«Ο χωρικός νομίζει ότι, δεν υπάρχει καλλίτερο πράγμα από το χωριό και την καλύβα του, διότι δεν έχει δει τα ωραία παλάτια των μεγαλοπρεπών πόλεων…
Το βρέφος κλαίει όταν βγή από την κοιλιά της μητέρας του, γιατί δεν γνωρίζει πόσο καλλίτερος είναι αυτός ο κόσμος, στον οποίο γεννιέται, από εκείνο τον τόπο, όπου ήταν προηγουμένως…
Αι επίσημοι στατιστικαί του Ελληνικού Κράτους, επιβεβαιώνουν απολύτως τας τραγικάς εξελίξεις εις τό μείζον δημογραφικόν ζήτημα, που κατά καιρούς έχουν επισημανθή και από αυτόν τον ιστότοπον…
Παρακαλούμεν όλους τους αναγνώστας, να μελετήσουν μετά πολλής προσοχής τα συγκεκριμένα στοιχεία και να τα διαδώσουν εις όσον το δυνατόν περισσοτέρους.
Προς πληρεστέραν ενημέρωσιν, παραπέμπομεν εις το συγκεκριμένον Δελτίον Τύπου, της αρμοδίας Ελληνικής Στατιστικής
Αρχής: Πατήστε εδώ
Επί πλέον, ας σκεφθώμεν σοβαρώς άπαντες ότι, τα παρατιθέμενα στοιχεία αφορούν όλους όσοι διέμειναν εις την Ελληνικήν Επικράτειαν το έτος 2022, και όχι μόνον τους έχοντας την Ελληνικήν καταγωγήν και ιθαγένειαν…
Κάποτε, ένας χωρικός, συνάντησε τον π. Ιωήλ Γιαννακόπουλο και του ανέφερε κάποιους σοβαρούς, κατ’ αυτόν λόγους, που τον εμπόδιζαν να συμφιλιωθή με τον αδελφό του. Του είπε λοιπόν:
«Δεν μπορώ, πάτερ μου, να μιλήσω εγώ πρώτος... Ο αδελφός μου πρέπει να μου μιλήσει πρώτος… Αυτός έφταιξε και όχι εγώ… Και έπειτα, αυτός είναι μικρότερος και εγώ μεγαλύτερος…».
«Δεν μου λες», ερώτησε ο π.Ιωήλ: «Ποιός είναι μεγαλύτερος; Εμείς ή ο Θεός;».
Ένας νεαρός, ταξίδευε με τον πατέρα του, με το τραίνο. Ο νεαρός ήταν όλο χαρά, κολλημένος στο παράθυρο του τραίνου και σχολίαζε κάθε εικόνα που πέρναγε από μπροστά του. Τα σχόλια του ήταν απανωτά, αλλά και κάποιες φορές ενοχλητικά:
«Μπαμπά κοίτα, τα δένδρα πηγαίνουν προς τα πίσω...
Μπαμπά κοίτα, τα σύννεφα τρέχουν μαζί μας...»!!
Ο πατέρας του σε κάθε σχόλιο του γιού του, χαμογελούσε χωρίς να του απαντά ή να του κάνει κάποια παρατήρηση...
Ο Γεράσιμος, όλες τις προσευχές της ημέρας τις ήξερε απ’ έξω. Στο θάλαμο, λίγο πριν πέσουν γιά ύπνο, έκατσε σε μια γωνιά και ψιθυριστά έλεγε το απόδειπνο, όταν ένας στρατιώτης, προφανώς ενοχλημένος με αυτό που έκανε εκείνος ο "θρήσκος" και δεν τον άφηνε να κοιμηθή, άρπαξε τα άρβυλά του και τα εκσφενδόνισε στον Κεφαλλονίτη φαντάρο, που είχε κάνει μοναστήρι το στρατόπεδο. Ο Γεράσιμος δεν διαμαρτυρήθηκε. Και το πρωΐ ο ενοχλημένος στρατιώτης βρήκε τα άρβυλά του βαμμένα και γυαλισμένα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την επόμενη μέρα να λένε μαζί οι δυο τους το απόδειπνο. Και στο τέλος, ο αντιδραστικός στρατιώτης έγινε και μοναχός!
«Όποιος αποφασίσει να ζήσει πνευματική ζωή, πρώτα απ’ όλα πρέπει να αποκτήσει τον φόβο του Θεού, που είναι η Αρχή της Σοφίας!! Στον νου του, ας είναι πάντα τυπωμένα τα προφητικά λόγια: «Δουλεύσατε τῷ Κυρίῳ ἐν φόβῳ καὶ ἀγαλλιᾶσθε Αὐτῷ ἐν τρόμῳ» (Ψαλμ. Β΄11΄)!!!
Ο άνθρωπος αυτός, πρέπει να αντιμετωπίζει με πολλή προσοχή και ευλάβεια κάθε τί ιερό. Αν όμως ζει με αμέλεια, τότε θα επαληθευθή ο προφητικός λόγος: «Ἐπικατάρατος ὁ ποιῶν τὰ ἔργα Κυρίου ἀμελῶς» (Ιερεμ. ΛΑ΄10΄)!!!
Εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή, διότι η θάλασσα, η καρδιά δηλαδή, με τους λογισμούς και τις επιθυμίες, πρέπει να καθαρισθή και είναι μεγάλη και ευρύχωρη... «Ἐκεῖ ἑρπετά, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός, ζῷα μικρὰ μετὰ μεγάλων» (Ψαλμ. ΡΓ΄25΄)!!! Δηλαδή, μέσα σ’ αυτήν, την καρδιά-θάλασσα, φωλιάζουν λογισμοί μάταιοι, ψεύτικοι και ακάθαρτοι, γεννήματα των πονηρών πνευμάτων...
Απογοητευμένος από την ηθική και πνευματική κατάσταση της Κοινωνίας, όπως την παρουσίαζε κάποιος ιεροκήρυκας, ένας νέος, ζήτησε την γνώμη του πατρός Επιφανίου Θεοδωροπούλου, και εκείνος του είπε:
Συνομιλία του Αγίου Πορφυρίου με τον Μητροπολίτη π.Ειρηναίο Μπούλοβιτς (πνευματικό παιδί τού Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς).
Άγιος Πορφύριος:
«Ο Γέροντας σας, ο πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς, ήτο ζηλωτής, αγωνιστής, φλογερός! Όλα τα έδιδε διά τον Χριστόν! Ήτο ατρόμητος έναντι όλων και έναντι των Κομμουνιστών! Κάποια από τα παιδιά του, προσπαθούν να τον μιμηθούν και αντιπαρατίθενται εκεί. Τα λέγουν με πολύ καυστικά λόγια. Αλλ' εγώ θα ήθελα να πω το εξής: Εκείνος ήτο Άγιος και μπορούσε να ενεργή έτσι. Όχι όμως οι άλλοι, που έχουν μεν ζήλο, αλλά τα βάζουν με τους αντιθέτους, και λένε: "Ας μου κόψουν το κεφάλι μου, εγώ θα μείνω εδραίος και αμετακίνητος". Εύκολο είναι να πης: "Ας μου κόψουν το κεφάλι…";; Καλό είναι και αυτό, αλλά έτσι δεν θα γίνεται το έργο του Χριστού. Άλλο ήταν ο π. Ιουστίνος! Εκείνος είχε την παρρησία, μπορούσε να τα λέγη αυτά. Εσείς όμως, νομίζω ότι, δεν πρέπει να το κάνετε. Σε συμβουλεύω, λοιπόν, πάτερ-Ειρηναίε, να πορεύεσαι κάπως διαφορετικά. Γιά να γίνεται το έργο του Χριστού, γιά να ωφελούνται και να σώζωνται ακόμη και οι άθεοι, οι κομμουνισταί και άλλοι:
Να μην τους αντιπαρατίθεσαι!
Να μην τα βάζης μαζί τους και να μην τους προκαλής!
π.Ειρηναίος Μπούλοβιτς (διευκρινίζων μετά παρέλευσιν ετών):
«Λοιπόν, φαντάζεσθε στην ηλικία μου εκείνη, και με την ευφορία την νεανική, πώς άκουγα αυτά τα λόγια;; Διότι, εμείς είχαμε την απλή, μαυρόασπρη εικόνα της επικρατούσης καταστάσεως. Έχομε διώκτας στην Εκκλησία μας, και εμείς είμεθα εδώ να υπεραμυνθούμε Αυτής.
