Κάποτε οι βάτραχοι, διωργάνωσαν έναν αγώνα αναρρίχησης. Στόχος τους ήταν να αναρριχηθούν στην κορυφή ενός ψηλού βουνού. Πολλοί μαζεύθηκαν εκεί γιά να παρακολουθήσουν τον αγώνα τους.
Ο αγώνας ξεκίνησε… Στην πραγματικότητα, βέβαια, κανείς από τους θεατές δεν πίστευε ότι, ήταν εφικτό, να ανέβουν οι βάτραχοι-αθλητές στην κορυφή του βουνού. Μάλιστα, το μόνο που άκουγες, ήταν σχόλια του τύπου:
«Τι κόπος… Μα τί κάνουν… Δεν θα τα καταφέρουν…».
<<Ένας συνάδελφός σου, σού επαναλαμβάνει συνεχώς: “Δεν υπάρχει Θεός...” Και αισθάνεσαι, σα να σε κτυπά με μαστίγιο... Αγωνιάς γιά την ψυχή του και την ζωή του. Και καλά σκέπτεσαι. Εάν δεν υπάρχει ο Ζων και Παντοδύναμος Θεός, και εάν δεν είναι Ισχυρότερος από τον θάνατο, τότε ο θάνατος είναι ο μοναδικός κυρίαρχος... Και η κάθε ζωντανή ύπαρξη δεν είναι, παρά ένα κλωτσοσκούφι του θανάτου. Ένα ποντικάκι στο στόμα της γάτας...
Μία φορά, αντικρούοντας τον, τού είπες: “Ο Θεός υπάρχει! Γιά εσένα δεν υπάρχει…”. Και δεν έσφαλες! Διότι εκείνοι που αποκόπτονται από τον Αιώνιο και Ζωοδότη Κύριο, εδώ στην Γη, αποκόπτονται από την Ζωή την πραγματική. Και έτσι, ούτε εδώ ούτε στην άλλη Ζωή θα γευθούν το Μεγαλείο του Θεού!! Και καλλίτερα να μην είχαμε γεννηθή, παρά να είμασθε αποκομμένοι από τον Θεόν...
Αν ήμουν στη θέση σου λοιπόν, θα του έλεγα τα εξής:
«Είναι μερικοί οπού έχουν τον διάβολον εις την καρδίαν των και λέγουν πως δεν υπάρχει Ανάστασις και δεν είδατε καμμίαν φορά να αναστηθή κανένας άνθρωπος...
Όλοι οι άνθρωποι οπού είναι εδώ, προτού να γεννηθούν, δεν ήσαν “αποθαμένοι”; Καθώς ο Κύριος μάς ανέστησεν από την κοιλίαν της μητρός μας, έτσι θα μας αναστήσει και από τον τάφον! Η κοιλία της μητρός μας και ο τάφος σε τί διαφέρει; Δεν βλέπομεν φανερά την Ανάστασιν;
Επίσης, όταν κοιμώμεθα, δεν είμεθα ωσάν αποθαμένοι; Ο ύπνος τί είναι; Μικρός θάνατος, και ο θάνατος μεγάλος ύπνος!
«Μπορεί να νηστεύεις και να εκκλησιάζεσαι. Να τηρείς τους κανόνες και τύπους της Εκκλησίας και να κάνεις πολλά που μυρίζουν αγιότητα. Και είναι αλήθεια! Κάνεις πολλά! Να το πούμε αυτό! Εύγε!
Μα, πώς πράγματι, εάν δεν τηρείς και την πρώτη εντολή της Αγάπης θα ενωθής με Εκείνον που είναι η Αγάπη;;;
Εάν δεν μπορείς να χωνέψεις την πεθερά σου και να συγχωρήσεις τη μάνα σου;
Εάν δεν μπορείς να ξεκαβαλήσεις το καλάμι, πoιό το πνευματικό όφελος της συμμετοχής σου στις ιερές Ακολουθίες της Εκκλησίας;
Κάποιος χωρικός είχε μία αγελάδα, την οποία πρόσεχε πολύ. Την πήγαινε να βοσκήσει, όπου είχε άφθονο χορτάρι. Και γιά νερό, την πήγαινε σε μία κοντινή πηγή με πολύ δροσερό και καθαρό νερό. Παρ’ όλ’ αυτά, παρατήρησε ότι, η αγελάδα μέρα με την μέρα, γινόταν όλο και πιο αδύνατη. Έτρωγε περισσότερο, αλλά καθημερινά αδυνάτιζε…
Πήγε να σκάσει ο άνθρωπος.
