Εν ακόμη απόσπασμα εκ κηρύγματος (του π.Ιωήλ):
«Αγωνιούν οι άνθρωποι, διά το αν θα γίνη πόλεμος και θα πέση η υδρογονική βόμβα...
Χριστιανέ μου, τί είνε αυτά πού σκέπτεσαι;
Ποιά υδρογονική βόμβα να πέση;
Η υδρογονική βόμβα έ π ε σ ε!
Εν ακόμη απόσπασμα εκ κηρύγματος (του π.Ιωήλ):
«Αγωνιούν οι άνθρωποι, διά το αν θα γίνη πόλεμος και θα πέση η υδρογονική βόμβα...
Χριστιανέ μου, τί είνε αυτά πού σκέπτεσαι;
Ποιά υδρογονική βόμβα να πέση;
Η υδρογονική βόμβα έ π ε σ ε!
«Αυτός, που Αγαπά τον πλησίον του με την αληθινή, τη σύμφωνη με το Θέλημα του Θεού Αγάπη, νοιώθει μέσα του απέραντη ειρήνη και χαρά! Ενώ αυτός, που “αγαπά” με την ψεύτικη, την επιφανειακή, την υποκριτική, την σαρκική, την φιλήδονη “αγάπη”, νοιώθει μέσα του σύγχυσι και ταραχή...
Η αληθινή Αγάπη είναι συνυφασμένη με πνεύμα ταπεινώσεως, θυσίας και προσφοράς. Αυτός, που Αγαπά σύμφωνα με το Θέλημα του Θεού, θυσιάζει τις επιθυμίες του και την ανάπαυσί του χάριν αυτού, που Αγαπά!
Η “αγάπη”, που δεν είναι σύμφωνη με το Θέλημα του Θεού, συνδέεται με πνεύμα εγωϊσμού. Και αυτός, που έχει τέτοια “αγάπη”, αντί να θυσιάζεται γιά τον άλλο, όλο ζητά να θυσιάζεται ο άλλος γι’ αυτόν…
<<Η Εκκλησία, εν τη επιθυμία Της να μην αποθνήσκουν αβάπτιστα τα νήπια και ν’ αγιάζωνται οι άνθρωποι από του λίκνου των, προβαίνει εις νηπιοβαπτισμόν. Οι Χιλιασταί κατακρίνουν τον νηπιοβαπτισμόν, επειδή εις την περίπτωσιν των νηπίων δεν προηγείται κατήχησις και πίστις, ως απαιτούν προκειμένου περί βαπτίσματος διάφορα Χωρία, όπως:
Μαρκ.(ΙΣΤ΄15-16΄)!!! Πράξεων (Η΄35-37΄)!!!
Αλλά τοιαύτα Χωρία αναφέρονται εις ωρίμους ανθρώπους, διά την βάπτισιν των οποίων ασφαλώς απαιτείται προηγουμένη κατήχησις και πίστις.
Προκειμένου όμως περί των νηπίων, η Εκκλησία μεριμνά περί αυτών πνευματικώς όπως η φιλόστοργος μήτηρ μεριμνά περί αυτών υλικώς, χωρίς αυτά να δύνανται να κρίνουν και ν’ αποφασίζουν διά την διατροφήν των, την φαρμακευτικήν περίθαλψίν των κ.λπ.. Οι γονείς έχουν εξουσίαν επί των τέκνων. Και προ ακόμη του βαπτίσματος τα τέκνα μετέχουν αγιασμού τινος λόγω των πιστών γονέων των.
«Ἡγίασται γὰρ ὁ ἀνὴρ ὁ ἄπιστος ἐν τῇ γυναικί, καὶ ἡγίασται ἡ γυνὴ ἡ ἄπιστος ἐν τῷ ἀνδρί· ἐπεὶ ἄρα τὰ τέκνα ὑμῶν ἀκάθαρτά ἐστι, νῦν δὲ ἅγιά ἐστιν» ( Α΄Κορινθ. Z’14΄)!!!
Ο δε Τίμιος Πρόδρομος Ιωάννης επλήσθη Πνεύματος Αγίου, ενώ ακόμη ήτο εις την κοιλίαν της μητρός Του: "Καὶ Πνεύματος Ἁγίου πλησθήσεται ἔτι ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ" (Λουκ. Α΄15΄)!!!.