Αυτό πιστεύαμε.
Και τώρα, αίφνης ο Γέροντας, μας υπενθύμιζε ότι, ο Χριστός θέλει την σωτηρίαν και αυτών των διωκτών και εχθρών, όσον και ημών των άλλων!»!!
Ένας μοναχός φύτεψε μία ελιά και άρχισε ευθύς να προσεύχεται, λέγοντας:
«Κύριε, στείλε στο δένδρο μου μία βροχή».
Και ο Κύριος έστειλε βροχή στη γη.
Το δένδρο ήταν κορεσμένο με υγρασία και ο μοναχός συνέχισε να προσεύχεται:
«Και τώρα, Κύριε, σου ζητώ να στείλεις πολύ ήλιο, διότι το δένδρο μου χρειάζεται ζεστασιά».
Και ο Κύριος, έστειλε τις ακτίνες του ηλίου.
Έτσι το δένδρο μεγάλωνε...
Κάποιος, είχε ένα σκύλο στο σπιτικό του. Μία ημέρα, αφού βράδιασε, πήγε να ξαπλώσει. Όμως, μετά από λίγο, ο σκύλος, ο οποίος ευρισκόταν στην είσοδο του σπιτιού, άρχισε να γαυγίζει. Ο ιδιοκτήτης πετάγεται από το κρεββάτι του και φωνάζει στο σκύλο: «Σώπα».
Ο σκύλος σταμάτησε να γαυγίζει, ενώ αυτός επέστρεψε στην κρεβατοκάμαρά του και συνέχισε τον ύπνο του. Αφού πέρασαν μερικά λεπτά, άρχισε πάλι ο σκύλος να γαυγίζει.
Βγαίνει πάλι το αφεντικό έξω και φωνάζει στο σκύλο του:
«Σώπα, επιτέλους…».
Ο σκύλος τρόμαξε και μαζεύθηκε στη γωνία του και σταμάτησε το γαύγισμα.
Όταν τα παιδιά τα μικρά συμβή να ματιασθούν, θα παίρνετε λίγο βαμβάκι, θα το βουτάτε στο κανδήλι που έχετε στις Εικόνες σας και θα αλείφετε το παιδί στο μέτωπο και το πρόσωπο σταυροειδώς και θα λέτε τα εξής τροπάρια:
-Άη-Δημητράκη μου, μικρό καλοκαιράκι μου!
-Αν βρέξει ο Οκτώβρης και χορτάσει η γη, πούλησ' το σιτάρι σου και αγόρασε βόδια!
-Αν δε βρέξει, ας ψιχαλίσει, πάντα κάτι θα δροσίσει!
-Αν δε βρέξει, πώς θα ξαστερώσει;
-Άσπορος μη μείνεις, άθερος δε μένεις!
-Βαθειά τ' αυλάκια, να φουντώσουνε τα στάχυα!
«Περισσότερο από όλα ο διάβολος δεν θέλει να προσευχόμασθε. Όταν δει κάποιον να προσεύχεται, αν δεν μπορεί να τον εμποδίσει, προσπαθεί τουλάχιστον να παρασύρει τον νου του, σε φαντασίες ή σε λογισμούς. Αν δεν τα καταφέρει και με αυτόν τον τρόπο, τότε παρουσιάζεται και ο ίδιος ακόμη, μόνο και μόνο, γιά να τον ταράξει και να τον βγάλει έστω και λίγο από την προσευχή.
Νά, μιά φορά, ήμουν έξω, δίπλα στον τάφο του παπά-Τύχωνα. Ενώ έλεγα την δοξολογία με μετάνοιες, όταν έφθασα στον στίχο: “Εν τω φωτί σου οψόμεθα φως”, ξαφνικά ένα φως, δυνατό σαν προβολέας, ξεχύθηκε πίσω μου και φώτισε όλη την περιοχή...
Ένας άνδρας είπε, κάποτε, την εξής ανοησία:
«Εγώ δεν φοβάμαι τον διάβολο».
Εάν έλεγε:
«Με την βοήθεια του Θεού δεν φοβάμαι τον διάβολο», κάτι πάει και έρχεται...
Και ακούσθε τί του έκανε ο διάβολος:
«Όταν, λοιπόν, σε κτυπήσει κάποια συμφορά, αναλογίσου:
Πόσες φορές παραβίασες τις Θείες Εντολές;;
Πόσες φορές υπερηφανεύθηκες;;
Πόσες φορές θύμωσες;;
Πόσες φορές αδίκησες;;
Πόσες φορές έβρισες;;
Πόσες φορές υποκρίθηκες;;
Πόσες φορές συκοφάντησες;;
Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης:
«Μεγάλη παρρησία έχει το πετραχήλι! Μεγάλη παρρησία! Γι' αυτό, παιδάκι μου, θες να αποκτήσεις πνευματική κατάσταση; Άμα λειτουργήσεις και δεν κλάψεις, κάπου έπταισες, κάπου έκανες λάθος... Εγώ, όλη την ημέρα προπαρασκεύαζα τον εαυτό μου, γιά την ώρα της Θείας Λειτουργίας! Κι όταν έμπαινα στη Θεία Λειτουργία, δεν μπορούσα να σταματήσω τα δάκρυα!!
Ναι! Πολλές φορές, δηλαδή, είδα και επάνω στην Αγία Τράπεζα, σώμα νεκρό, σαν σε έκσταση, σώμα νεκρό!»!!!
Ιερομόναχος, πνευματικό Του τέκνο:
«Εγώ, Γέροντα, ήμουνα είκοσι χρόνια απλός μοναχός. Και είναι αλήθεια, όταν έγινα παπάς, μετά δυσκολεύθηκα, δεν μπορούσα να συνηθίσω ότι ήμουνα ιερεύς. Και από την άλλη μέρα που έγινα παπάς, με πολέμησε ο διάβολος, με λογισμούς, με αγωνία, με φόβο. Με αυτά με πάλεψε πολύ, με αυτά...»
Γέροντας Εφραίμ:
«Η μελέτη των Πατερικών κειμένων και βιβλίων, είναι η μητέρα και η Βασίλισσα όλων των αρετών! Από τα κείμενα αυτά, διδασκόμεθα:
-Το αληθινό νόημα της Αγίας Γραφής!
-Την ορθή πίστη!
-Την Ευαγγελική ζωή!
-Και την Χριστιανική τελειότητα και σωτηρία!
Ερώτησε κάποιος τον Άγιο Παΐσιο:
«Μπορεί, Γέροντα, κάποιος που είναι λειψός στο μυαλό να έχει ταπείνωση και καλωσύνη;».
Και Αυτός απήντησε, ως εξής:
«Πώς δεν μπορεί!
Να, αυτό το παιδάκι που έρχεται συχνά εδώ στο Μοναστήρι, μπορεί να είναι διανοητικά καθυστερημένο, αλλά την καλωσύνη που έχει αυτό, ποιός λογικός άνθρωπος την έχει; Τί προσευχή, τί μετάνοιες κάνει! Όταν με την κήλη δυσκολευόμουν να κάνω μετάνοιες, του είπαν οι γονείς του: “Ο Παππούλης είναι άρρωστος και δεν μπορεί να κάνη μετάνοιες”. “Κάνω ‘γω”, είπε εκείνο, και έκανε μετά μετάνοιες γιά εμένα και γινόταν μούσκεμα στον ιδρώτα. Πόσο φιλότιμο, πόση αρχοντιά έχει!
Μία φορά, το έδειρε ένα παιδί στην γειτονιά, κι εκείνο, αφού έφαγε το ξύλο, του έδωσε το χέρι και του είπε: “Γειά, χαρά”. Ακούς; Ποιός γνωστικός το κάνει αυτό, κι ας έχει διαβάσει το Ευαγγέλιο και ένα σωρό πνευματικά βιβλία;
Κάποτε, ένας πιστός νεαρός, πέρασε μιά κρίση ολιγοπιστίας. Επήγε, λοιπόν, σ’ έναν γέροντα και του είπε:
«Γέροντα, δεν μπορώ πλέον να πιστέψω σε αυτά τα πράγματα που γράφουν τα συναξάρια γιά σατανικά τεχνάσματα, δαιμονικές εμφανίσεις και άλλες τερατολογίες... Μάλιστα, γιά να βεβαιωθώ, επεδίωξα να ιδώ και εγώ τον διάβολο. Έτσι γιά πολλές ημέρες, δεν συμμετείχα στην Θεία Ευχαριστία, δεν Κοινωνούσα, δεν νήστευα, δεν προσευχόμουν και δεν έκανα το Σταυρό μου, ιδιαίτερα πριν κοιμηθώ. Όμως, όχι μόνο δαίμονα δεν είδα, αλλά απολάμβανα τον γλυκύτερο και ειρηνικότερο ύπνο της ζωής μου.
