! Αλλά, γιά να φοβάσαι, έχεις θέλημα μέσα σου...».
Ξέρετε πολύ καλά ότι, ο Γέροντάς μας, ο γέρο-Ιωσήφ, ήταν των άκρων ησυχαστής και της νοεράς προσευχής! Και όμως, δεν μας παρέδωσε ως πρώτο την ησυχία ή την νοερά προσευχή, αλλά μας παρέδωσε την υπακοή!
Ο Παπαδιαμάντης αναφέρεται, ονομαστικά μάλιστα, σ’ ένα από τα μνημειώδη κείμενά του («Στα Τραγούδια του Θεού»), στον Παπα-Νικόλα τον Πλανά.
Γράφει ο Παπαδιαμάντης ότι, η
μικρή Κούλα πέθανε και οι ψάλτες μαζί με τους ιερείς έψαλλαν το, «Δεύτε
τελευταίον ασπασμόν» και συνεχίζει λέγοντας χαρακτηριστικά:
Κάποτε, ο παπά-Νικόλαος ο Πλανάς, επήγαινε στο Ναό της Αγίας Τριάδος, κοντά στον Κεραμεικό. Στο δρόμο του, συνάντησε ένα κάρο με το άλογο πεσμένο, από την αδυναμία, κάτω. Ο αμαξηλάτης, άνθρωπος σκληρός, είχε αγριέψει και το χτυπούσε αλύπητα, ενώ εκείνο δεν μπορούσε να σηκωθή. Ταυτόχρονα, βλασφημούσε τα Θεία...
Ο παπά-Νικόλας τον επλησίασε και προσπάθησε να τον καθησυχάσει, λέγοντας:
«Το άλογο δεν έχει τίποτα και θα γίνει καλά! Εσύ όμως μην βλασφημάς το όνομα του Θεού...».
Ο αποθηριωμένος αμαξηλάτης έστρεψε τα κατακόκκινα από θυμό μάτια του στον σεβάσμιο και πραότατο ιερέα και του λέει:
Η
προσευχή είναι γέννημα της πραότητας και της αοργησίας!
Η
προσευχή είναι προβολή χαράς και ευχαριστίας!
Η προσευχή είναι αποτρεπτικό της λύπης και της μικροψυχίας!
<<Αι κοινωνικαί λειτουργοί έχουν καλωσύνη, τρέχουν, σκοτώνονται γιά τους άλλους. Σπουδάζουν ψυχολογία, αλλά με τον τρόπο που πηγαίνουν να βοηθήσουν, σε κάποιες περιπτώσεις σταματούν.
Πάει λ.χ. κάποια να παρηγορήσει έναν που έχει ένα πόδι και αυτός της λέει:
«Εσύ μου λες "καλημέρα" με 2 πόδια, αλλά εγώ με ένα…».
Τί να του απαντήσει;
Πώς να τον βοηθήσει με την ψυχολογία;
Αν δεν βοηθηθή αυτός ο άνθρωπος, να συλλάβη το βαθύτερο νόημα της ζωής, δεν μπορεί να βοηθηθή με τίποτε. Να καταλάβει, ότι γι’ αυτήν την αναπηρία, που επέτρεψε ο Θεός, αν δεν γογγύζει, θα έχει να λάβει στην άλλη ζωή, αποταμιευμένο Ουράνιο μισθό και να χαίρεται. Και αν ακόμη οι άλλοι περπατούσαν με 4 πόδια, να έλεγε: «Σε ευχαριστώ, Θεέ μου, που περπατώ με ένα πόδι»!
Ένας κυνηγός κυνηγούσε ένα ελάφι. Το ελάφι μετά από καταδίωξη κατάφερε και κρύφθηκε στα πυκνά φύλλα ενός καταπράσινου αμπελιού. Ο κυνηγός περίλυπος που έχασε το ελάφι, κάθησε καταγής και άφησε από τα χέρια του το τόξο και τα βέλη του.
Το ελάφι κρυμμένο καλά στην αγκαλιά της αμπέλου, χωρίς να βλέπει πλέον τον σκυμμένο κυνηγό, υπέθεσε ότι πέρασε ο κίνδυνος και άρχισε, αμέριμνο να τρώει τα λαχταριστά φύλλα της αμπέλου, στα οποία και εκρύπτετο, με αποτέλεσμα να αποκαλύψει την κρυψώνα του…!
«Όταν ευρίσκεσαι μέσα στο Ναό, να σκέπτεσαι ότι, ευρίσκεσαι στον ίδιο τον Ουρανό, ότι στέκεσαι μπροστά στον Θεόν και τις Ουράνιες Δυνάμεις! Κάνε λοιπόν, ό,τι κάνουν και Εκείνες!
Προσπάθησε, όσο μπορείς, να μπαίνεις με όλη σου την καρδιά στην Εκκλησία! Όσα διαβάζεις ή ψάλλεις, να τα εντυπώνεις στον νου σου! Συντριβή, δάκρυα, μετάνοια, ευχή!!
Ας συνειδητοποιήσωμε όλοι οι συναμαρτωλοί ότι, μόνο στον Ίδιο τον Θεόν ανήκει η Κρίση της Δημιουργίας Του!
Κάποιος ερώτησε τον γέροντα Επιφάνιο:
«Γέροντα,
όταν λέμε πλούτο, τί εννοούμε;».
Ο γέρων π. Επιφάνιος, απάντησε ως εξής:
«Όταν
λέμε πλούτο, δεν εννοούμε τις κολοσσιαίες περιουσίες. Τόσος πλούτος, δεν
αποκτάται με έντιμο τρόπο. Κάποιος, όμως, από μία εργασία δική του, από μία
μεγάλη βιοτεχνία, μπορεί να αποκτήσει μερικά υλικά αγαθά, περισσότερα από έναν
μισθωτό. Αυτό ακριβώς, το περισσότερο από το σύνηθες εισόδημα, ονομάζεται (σχετική) ευμάρεια-πλούτος. Οι πολύ μεγάλες, οι κολοσσιαίες περιουσίες, δεν αποκτώνται
με έντιμους τρόπους…
«Γέροντα, τί γίνεται όμως, όταν πρόκειται γιά κληρονομιά;».
<<Θυμάμαι στον στρατό, πόσες φορές παρουσιαζόταν μία ανάγκη, και άκουγες:
«Κύριε Διοικητά, να πάω εγώ αντί γι’ αυτόν. Αυτός είναι παντρεμένος, έχει παιδιά, να μην μείνουν τα παιδιά του στον δρόμο»!
Να παρακαλούν τον Διοικητή να πάνε αυτοί στην θέση του, στην πρώτη γραμμή!
Χαίρονταν να σκοτωθούν αυτοί και να μην σκοτωθή ο άλλος, και αφήσει τα παιδιά του στον δρόμο! Πού τώρα, να κάνει κανείς τέτοια θυσία… Σπάνιο πράγμα…
Μία φορά είχαμε μείνει από νερό. Είδε ο Διοικητής στον χάρτη, ότι στο τάδε σημείο υπήρχε νερό. Εκεί όμως ήταν οι αντάρτες. Μας λέει, λοιπόν:
«Εδώ κοντά έχει νερό, αλλά είναι πολύ επικίνδυνα. Ποιός θα πάει να γεμίσει μερικά παγούρια; Ούτε φως δεν θα ανάψει...».
Πετάγεται ο ένας:
