«Ποίος ηξεύρει, αδελφοί μου, να μου ειπή:
O ήλιος φωτεινός είναι ή σκοτεινός;
Μου φαίνεται όλοι σας το γνωρίζετε, ότι είναι φωτεινός και τα πάντα φωτίζει. Είναι όμως μερικά ζώα οπού τα λέγουν νυχτερίδες, και άλλα κουκουβάγιες, και όταν βγη ο ήλιος, θαμβώνονται και σκοτίζονται και δεν βλέπουν, και όταν νυκτώση, τότε βλέπουν.
«Τον Μάϊο του 2020, ήμουν έγκυος στον 5ο μήνα της εγκυμοσύνης μου και στην Β’ επιπέδου εξέταση το έμβρυο διαγνώσθηκε με μιά από τις πιο σοβαρές καρδιοπάθειες παγκοσμίως, με Σύνδρομο υποπλαστικής αριστεράς κοιλίας HLHS (Hypoplastic Left Ηeart Syndrome)…
H επιστήμη έδειχνε ως μονόδρομο την έκτρωση...
Όμως, δόξα τω Θεώ, πήραμε την απόφαση να μην θανατώσουμε το έμβρυο! Το κοριτσάκι μας γεννήθηκε στον 9ο μήνα της εγκυμοσύνης με καισαρική, βαπτίσθηκε Ειρήνη-Ιωάννα και όταν έγινε πενήντα ημερών ταξίδεψε γιά τους Αγγέλους!
Κάποτε, μία καλιακούδα παρακολουθούσε τα περιστέρια, που έμεναν σε κάποιον κοντινό περιστερώνα και διαπίστωσε ότι έτρωγαν έπιναν και ζούσαν πλούσια! Μιά και δυό, λοιπόν, βάφτηκε και η ίδια άσπρη και πήγε να ανακατευθή μαζί τους, θαρρώντας πως έτσι θα περνάει και αυτή το ίδιο πλουσιοπάροχα. Και όσο κρατούσε το στόμα της κλειστό, τα περιστέρια ενόμιζαν πως είναι και αυτή δικιά τους και την δεχόντουσαν. Μία ημέρα, όμως, ξεχάσθηκε η καλιακούδα και έβγαλε ένα κρώξιμο και τότε τα περιστέρια, αμέσως την αναγνώρισαν και την πέταξαν έξω.
Ήταν ένα Μοναστήρι, όπου όλοι οι μοναχοί λόγω γήρατος είχαν πεθάνει, εκτός από έναν, ο οποίος ζούσε εκεί, ως ερημίτης! Ο μοναχός αυτός ήταν τελείως αγράμματος, αλλά είχε δυνατή και απλή πίστη! Καθώς έκανε τις Ακολουθίες του και τα διακονήματά του, πίστευε ακράδαντα ότι ο Χριστός και οι Άγιοι είναι ζωντανοί και τον συντροφεύουν, γι’ αυτό και τους μιλούσε τακτικά, όπως μιλά κανείς, σε ζωντανούς ανθρώπους!
Κάποτε, βγήκε από το Μοναστήρι, γιά κάποια διακονήματα στο κοντινό χωριό. Κατά την διάρκεια της απουσίας του, όμως, μπήκαν ληστές και έκλεψαν ότι βρήκαν, τα φόρτωσαν στα ζώα τους και έφυγαν.
Όταν επέστρεψε ο μοναχός και είδε το γυμνωμένο Μοναστήρι, ελυπήθηκε πολύ. Έτρεξε αμέσως στον Ναό, που ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο, πλησίασε την Εικόνα του προστάτη του Μοναστηριού, Αγίου Νικολάου, και άρχισε να μιλάει στον Άγιο, λες και ήταν ο Ίδιος παρών:
Κάποιος Αθηναίος, επισκέφθηκε την πόλη της Φλώρινας. Εκεί είχε μάλιστα, και μία συζήτηση με τον αείμνηστο Επίσκοπο Αυγουστίνο Καντιώτη.
Σε μία στιγμή της κουβέντας, ερωτά ο π. Αυγουστίνος τον Αθηναίο:
«Πόσο καιρό έχεις να εξομολογηθής;».
«25 χρόνια», απάντησε ο Αθηναίος.
Μοναδική και εξαιρετική βιντεοσκόπησις, υπό του αειμνήστου π. Εφραίμ (Γεωργίου Μπουτσουρή), εις τα πέριξ κελλία της περιφήμου Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας, του Αγίου Όρους!
Την ξενάγησιν, περιγραφήν και αφήγησιν, κάμνει ο ταπεινός και σεβαστός π. Αρτέμιος!
Αξίζει μετά προσοχής να την παρακολουθήσωμε, διότι πολλά θα ωφεληθώμεν και θα πληροφορηθώμεν!
Καλήν και ευλογημένην παρακολούθησιν!!
Εκ του αρχείου, Γ&Β Μπουτσουρή.
1.Το Φως που έλαμψε στον μακάριο Απόστολο Παύλο, στον δρόμο της Δαμασκού, το Ίδιο Φως με το Οποίο και υψώθηκε ως τον Τρίτο Ουρανό και άκουσε αλάλητα Μυστήρια, δεν ήταν κάποιος φωτισμός νοημάτων και γνώσεως. Ήταν Υποστατική μέσα στην ψυχή έλλαμψη, της Δυνάμεως του Αγαθού Πνεύματος! Την υπερβολική λαμπρότητα Αυτού του Φωτός δεν μπόρεσαν να αντέξουν τα σαρκικά μάτια Του και τυφλώθηκαν! Με Αυτό το Φως, αποκαλύπτεται κάθε γνώση και γνωστοποιείται αληθινά ο Θεός, στην άξια και αγαπώμενη από Αυτόν ψυχή!
«Εάν κάποιος ετοιμάσει ένα ωραίο φαγητό με ακριβά υλικά και πολλή τέχνη και το κάνει πεντανόστιμο, αλλά ύστερα ρίξει λίγες σταγόνες υδροκυανίου, θα φάει κανείς αυτό το φαγητό;;
Σας ερωτώ!
Μα είναι νόστιμο, μα έχει καλά υλικά, μα...
Ναι, αλλά έπεσε δηλητήριο επάνω του…
Ποιός θα τολμήσει, έστω να δοκιμάσει, ένα φαγητό, που έχει μέσα υδροκυάνιο, που όχι άνθρωπο, αλλά ελέφαντα σκοτώνει;
«Μην αρνείσαι τον άνδρα σου, μην τον κατακρίνεις, μην μιλάς άσχημα γιά εκείνον και μην σκέπτεσαι κάτι κακό εναντίον του, όταν έχει εκτραπή στην πίστη του. Αφού με αυτόν τον τρόπο, δεν θα τον διορθώσεις.
Ο πατέρας του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, ευρέθη, άθελά του, σε κάποια αίρεση. Η ευπρεπής γυναίκα του Αγία Νόνα λυπήθηκε πάρα πολύ, εξ αιτίας αυτού του γεγονότος και παρακάλεσε θερμά τον Θεόν, ώστε να φωτίσει τον νου τού άνδρα της και να τον οδηγήσει εις την αλήθεια! Και οι θερμές προσευχές της Αγίας Νόνας εβοήθησαν! Ο άνδρας της όχι μόνο έγινε Χριστιανός, αλλά και επίσκοπος της Εκκλησίας του Χριστού, ανακηρύχθηκαν μάλιστα, μαζί με την σύζυγο του, Άγιοι της Εκκλησίας μας!
«Πολύ ωφελεί η ανάγνωση των Πατερικών βιβλίων!
Γιά να βοηθήσουν όμως, πρέπει να διαβάζονται με ταπείνωση και προσευχή!
Τα Πατερικά κείμενα, μοιάζουν με αξονικές τομογραφίες, διότι όπως σ’ εκείνες φωτογραφίζεται η σωματική κατάσταση του ανθρώπου, έτσι και στα Πατερικά κείμενα, φωτογραφίζεται η πνευματική κατάσταση αυτού που τα διαβάζει!
Οι πιστοί, συχνά ζητούσαν από τον Όσιο Γαβριήλ τον δια Χριστόν σαλό, να κάνει παρακλήσεις, γιά να πληθαίνει και να αναπτύσσεται η Γεωργία.
Κάποια φορά, κατά τη διάρκεια της παρακλήσεως στο ναό Σιόνι, ο Άγιος είδε ένα τρομακτικό όραμα.
Διηγείται ο ίδιος:
«Ήταν δυο στρατιωτικοί, με αρχαίες στρατιωτικές στολές, που έδειχναν εμένα λέγοντας:
“Να! Αυτός είναι!”.
Ήλθαν πλάϊ μου και με πήραν μαζί τους.
Με δυσκολία καταλάβαινα τί γινόταν. Κάποια στιγμή διέκρινα ένα άσπρο σπίτι χωρίς Σταυρό. Με έβαλαν μέσα. Ήταν τελείως σκοτεινά. Έκλεισαν τις πόρτες και μ΄ άφησαν εκεί. Όταν τα μάτια μου συνήθισαν στο σκοτάδι, είδα πεταμένα στο πέτρινο πάτωμα παιδάκια, που είχαν το μέγεθος ενός μικρού δακτύλου και κείτονταν μέσα στα αίματα... Από μία τρύπα στο ταβάνι έπεφταν κι άλλα νεκρά παιδάκια, τόσα πολλά, που δεν μπορούσα να σταθώ πουθενά… Όλα γύρω ήταν βουτηγμένα στο αίμα... Στεκόμουν στις μύτες των ποδιών μου... Και ξαφνικά άνοιξε η πόρτα κι άκουσα μία φωνή:
“Έρχεται! Έρχεται!”.
