«Το καλό είναι καλό, μόνο όταν αυτός που το κάνει, θυσιάζει κάτι από τον εαυτόν του, π.χ. ύπνο, ανάπαυσι κ.λπ..
Γι’ αυτό είπε ο Κύριος:
«Ἐκ τοῦ ὑστερήματος...» (Λουκ.ΚΑ΄4΄)!!!
Όταν είμαι ξεκούραστος και κάνω το καλό, αυτό δεν έχει αξία...
«Το καλό είναι καλό, μόνο όταν αυτός που το κάνει, θυσιάζει κάτι από τον εαυτόν του, π.χ. ύπνο, ανάπαυσι κ.λπ..
Γι’ αυτό είπε ο Κύριος:
«Ἐκ τοῦ ὑστερήματος...» (Λουκ.ΚΑ΄4΄)!!!
Όταν είμαι ξεκούραστος και κάνω το καλό, αυτό δεν έχει αξία...
Οτε ήτο Καθηγητής Γυμνασίου (ο π.Ιωήλ) παρεκλήθη παρά τινος μαθητρίας μεγάλης τάξεως, αποτυχούσης εις τας γραπτάς εξετάσεις, να δώση βαθμόν, ώστε αύτη να μη απολέση το έτος.
(Και ο π.Ιωήλ της είπεν):
«Εάν σου λείπη μία μονάς διά την βάσιν, θα σου την δώσω.
Περισσότερον όμως όχι».
Η μαθήτρια, αρχίζει να κλαίη.
Εκκλησιασμός εις τον Ορθόδοξο Ιερό Ναό της Αναστάσεως
στην Σιγκαπούρη!!!
Ευχαριστούμε διά τα videos, τον αγαπητόν μας φίλο Κωνσταντίνο Τζ.
Αι βιντεοσκοπήσεις πραγματοποιήθησαν την Κυριακή 18 Μαΐου του 2025.
<<…Ο Σουλτάνος Μωάμεθ, είχε υποσχεθή στους στρατιώτες του τις τρεις ημέρες της λαφυραγωγίας, στις οποίες είχαν δικαίωμα.
Εκείνοι (τότε) ξεχύθηκαν μέσα στην Κωνσταντινούπολι…
Έσφαζαν όποιον συναντούσαν στους δρόμους, άνδρες, γυναίκες και παιδιά αδιάκριτα. Το αίμα έτρεχε σε ποτάμια στους κατηφορικούς δρόμους, από τα υψώματα της Πέτρας προς τον Κεράτιο. Αλλά σύντομα η δίψα γιά αίμα κατευνάσθηκε. Οι στρατιώτες αντιλήφθηκαν ότι, οι αιχμάλωτοι και τα πολύτιμα αντικείμενα θα τους προσπόριζαν μεγαλύτερο κέρδος…
Άλλοι κατευθύνθηκαν στις Εκκλησίες… γιά να τις απογυμνώσουν…
Η Αγία Υπομονή, κατά κόσμον Ελένη Δραγάση, και αργότερα, ως σύζυγος του Μανουήλ Β' Παλαιολόγου, «Ελένη η εν Χριστώ τω Θεώ Αυγούστα και Αυτοκρατόρισσα των Ρωμαίων η Παλαιολογίνα», ήταν θυγατέρα του Κωνσταντίνου Δραγάση, ενός από τους πολλούς ηγεμόνες-κληρονόμους του μεγάλου Σέρβου Βασιλέα Στεφάνου Δουσάν.
Καταγόταν από Βασιλική και ευλογημένη γενιά. Γαλουχήθηκε με την πατροπαράδοτη στην οικογένειά της, ακράδαντη Ορθόδοξη πίστι εις τον Θεόν! Αυτή η πίστι είναι που θα την οδηγή θα την φωτίζη, και θα την εμπνέη στην πολυτάραχη γεμάτη θλίψεις και δοκιμασίες ζωή Της.
Υπολογίζεται ότι ήταν 19 χρονών όταν παντρεύθηκε τον Μανουήλ Β' Παλαιολόγο (1390), λίγους μήνες πριν γίνη Αυτοκράτορας.
Η Ελένη - Αγία Υπομονή, απεδείχθη εξαιρετικός άνθρωπος που συγκέντρωνε πολλές και μεγάλες αρετές, και ψυχική δύναμι. Έδειξε ότι είχε απόλυτη συναίσθησι τόσο της θέσεώς Της και των περιστάσεων, όσο και του ρόλου που αυτές της υπαγόρευαν, σε όλα τα επίπεδα. Αγαπούσε τον Λαό! Ήταν η μεγάλη μάνα που ο καθένας μπορούσε να προστρέξη!
Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος έχει κάνει πάρα πολλά θαύματα ειδικά σε παιδιά!