Γονείς, ανάδοχος και ποιμένες της Εκκλησίας αναλαμβάνουν την ευθύνην τής εκ των υστέρων κατηχήσεως τού εις νηπιακήν ηλικίαν βαπτισθέντος. Και αυτός ο βαπτισθείς (νήπιον) δύναται εκ των υστέρων αφ΄ εαυτού να ερευνήση τα του Χριστιανισμού. Και αν τυχόν δεν επιθυμή να είνε Χριστιανός, δύναται ν’ αρνηθή το βάπτισμά του.
Υπέρ του νηπιοβαπτισμού συνηγορούν και άλλα χωρία της Αγίας Γραφής:
<<Η γκρίνια είναι κατάρα στην ζωή μας.
Αυτό είναι μία μεγάλη αλήθεια.
Πολλοί μου λένε:
«Πάτερ η καθημερινότητα μου είναι κόλασι…».
Και τους απαντώ:
«Μα πώς να μην είναι, όταν από το πρωΐ που ξυπνάς δεν σκέπτεσαι και δεν λες τίποτε όμορφο, φωτεινό, αισιόδοξο, ελπιδοφόρο…;;;».
Οι περισσότεροι ξεκινάμε την μέρα μας, με γκρίνια:
<<Πατέρας ή μητέρα, ευσεβής άνθρωπος, που δεν θέλει να αφιερωθή εις τον Θεόν το παιδί του, έχει Χριστιανισμό της επιδερμίδας. Και όχι Χριστιανισμό της καρδιάς.
Δεν έχουμε κατανοήσει τί θα πη αφιέρωσι εις τον Θεόν... Δεν έχουμε κατανοήσει το βάθος και το μυστήριο της αφιερώσεως εις τον Θεόν…
Δεν λέω ότι είναι κακό το να μείνη στον κόσμο κανείς και να έλθη «εις γάμου κοινωνίαν». Και αυτό, δηλαδή ο γάμος, οδός σωτηρίας είναι! Δεν θα πάνε στην κόλασι οι έγγαμοι. Ο Θεός φυλάξοι. Αιρετικοί τα είπαν αυτά τα πράγματα. Οι Εγκρατίτες τα είπαν και η Εκκλησία τους αναθεμάτισε. Και με τον γάμο, πάει κανείς εις τον Παράδεισον!
«Συλλογισθήκαμε τις μεγάλες υποχρεώσεις που αναλάβαμε, με το βάπτισμά μας, ενώπιον του Θεού;;
Συνειδητοποιήσαμε ότι, οφείλουμε να συμπεριφερώμεθα ως παιδιά του Θεού και ως αδελφοί του Κυρίου μας;;
Ότι έχουμε χρέος να συνταυτίσουμε το δικό μας θέλημα με το Θέλημα του Θεού;;
Ότι πρέπει, ως παιδιά δικά Του, να μένουμε ελεύθεροι από την αμαρτία;;
«Είχε πεθάνει ένας δικηγόρος της Επισκοπής μας πού είχε αναλάβει υποθέσεις του Μοναστηριού μας. Τώρα μας έχασε και τα βιβλία, χαθήκανε τα πάντα τού Μοναστηριού και έκανα προσευχή!
Κάναμε σαρανταλείτουργο!
Τώρα πού είμασθε ζωντανοί προσευχόμασθε γιά τους άλλους και μετά όταν θα πεθάνουμε εμείς, αν μας θυμηθή κανείς... Αλλά από εδώ να ετοιμασθούμε με τα έργα μας!
Λοιπόν, ήθελα να έβλεπα έστω και στον ύπνο μου τον δικηγόρο αυτόν (να μάθω) πού τα πήγε τα βιβλία τού Μοναστηριού, τόσες υποθέσεις, τόσα χρήματα... Εδώ η Μονή είναι πτωχή, δεν έχει χρήματα, δεν έχει πόρους, ο κόσμος και ο Άγιος Δαυΐδ βοηθάει το Μοναστήρι πού είναι δικό Του!
Δεν ονειροπολώ ούτε στα όνειρα πιστεύω και τις φαντασίες, αλλά τον είδα στον ύπνο μου και μου λέει ο δικηγόρος:
Αδελφός ερώτησε τον Αββά Ησαΐα:
«Αββά τί είναι ο κόσμος;».ό
Και Αββάς απήντησε:
«Ο κόσμος είναι, το να εργάζεται κανείς αντίθετα προς την φύσι του, και να υποκύπτη σε όλα τα θελήματα της σαρκός του...
Κόσμος είναι, όταν σκέπτεται κανείς, πώς θα παραμείνη γιά πάντα σε τούτον τον αιώνα…
Κόσμος είναι, να φροντίζη κανείς περισσότερο γιά το σώμα του, παρά γιά την ψυχή του, και το να καυχιέται κιόλας, γιά όσα εξ αιτίας τού Θεού οφείλει να αποστρέφεται...
Όλα αυτά, όμως, πρέπει να τ’ αποφεύγη κανείς.
Έτσι μας συμβουλεύει ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης:
“Mὴ ἀγαπᾶτε τὸν κόσμον μηδὲ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ. ἐάν τις ἀγαπᾷ τὸν κόσμον, οὐκ ἔστιν ἡ ἀγάπη τοῦ πατρὸς ἐν αὐτῷ” (Α΄Ιωάνν. Β΄15΄)!!!
Είπε πάλι o Αββάς Ησαΐας:
«Είμαι 70 χρονών τώρα, 40 χρόνια (πού είμαι) στο Μοναστήρι ποτέ δεν με αδίκησε ο Θεός! Επέτρεψε ο Θεός να έχω προβλήματα στην καρδιά, μηχανήματα στην καρδιά, εγχειρήσεις στην καρδιά και σε όλο το σώμα, αλλά έχω μέσα μου τον Χριστό και ο Χριστός με δυναμώνει!
Λέω:
“Πώς αντέχω; Αν με βοηθήσης, Χριστέ μου, θα λειτουργήσω”!
Κάθε πρωΐ όλο το χρόνο λειτουργώ, εξυπηρετώ τον κόσμο πού έρχεται και έχουν πνευματικά ζητήματα και ό,τι με φωτίσει ο Θεός λέω.
(Παρακαλώ):
«Το μέρος του χρόνου μας, που δανείζουμε εις τον Θεόν, δεν πηγαίνει ποτέ χαμένο, αλλά πληρώνεται από τον Κύριον με μεγάλο επιτόκιο!
«Όταν κάνουμε κάποιο καλό, δεν το κάνουμε εμείς.
Το κάνει ο Θεός δι’ ημάς!
Ποτέ, λοιπόν, δεν πρέπει να οικειοποιηθούμε την Δόξα που πρέπει να δοθή εις τον Κύριον.
Ποτέ να μην λέμε:
«Γιατί ο Θεός δεν εδημιούργησε τον Κόσμο “μονομιάς”, αλλά σε 6 ημέρες;
Γιά να μας διδάξη, ότι και εμείς οφείλουμε να μην είμασθε βιαστικοί εις τα έργα μας, αλλά να προχωρούμε βαθμιαία και με σύνεσι σε κάθε έργο μας.
«Γιά να αποκτήση κάποιος την Θεία Χάρι, πρέπει να κόψη τις επιθυμίες του, ακόμη και τις μη αμαρτωλές, και το θέλημά του. Τότε ταπεινώνεται ο άνθρωπος και όταν ταπεινωθή, έρχεται μετά η Θεία Χάρις!
Γιά να κατοικήση στον άνθρωπο το Άγιον Πνεύμα, χρειάζεται πολλή αυταπάρνησι, πολύ φιλότιμο, ταπείνωσι, αρχοντιά, θυσία!
Η πνευματική ζωή δεν είναι απόλαυσι!
«Παρακάλεσε τον Θεόν να χαρίση πένθος και ταπείνωσι εις την καρδιά σου!
Αλλά να προσέχης πάντοτε τις αμαρτίες σου!
Να μην κρίνης τους άλλους, μα να φέρεσαι σα να είσαι πιό κάτω απ’ όλους!
Να μην πιάνης φιλίες με γυναίκα, μήτε με παιδί, μήτε με αιρετικό!