«Πώς αδυνατίζει έτσι η αγελάδα μου, με τόση περιποίηση;», έλεγε και ξανάλεγε.
-Άη-Μηνάς εμήνυσε του πάππου του χειμώνα: «Έρχομαι ή δεν έρχομαι και τ' Άη- Φιλίππου αυτού είμαι»!
-Άν τ’ Άη-Φιλίππου λείπω, τ’ Άγια των Αγιών δε λείπω!
-Νοέμβρη οργώματα κι ελιές, δεν απολείπουν οι δουλειές!
-Ο Άη-Μηνάς εμήνυσε, πούλια μη ξημερώσει!
-Ο Νοέμβρης έκλεισε, τα ζευγάρια είν’ στο στάβλο κι ούτε ζευγάς στον κάμπο!
Κάποτε συνέβη το ακόλουθο περιστατικό:
Λέει ο Γέροντας μας στους πατέρες, στο πέρας της Θείας Λειτουργίας:
«Πατέρες, καθήστε να πιούμε ένα νερό».
Και οι πατέρες δέχθηκαν.
Ένας υποτακτικός, τότε, λέει:
«Γέροντα, αυτό που κάνεις δεν είναι καλό. Οι πατέρες να φύγουν σιωπώντες, να πάνε στα κελιά τους, στα σπίτια τους…».
Και ο Γέροντας του απαντά:
«Παιδί μου, εσύ είσαι υποτακτικός και συμβουλεύεις τον Γέροντα; Δεν κάνεις καλά. Να πεις, να είναι ευλογημένο, Γέροντα».
Ο υποτακτικός ανταπάντησε λέγοντας:
«Όποιος έχει πραγματική αγάπη και κάνει σωστή πνευματική εργασία, γιά όλους βρίσκει ελαφρυντικά, όλους τους δικαιολογεί, ενώ τον εαυτό του ποτέ δεν τον δικαιολογεί, ακόμη και όταν έχει δίκαιο!
Πάντοτε λέει ότι φταίει, διότι σκέπτεται ότι δεν αξιοποιεί τις ευκαιρίες που του δίνονται! Βλέπει λ.χ. έναν να κλέβει και σκέπτεται ότι, και ο ίδιος, αν δεν είχε βοηθηθή, θα έκλεβε περισσότερο από αυτόν και λέει:
«Ο Θεός εμένα με βοήθησε, αλλά εγώ οικειοποιήθηκα τα δώρα του Θεού. Αυτό είναι μεγαλύτερη κλεψιά. Η διαφορά είναι ότι του άλλου η κλεψιά φαίνεται, ενώ η δική μου δεν φαίνεται»!!
«Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής, υποφέραμε πολύ…», διηγείται κάποια ευσεβής κυρία. «Έφθασε ημέρα, που στο σπίτι μας δεν υπήρχε τίποτε άλλο, εκτός από νερό. Τότε, ο πατέρας μου μας πήρε από το χέρι και ανεβήκαμε ψηλά στο βουνό, που δέσποζε πάνω από το χωριό που μέναμε, και μαζέψαμε λούπινα. Τα χιλιοέβρασε η καϋμένη η μητέρα μου, αλλά δεν λέγανε να ξεπικρίσουν. Με αυτά ξεγελούσαμε την πείνα μας, κατά καιρούς, παρ’ όλο που τα μάτια μας έκαιγαν από την πικρίλα...
Και να φαντασθή κανείς ότι, είχαμε και σοβαρά άρρωστη την μεγαλύτερη αδελφούλα μου. Αλλά και τα δύο αδέλφια μου-αγόρια-που εργάζονταν κι ήταν πάνω στην ανάπτυξή τους, τί να φάνε;
Συνελήφθη, κατά τον πόλεμο του 1940, κάποιος Ιταλός αξιωματικός. Οι φαντάροι που τον συνέλαβαν, του αφαίρεσαν τον οπλισμό, τα κυάλια κ.λπ., όπως προβλέπεται γιά τους αιχμαλώτους. Όλα τα έδινε χωρίς διαμαρτυρία. Και τις φωτογραφίες των παιδιών του και της γυναίκας του. Μία μικρή όμως εικονίτσα του Αγίου Γεωργίου δεν ήθελε να τη δώσει με κανέναν τρόπο.
Τελικά του την πήραν. Τότε ζήτησε να δει τον διοικητή. Μόλις τον συνάντησε, τον παρακάλεσε να του δώσουν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου πίσω.
«Αυτή είναι δική μας Ορθόδοξη εικόνα, τί την θέλεις εσύ ο παπικός;», του είπε τότε αυστηρά ο διοικητής.
Ο γνωστός Γερμανός συγγραφέας
Έρχαρτ Κέστνερ, ο οποίος ευρέθηκε στην Ελλάδα και ως στρατιώτης με τα ναζιστικά
στρατεύματα, έκανε την εξής εξομολόγηση, λίγα χρόνια πριν πεθάνη:
<<Στα 1952, πήγα γιά πρώτη φορά, μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η Γερμανική Πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη Γερμανική Κατοχή ήταν ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρητικούς. Από την πρώτη στιγμή τους είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά παντού εγνώρισα την θρυλική Κρητική φιλοξενία! Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, επλησίασα το Γερμανικό νεκροταφείο. Ήταν έρημο, με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί και μία ζωντανή ψυχή! Ήταν μία μαυροφορεμένη γυναίκα!
Με μεγάλη μου έκπληξη, την είδα να ανάβη κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. Την επλησίασα και την ερώτησα:
«Κυρία, είσθε από εδώ;».
Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος γ'. "Θείας πίστεως".
"Μέγαν εὕρατο, ἐν τοῖς κινδύνοις,
σὲ ὑπέρμαχον, ἡ οἰκουμένη,
Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον.
Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν,
ἐν τῷ σταδίῳ θαρρύνας τὸν Νέστορα,
οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε,
Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε,
δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος"!!!
«Πού έχουν φτάσει σήμερα τα παιδιά… Δεν σηκώνουν ούτε έναν λόγο... Πού να σηκώσουν ξύλο… Δεν έχουν σεβασμό, ενώ έχουν πολύ εγωϊσμό και πολλά νεύρα… Κάνουν κατάχρηση της ελευθερίας...
Το παιδί λέει στους γονείς του: “Θα σας πάω στην Αστυνομία…”.
Πρόσφατα, παιδί δεκαπέντε χρονών, που έκανε μία πολύ μεγάλη αταξία και ο πατέρας του τού έδωσε ένα σκαμπίλι, πήγε και έκανε μήνυση στον πατέρα του και ο πατέρας του καταδικάσθηκε...
Ο πατέρας την ώρα της δίκης είπε:
Ανδρόγυνο ο κυρ-Αλέκος και η κυρά-Καίτη, παντρεμένοι το 1920. Η κυρά-Καίτη ευλαβέστατη με προσευχή, εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία και Χριστιανική ζωή! Ο κυρ-Αλέκος, φανατικός άθεος, κομμουνιστής, αλλά πολύ δίκαιος, ελεήμων και φιλάνθρωπος. Ήξερε από φτώχεια, στέρηση, κατατρεγμό και έτσι συμπονούσε και βοηθούσε όσους και όπως μπορούσε.
Περάσανε τα χρόνια και ο γέρο-Αλέκος βαρειά άρρωστος, κατάκοιτος πλέον και ετοιμοθάνατος... Η γιαγιά-Καίτη, λαμπάδα δίπλα του, διακονούσε, έκλαιγε, προσευχόταν. Παιδιά και εγγόνια είχαν τις μέριμνές τους, πέρναγαν αστραπή από τους παππούδες και φεύγανε. Η γιαγιά-Καίτη παρακαλούσε τον άνδρα της:
«Να φέρουμε άνδρα μου τον παπά της ενορίας να εξομολογηθής, να Κοινωνήσεις, να μη φύγεις σαν άψυχο ζώο γιά την άλλη ζωή και κολασθής...».
Τίποτε ο γέρο-Αλέκος, της φώναζε και την απειλούσε:
«Μη φέρεις παπά στο σπίτι μας γιατί…».
Το 1916-17, γράφει ο γέρων Γαβριήλ ο Διονυσιάτης ότι, ευρισκόταν στο Ορφάνι του Παγγαίου, υπεύθυνος σε ένα μετόχι της Μονής του. Σε εκείνη την περιοχή στάθμευε μία μεραρχία του στρατού. Μία ομάδα αξιωματικών, μυημένοι στον πνευματισμό, συνήθιζαν να συγκεντρώνωνται τα βράδια γύρω από ένα τραπέζι, και με τη μεσολάβηση ενός στρατιώτη-μέντιουμ καλούσαν τα πνεύματα του Βασιλέως Γεωργίου, του Τρικούπη και άλλων διασήμων νεκρών. Όταν το τραπεζάκι κουνιόταν (σημείο ότι άρχισε η επικοινωνία με το «πνεύμα»), έκαναν διάφορες ερωτήσεις και εκ μέρους του «πνεύματος» απαντούσε ο στρατιώτης-μέντιουμ.
Συχνά ο αείμνηστος σοφός γέροντας π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, έκανε συζητήσεις με παλαιοημερολογίτες ζηλωτές. Η προσπάθειά του εκινείτο σε επίπεδο συγγραφικό, επιστολογραφικό κ.τ.λ., αλλά και σε επίπεδο συζητήσεων.
Ακολουθεί σχετική στιχομυθία:
«Εσείς οι νεοημερολογίτες δεν θα πάτε στον Παράδεισο...», του έλεγε κάποιος φανατικός ζηλωτής.
«Θα πάμε και μάλιστα με σιγουριά!», του απαντούσε ήρεμα ο γέροντας.
Ερώτησε κάποιος τον Όσιο Παΐσιο:
«Γέροντα, όταν κάποιος υπομένη τις κατά Θεόν θλίψεις και τις αδικίες που του προξενούν οι άνθρωποι, αυτή η υπομονή τον καθαρίζει από τα πάθη;».
Και απάντησε ο Αγιασμένος γέροντας:
«Αν τον καθαρίζη λέει! Τον λαμπικάρει! Μα, υπάρχει ανώτερο απ’ αυτό; Έτσι μπορεί να εξοφλήση αμαρτίες! Βλέπετε, έναν εγκληματία, τον δέρνουν, τον κλείνουν στην φυλακή, κάνει εκεί τον μικρό κανόνα του και, εάν ειλικρινά μετανοήση, γλιτώνει την αιώνια φυλακή. Μικρό πράγμα είναι, να εξοφλήση με αυτήν την ταλαιπωρία έναν αιώνιο λογαριασμό;
Έφεραν κάποτε στον Αββά Αμμούν ένα παιδί, που ήταν λυσσασμένο και ήταν δεμένο με αλυσίδες. Και αυτό, διότι ένας λυσσασμένος σκύλος το δάγκωσε και του μετέδωσε τη λύσσα. Σπαρτάριζε ολόκληρο, λόγω του αφορήτου πάθους του...
Καθώς είδε ο Αββάς τους γονείς του παιδιού, να έρχωνται μέρος το μέρος του και να τον ικετεύουν, τους είπε:
<<Πατέρες και αδελφοί, γνωρίζουμε σίγουρα ότι όλοι θα αποθάνουμε, αλλά το πιο συγκλονιστικό είναι ότι, δεν γνωρίζουμε πώς και πότε θα αποθάνουμε. Μας περιμένει λοιπόν ο θάνατος… Αλλά είμεθα προετοιμασμένοι γι’ αυτόν;
Ακούμε συχνά από το Ιερό Ευαγγέλιο ότι, η Μαρία η Μαγδαληνή καθόταν απέναντι του τάφου του Κυρίου και έκλαιε, ενώ ο δίκαιος Ιώβ μέσα στους πόνους και τους στεναγμούς του έλεγε:
«Εὰν γὰρ ὑπομείνω, ᾅδης μου ὁ οἶκος, ἐν δὲ γνόφῳ ἔστρωταί μου ἡ στρωμνή. Θάνατον ἐπεκαλεσάμην πατέρα μου εἶναι, μητέρα δέ μου καὶ ἀδελφὴν σαπρίαν» (Ιώβ ΙΖ΄13-14΄)!!!