Και ο διακριτικός και σοφός γέροντας του απαντά:
«Εάν αγαπήσουμε τον Χριστόν και δώσουμε την καρδιά μας σ’ Εκείνον, Αυτός θα μας τα δώσει όλα δωρεάν!
Δεν ζουν οι άνθρωποι μόνο με την τροφή, αλλά και με την Χάριν του Θεού!
Η εγκράτεια και η προσευχή, μας κάνει πολύ καλό!
Κάποτε, επαίνεσαν στον Μέγα Αντώνιο, κάποιοι μοναχοί, έναν άλλο μοναχό. Και ο Μέγας Αντώνιος, όταν τον επισκέφθηκε ο μοναχός αυτός, τον εδοκίμασε, εάν υπομένει τους ευτελισμούς και την περιθωριοποίηση.
Διαπίστωσε, όμως, ότι, αυτά δεν τα αντέχει και τότε του είπε:
«Επιτρόπους μας έβαλε ο Θεός, γιά να ελεήσουμε την ταλαίπωρή μας ψυχή και να την σώσουμε, και το πρώτο μέσο να την βοηθήσουμε, είναι η καθαρή εξομολόγηση, η μόνη και καθαρή αλήθεια! Το μέσο της σωτηρίας του ανθρώπου είναι η ειλικρινής εξομολόγηση! Κάθε δικαστήριο χρειάζεται μάρτυρες· άνευ μαρτύρων δίκη δεν γίνεται. Ενώ αυτό το δικαστήριο της εξομολογήσεως δεν θέλει μάρτυρες. Ό,τι ομολογήσει ο κατηγορούμενος, εκείνο είναι. Εάν πεις την αλήθεια, θα δικαιωθής, αν ψεύδεσαι εις τον πνευματικό, τον αντιπρόσωπο του Θεού, πέρα από όσα έχεις, θα πάρεις και άλλη μία αμαρτία, του ψεύδους, και θα φύγεις...
Και ποιά η ανάγκη να γίνεται αυτό;
Με την καθαρή εξομολόγηση θα πάρεις έλεος, θα ελκύσεις την συμπάθεια του Θεού! Η καθαρή εξομολόγηση, είναι η μεγαλύτερη βοήθεια που θα προσφέρουμε στην πτωχή ψυχή μας! Γιά να ελευθερώσει αυτή την ψυχή ο Χριστός, έχυσε το Πανάγιό Του Αίμα επάνω στο Σταυρό, και εμείς την παραδίδουμε στα χέρια των δαιμόνων... Όταν θα πας όμως στον πνευματικό, πρέπει να πεις την μόνη και καθαρή αλήθεια. Και αν πας στον πνευματικό και του πεις ψέμματα, τί ωφέλεια έλαβες; Και τί χαρά θα λάβει ο πνευματικός από αυτή την εξομολόγηση; Όταν όμως του πεις την καθαρή αλήθεια και πας με απόφαση και ταπείνωση, τότε:
«Ποιοί βλασφημούν κατά του Αγίου Πνεύματος;
-Όσοι αρνούνται τη Χάρη του Θεού, την Θεία ευσπλαχνία Του, τη Φιλανθρωπία Του και την Πρόνοιά Του...
-Όσοι περιφρονούν τον Θείο Νόμο...
-Όσοι αρνούνται τις ενέργειες του Άγιου Πνεύματος και αποδίδουν αυτές σε άλλες (σκοτεινές) δυνάμεις...
-Όσοι αρνούνται τις δωρεές και τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος...
«Εγώ μόνο το Γυμνάσιο έβγαλα, δεν πήγα παραπάνω. Και έγραψα όλους τους συμμαθητάς μου, όλους τους καθηγητάς μου, τους δασκάλους από την πρώτη Δημοτικού μέχρι την τελευταία τάξη του Γυμνασίου. Και όταν τα μνημονεύω, πόση χαρά λαμβάνω!
Ξέρεις πόση χαρά λαμβάνω;