Απόκοψε το υπερβολικό θάρρος από πάνω σου!
Να κυριαρχής πάνω εις την γαστέρα σου!
<<Κατά την διάρκεια της ασθενείας Του, ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, χρειάσθηκε να κάνη και μία αξονική τομογραφία. Οι ιατροί Τόν εσυμβούλευσαν να επισκεφθή το πιο σύγχρονο Διαγνωστικό Κέντρο, της εποχής εκείνης, του οποίου ιδιοκτήτης, «Χάριτι Θεού», ήταν στενός συγγενής πνευματικού παιδιού τού Γέροντος.
Την ημέρα εκείνη, που θα έκανε την εξέτασι αυτή, Τόν εσυνόδευσε κάποιο άλλο πνευματικό Του παιδί, ιατρός και εκείνος. Αφού ετελείωσε η αξονική τομογραφία, ο π.Επιφάνιος εκάθησε εις το σαλόνι και επερίμενε τον συνοδό του, να πάη εις το ταμείο, το οποίο ευρισκόταν στον ίδιο χώρο, να πληρώση διά την εξέτασι.
Όταν ο ιατρός επλησίασε εις το ταμείο, διεπίστωσε ότι, ευρισκόταν εκεί και η σύζυγος του ιδιοκτήτη. Εκείνη, τον παρεκάλεσε να μην πληρώση την εξέτασι, και ότι ήταν ευχαρίστησί της να κάνη κάτι γιά τον π. Επιφάνιο. Ο ιατρός όμως επέμενε, όπως και η κυρία…
«Σας παρακαλώ πολύ», έλεγε εκείνη, «μη με στενοχωρήτε, δεν θέλω χρήματα. Η εξέτασι είναι ένα μικρό δώρο γιά τον π. Επιφάνιο».
Ο ιατρός, ανυποχώρητος, επέμενε να πληρώση…
Ο π. Επιφάνιος άκουγε τη στιχομυθία, αλλά δεν επενέβη.
Στο τέλος, απογοητευμένη, υποχώρησε η κυρία στην επιμονή τού ιατρού...
Εκείνος, ικανοποιημένος πλέον, επλήρωσε το κόστος της αξονικής.
<<Το γεγονός αυτό συνέβη σε μία κωμόπολι του νομού Αχαΐας το 2007 και αποδεικνύει αναμφίβολα ότι, κάθε φιλάνθρωπη πράξι που γίνεται γιά την ψυχή των κεκοιμημένων, έχει αγαθή επίδρασι και τους προσφέρει, μάλιστα, το Θείο Έλεος!
" Η κοπέλα κάποιας αγροτικής οικογενείας, μορφωμένη και προικισμένη από τον Θεόν με ψυχική και σωματική ωραιότητα, προσβλήθηκε από καρκίνο του ήπατος και τελικά την πήρε ο Θεός κοντά Του.
Οι γονείς της, θεοσεβούμενοι με ακλόνητη πίστι, πόνεσαν μεν πολύ, αλλά τελικά εμπιστεύθηκαν το παιδί τους στα Χέρια του Θεού και ησύχασαν. Επειδή δε, ανέκαθεν ήσαν ελεήμονες, συνέχισαν ακόμη περισσότερο την ευλογημένη τακτική τους μετά την κοίμησι της κόρης τους.
Μία γνωστή τους κοπέλα είχε ένα μικρό κρεοπωλείο. Η κρεοπώλης είχε υποχρέωσι στους γονείς της θανούσας, διότι πολλές φορές την είχαν βοηθήσει ποικιλοτρόπως. Μία ημέρα προσέφερε στην μητέρα της κεκοιμημένης ένα εκλεκτό κομμάτι κρέας γιά τον σύζυγό της. Εκείνη την ευχαρίστησε και, όταν πήγε στο σπίτι, έβαλε το κρέας στην κατάψυξι του ψυγείου.