«Θέλων ο Κύριος να δείξη, το μέγα κακόν οπού απετόλμησαν να κάμουν τα τέκνα του διαβόλου, οι Εβραίοι, εσκότισε τον ήλιον από της έκτης ώρας (δώδεκα το μεσημέρι) έως της ενάτης (τρεις το απόγευμα) εις όλον τον κόσμον, αι πέτραι εσχίζοντο, όλη η γη έτρεμεν. Ετέθη ο Κύριος εις τον τάφον, και ευθύς ανεστήθησαν νεκροί, οπού ήσαν πολλούς χρόνους αποθαμένοι, και εκήρυξαν, πως μόνον ο Χριστός είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού, και Θεός Αληθινός, και Ζωή των νεκρών!!!
Πρέπει και ημείς, οι ευσεβείς Χριστιανοί, από σήμερον και ύστερα, να μη κλαίωμεν τους αποθαμένους, ωσάν τους ασεβείς και απίστους, οπού δεν ελπίζουν Ανάστασιν. Ούτος ο κόσμος, αδελφοί μου, είναι ωσάν μία φυλακή. Πότε πρέπει να χαίρεται ο άνθρωπος; Όταν εμβαίνη εις την φυλακήν ή όταν ελευθερώνεται από την φυλακήν; Μοί φαίνεται, όταν εμβαίνη εις την φυλακήν, τότε πρέπει να κλαίη και να λυπήται, και όταν εξέρχεται από την φυλακήν, τότε πρέπει να χαίρεται. Έτσι, αδελφοί μου, να μη λυπήσθε διά τους αποθαμένους, κάμνετε ότι ημπορείτε διά την ψυχήν των, συλλείτουργα, μνημόσυνα, νηστείας, προσευχάς, ελεημοσύνας! Και όσαι γυναίκες φορείτε κατάμαυρα και παλαιά διά τους αποθαμένους σας, να τα βγάλετε, διότι βλάπτετε και τον εαυτόν σας και τους αποθαμένους.
Πήγαν κάποτε τέσσερις σκητιώτες μοναχοί, στον μεγάλο Όσιο Παμβώ, φορώντας δέρματα και φανέρωσε ο ένας την αρετή του άλλου αδελφού.
Ο πρώτος, νήστευε πολύ!
Ο δεύτερος, δεν είχε τίποτε το υλικό δικό του, ήταν, δηλαδή, ακτήμων!
Ο τρίτος, είχε αποκτήσει πολλή αγάπη!
Ένας νεαρός, συνάντησε κάποιον ηλικιωμένο κύριο και ενθουσιασμένος από την απρόσμενη συνάντηση του είπε:
«Κύριε με θυμάσθε;»
«Όχι…, δεν σας γνωρίζω», απάντησε ο ηλικιωμένος.
«Υπήρξα μαθητής σας κάποτε, δεν με θυμάσθε;», είπε ο νεαρός.
«Μάλιστα…, τί κάνετε αγαπητέ; Με τί ασχολείσθε;», είπε ο ηλικιωμένος ευγενικά, χωρίς να έχει θυμηθή τον νεαρό.
«Έγινα και εγώ καθηγητής, όπως και εσείς κύριε», συμπλήρωσε ο νεαρός.
«Η Αγάπη, είναι το μεγαλύτερο από τα Δώρα του Θεού, διότι αποτελεί επιστροφή στη βίωση της ενότητας του ανθρώπου, στην εμπειρία της μίας ανθρώπινης φύσης, στην υπέρβαση της ατομικότητας του ανθρώπου!
Το θεμέλιο της Αγάπης, είναι η υποστατική ένωση του Χριστού! Ο Πατέρας είναι ενωμένος σε μία Θεότητα με τον Υιό και ο Υιός ενωμένος με τον άνθρωπο, ως ένσαρκος Λόγος σε ένα Πρόσωπο! Όλοι οι πιστοί εντασσόμαστε στο ένα Σώμα του Χριστού και επομένως, δεν πρέπει να συμπεριφερόμαστε αναμεταξύ μας σαν ξένοι. Είμασθε ενωμένοι, λόγω του ότι έχουμε την ιδία φύση και την ίδια πίστη, και αποτελούμε μέλη του ενός Σώματος, το οποίο δεν επιτρέπεται να διασπούμε!