Παραξενεύθηκα.
“Ποιός έρχεται; Φαίνεται θα είναι εδώ το αφεντικό. Θα παρακαλέσω λοιπόν, να με αφήσουν να φύγω”, σκέφθηκα.
Κάποιος διάσημος ιεροκήρυκας με γνώση πολλή και ευγλωττία, αλλά και με εγωϊσμό, επισκέφθηκε το Ληξούρι διά να συναντήση, να γνωρίση και εξομολογηθή στον Άγιο Παναγή τον Μπασιά.
Ξεκίνησε, λοιπόν, για τον Άγιο Σπυρίδωνα, στον Πλατύ Γυαλό όπου και ευρισκόταν ο Άγιος Παναγής. Λίγο πριν φθάσει, όμως, ο ιεροκήρυκας στο Μοναστήρι, ο παπά-Μπασιάς έφυγε από το κελλί του και τράβηξε κατά την Ι.Μονή Κεχριώνος.
Ο ιεροκήρυκας τον αναζήτησε, και τον ενημέρωσαν ότι μόλις είχε φύγει. Πράγματι, τον είδε από μακριά, που εβάδιζε και τον ακολούθησε. Έφθασε στον Κεχριώνα, αλλά δεν στάθηκε εκεί, συνέχισε την πορεία του προς τα πάνω. Ο ιεροκήρυκας πάλι τον ακολούθησε ταχύνοντας το βήμα του, αλλά ήταν αδύνατον να τον φθάση...
«Ο βλάσφημος, αγανακτεί κατά του Θεού και βγάζει από την πονηρή καρδιά του βλάσφημες εκφράσεις, γεμάτες χολή και ασέβεια...
Ο βλάσφημος, αγανακτεί και βρίζει τον Θεό τον Δημιουργό, που τον έφερε στη ζωή από το μηδέν...
Αγανακτεί και βρίζει Αυτόν, που τον φύλαξε κάτω από τη σκέπη της Χάριτός Του, γιά να μην χαθή η ύπαρξή του...
Από τον περίφημο μοναχό του 17ου αιώνος Αγάπιο τον Κρήτα αναφέρονται έξι βαθμίδες καλλιεργείας, αυξήσεως και ολοκληρώσεως της ανόδου εις την κλίμακα της Αγάπης:
Η απλή βίωση ενός αγαπητικού αισθήματος, μιά απλή κίνηση της καρδιάς, που δεν προχωράει όμως, σε τίποτε άλλο!
Το δεύτερο σκαλοπάτι είναι:
Η συμπαράσταση εις τον πλησίον, με παρήγορα λόγια και καλές συμβουλές!
Το τρίτο σκαλοπάτι είναι:
Η Ναταλία, ομιλεί και διεκτραγωδεί την συγκλονιστική και τραυματική εμπειρία της, όταν εχρησιμοποίησε το ανθρωποκτόνο χάπι της άμβλωσης…
- Απ' την αρχή του θεριστή, του δρεπανιού μας η γιορτή!
- Απ' το θέρος ως τις ελιές, δεν απολείπουν οι δουλειές!
- Γενάρη πίνουν το κρασί, το Θεριστή το ξίδι!
- Θέρος, τρύγος, πόλεμος ....και στ' αλώνισμα χαρές!
- Θέρος, τρύγος, πόλεμος, στασιό δεν έχουν!
«Κύριε Παναγόπουλε, λένε ότι, την Κυριακή δεν πρέπει να γονατίζουμε στην Εκκλησία. Εγώ όμως όταν γονατίζω, κατανύσσομαι καλλίτερα. Γιατί να μην γονατίσω, τί κακό κάνω; Και εάν δεν γονατίσω στην Εκκλησία που ήλθα να προσευχηθώ, πότε θα γονατίσω;», ερώτησε κάποιος τον Λαϊκό Ιεροκήρυκα Δημήτριο Παναγόπουλο.
Και αυτός απάντησε ως εξής:
«Δεν είναι στο τί θα κάνεις. Η αμοιβή σου είναι στην υπακοή σου! Έχεις να κερδίσεις Θεία Χάρι, αν υπακούσεις! Εάν όμως κάνεις το θέλημά σου, δεν θα κερδίσεις τίποτε...
Η υπακοή, λοιπόν, είναι, να μην γονατίσεις!