Απόσπασμα εκ κηρύγματος (του π.Ιωήλ) γενομένου την Μεγάλην Παρασκευήν:
«...Αποτελεί παρηγορίαν δι’ ημάς το να βλέπωμεν άλλους να υποφέρουν περισσότερον. Παρηγορείται ο τυφλός από το ένα μάτι, όταν ιδή άλλον να είνε τυφλός και από τα δύο μάτια. Παρηγορείται ο ανάπηρος από το ένα, χέρι ή πόδι, όταν ιδή άλλον πού να του λείπουν και τα δύο. Παρηγορείται ο πεινασμένος όταν ιδή άλλον, πού να είνε και πεινασμένος και κατάκοιτος...
Αλλ’ ιδού η υπερτάτη παρηγορία, Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ!
Είσαι άρρωστος;
Έχεις όμως το κρεββάτι σου, ενώ Αυτός είνε Καρφωμένος Όρθιος επάνω σ’ ένα ξύλο!
Είσαι πτωχός;
Είπεν ο αββάς Ησαίας ο πρεσβύτερος:
«Ο άνθρωπος οφείλει να αποκτήση πρίν απ’ όλα την πίστι εις τον Θεόν και το να θέλη να ευρίσκεται αδιαλείπτως μαζί με τον Θεόν!
Έπειτα, να αποκτήση την ακακία και να μη θέλη να ανταποδώση κακό εις το κακό πού τού έκαμαν! Να αγαπά την κακοπάθεια, την ταπεινοφροσύνη, και την αγνότητα! Να είναι φιλάνθρωπος και να έχη αγάπη πρός όλους, να έχη πραότητα, μακροθυμία και υπομονή!
<<Ο παπά-Εφραίμ (νυν Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης) λειτουργούσε, και εγώ μαζί με τον γέρο-Προκόπιο ψάλλαμε.
Κάποια στιγμή, κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ενώ περιμέναμε να κάνη τις προσφωνήσεις, κρατούσε σιγή... Περιμέναμε λίγο, αλλά ουδεμία απάντησι... Μπαίνω μέσα στο Ιερό να ιδώ τί συμβαίνει, και βλέπω κατάπληκτος τον παπά-Εφραίμ να είναι στην Αγία Τράπεζα πεσμένος!
Τον σκουντάω, τον κουνάω, και τότε συνήλθε!
Η Αγία Σοφία και οι Κόρες Της, η Πίστις, η Ελπίς και η Αγάπη, ζούσαν στην Ιταλία, το 2ο αιώνα μ.Χ., στα χρόνια του αυτοκράτορα Αδριανού. Κατάγονταν από λαμπρή γενιά, πλούσια οικογένεια, με ευσεβείς προγόνους. Η Σοφία ήταν χήρα, γυναίκα ενάρετη, που ζούσε με σοφία, πίστι, ελπίδα και αγάπη εις τον Χριστόν! Με τον ίδιο τρόπο ανέτρεφε και τις Θυγατέρες Της!
Κάποια φορά χρειάσθηκε να πάνε στη Ρώμη, την Πρωτεύουσα της μεγάλης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το γεγονός δεν έμεινε απαρατήρητο, καθώς η φήμη γιά τις αρετές της μητέρας και τις χάρες των κοριτσιών κυκλοφόρησε γρήγορα. Άλλοι χάρηκαν, πολλοί ζήλεψαν και κάποιοι έτρεξαν στον Αυτοκράτορα να φανερώσουν ότι, οι αρχοντοπούλες δεν σέβονταν τους θεούς του. Εκείνος διέταξε να τις φέρουν μπροστά του. Φυσικά δεν μπόρεσε να κρύψη το θαυμασμό του γιά την ομορφιά που αντίκρυσε.
«Αυτοί που στέλνουν τον άλλο εις τον διάβολο, δεν βλασφημούν τον διάβολο, αλλά εύχονται τον διάβολο... Είναι πράκτορες του σατανά και στην ουσία εύχονται να αυξηθή η βασιλεία του σατανά κατά ένα μέλος και να μειωθή η Βασιλεία του Θεού κατά ένα μέλος...
Εδώ ο Κύριος έχυσε το Αίμα Του γιά να μας απελευθερώση από τον σατανά και ο άλλος στέλνει τον συνάνθρωπό του εις τον διάβολο και ισχυρίζεται μετά, ότι δεν βλασφήμησε τον Θεόν…!
Μεγίστη πλάνη!