Ο υψηλός αριθμός των εκτρώσεων
προκαλεί αγανάκτηση και οργή εις τον πατέρα Γερβάσιο, ο οποίος εργάζεται
ακούραστα γιά να ανυψώση την Κοινωνία, στα ύψη της ηθικής και Θρησκευτικής ζωής!
«Εγώ, παιδιά μου», έλεγε ο νέος αποστολικός πατήρ του Χριστού, «σήμερα είμαι και αύριο δεν θα είμαι. Αλλά να θυμηθήτε αυτό που θα σας ειπώ. Στην Ανθρωπότητα θα έλθουν πολλά δεινά. Αιτία των δεινών που υπάρχουν και αυτών που έρχονται, και μάλιστα του αίματος που χύνεται στους διαφόρους πολέμους, είναι οι εκτρώσεις... Τα έμβρυα αυτά, τα οποία δεν θεωρούν πολλοί ιατροί ότι είναι πλήρεις άνθρωποι, εκδικούνται…
Ερώτησε κάποιος τον Άγιο Παΐσιο:
«Γέροντα Παΐσιε, πάντα ωφελεί η ασθένεια;».
Και ο Άγιος απάντησε:
«Ναι, πάντα, πολύ ωφελεί!
Οι ασθένειες βοηθούν τους ανθρώπους, να “εξιλεωθούν”, όταν δεν έχουν αρετές. Μεγάλο πράγμα η υγεία, αλλά και το καλό που προσφέρει η ασθένεια, η υγεία δεν μπορεί να το δώση!
Πνευματικό καλό!
Είναι πολύ μεγάλη ευεργεσία, πολύ μεγάλη!
Καθαρίζει τον άνθρωπο από την αμαρτία, και μερικές φορές του εξασφαλίζει και μισθό! Η ψυχή του ανθρώπου είναι σαν το χρυσάφι και η ασθένεια είναι σαν τη φωτιά που την καθαρίζει.
Βλέπεις, και ο Χριστός είπε στον Απόστολο Παύλο:
<<Τούτος ο υλικός κόσμος, είναι το Βασίλειο του Χρόνου, που τον κάνει ν΄ ανθίζει και να μαραίνεται αδιάκοπα… Η φθορά, είναι ο σκληρός νόμος που έβαλε απάνω του τούτος ο τύραννος… Μ΄ αυτή την άσπαστη αλυσίδα βαστά και τον άνθρωπο, σκλάβο-ανήμπορο, κάτω από τα πόδια του...
Μόνο μία ελπίδα υπάρχει γι΄ αυτόν, να γλυτώσει από την φθορά:
Ο Χριστός!
Ο Λυτρωτής!
Ο Καθαιρέτης της φθοράς!
Εκείνος που πάτησε τον θάνατο και που είπε:
«Οι Άγιοι πώς αγίασαν;;
Είχαν στραφή στον εαυτόν τους και έβλεπαν μόνο τα δικά τους πάθη! Με την αυτοκριτική και την αυτομεμψία που είχαν, έπεσαν τα λέπια από τα μάτια της ψυχής τους και έφθασαν να βλέπουν καθαρά και βαθειά! Έβλεπαν τον εαυτόν τους κάτω από όλους τους ανθρώπους και όλους τους θεωρούσαν καλλιτέρους από τον εαυτόν τους!
Μερικές φορές, ο παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης, την ώρα της Θείας Λειτουργίας, είχε ενοχλήσεις από τους δαίμονες.
Κάποτε, διηγείται ο ίδιος:
«Ενώ λειτουργούσα, ακούω έξω θορύβους. Βγαίνω, και τί να δω; Οι σατανάδες έκτιζαν… πολυκατοικία...! Άλλος κρατούσε μυστρί, άλλος φτυάρι... Τους σταύρωσα τότε, και όλοι εξαφανίσθηκαν!
Άλλοτε πάλι, ενώ λειτουργούσα τη νύκτα, μπήκαν στην Εκκλησία και άρχισαν ν' αναποδογυρίζουν τις καρέκλες. Ο αρχηγός τους, μάλιστα, μπήκε στο Ιερό, έκλεισε το παραθυράκι και μ’ έπιασε απ' το λαιμό να με πνίξει. Επικαλέσθηκα τότε τους Αγίους Ταξιάρχες, και αμέσως εχάθηκαν…»!
Οι δαίμονες, με παραχώρηση Θεού, μπαίνουν μέσα στην Εκκλησία και βάζουν λογισμούς στους πιστούς. Μόλις όμως πουν οι ψάλτες το Χερουβικό και βγει ο Ιερέας γιά τη Μεγάλη Είσοδο, αμέσως φεύγουν!