«Το παιδάκι γεννήθηκε με μία τρομερή αναπηρία. Τα πόδια του ήταν γυρισμένα και κολλημένα στις πλάτες του... Οι ωμοπλάτες του παιδιού και τα πόδια ήταν ένα... Η επιστήμη με αλλεπάλληλες επεμβάσεις αποκόλλησε τα πόδια, τα έφερε στην ευθεία. Έγιναν και νέα χειρουργεία αλλά οι γιατροί, κατέληξαν ότι το παιδάκι δε θα περπατήση ποτέ. Παρέμενε παράλυτο από την μέση και κάτω και ήταν αδύνατον όχι μόνο να περπατήση άλλα και να σταθή όρθιο...
Οι γονείς, μετά από χρόνια στα Νοσοκομεία, επήραν το παιδί και επέστρεψαν στο σπίτι τους στην Ιστιαία. Άφησαν το παράλυτο παιδάκι στο κρεββάτι και ο πατέρας του πήγε και στάθηκε μπροστά του, το κοίταξε και άρχισε να κλαίη… Στην συνέχεια απευθύνθηκε στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσσο, λέγοντάς Του:
<<Υπηρετών (κάποτε, ο αοίδιμος π. Ιωήλ) εις Ναόν άλλης πόλεως (όχι δηλαδή των Καλαμών), ηξίωσε να καθορισθή τόπος διά τους άνδρας και έτερος διά τας γυναίκας, ώστε να μη εκκλησιάζωνται αναμίξ.
Εύρεν αντιδράσεις ισχυράς.
Επέμεινε και τελικώς επεβλήθη!
Κατά τινα Θείαν Λειτουργίαν, διακρίνει εις τας θέσεις των ανδρών μίαν γυναίκα. Ήτο σύζυγος Επιτρόπου, εκ των αντιδρασάντων. Καλεί τον Νεωκόρον και λέγει:
«Πήγαινε να της ειπής να φύγη αμέσως και να πάη εις τας θέσεις των γυναικών».
Ο Νεωκόρος επιστρέφει άπρακτος.
<<Μας έκαμεν ο Πανάγαθος Θεός, αδελφοί μου, ανθρώπους και δεν μας έκαμε ζώα!
Μας έκαμε τιμιωτέρους από όλον τον Κόσμον!
Μας έδωκεν ο Πανάγαθος Θεός, αδελφοί μου, τα μάτια, να βλέπωμεν τον ουρανόν, τον ήλιον, την σελήνην και τα άστρα και να λέγωμεν:
«Ώ, Θεέ μου, εάν ο ήλιος, οπού είναι πλάσμα Σου, είναι τόσον λαμπρός, αμή το Άγιόν Σου Όνομα, οπού είσαι Ποιητής του ουρανού και της γης, Ποιητής και Πλάστης, πόσον είσαι λαμπρότερος;;;!!! Ώ, Θεέ μου, αξίωσόν με να Σέ απολαύσω!»!
Μας έδωσεν, αδελφοί μου, τον νουν εις την κεφαλήν μας, και είναι ο νους μας ωσάν μέσα εις ένα πιάτο, να βάνωμεν όλα τα νοήματα του Ευαγγελίου και όχι να βάνωμεν μύθους και φλυαρίσματα της τέχνης του διαβόλου.
<<Κάποτε, επεσκέφθη τον γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, ένας ευκατάστατος ιατρός, γιά να τον συμβουλευθή, πώς να διαθέση την περιουσία του, συντάσσοντας μάλιστα και την διαθήκη του. Ο ιατρός ήταν άτεκνος.
Ο Γέροντας, τον συνεβούλευσε να αρχίση να διαθέτη, σε φιλανθρωπίες, την περιουσία του, η οποία ήταν αρκετή, ενόσω δηλαδή, ήταν εν ζωή!
Ο ιατρός όμως ανθίστατο, λέγοντας στον γέροντα:
«Μά, πάτερ, αφού τα αφήνω όλα σε Φιλανθρωπικά Ιδρύματα…».
Ο π. Επιφάνιος του απαντούσε:
«Δεν τα αφήνεις, γιατρέ μου… Αυτά σε αφήνουν…».
Εκείνος πάλι έλεγε:
«Μά, πώς πάτερ, αφού τα γράφω εις την διαθήκη μου;».
Και ο π. Επιφάνιος του εξήγησε:
«Το ότι οι αναστενάρηδες, στην εορτή του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης (στις 21 Μαΐου), πατούν πάνω σε αναμμένα κάρβουνα και δεν καίγονται, αυτό είναι δαιμονικό και απατεωνιά...
Το ότι χορεύουν κρατώντας κάποια Εικόνα ή τον Σταυρό είναι αναίδεια και άρνησι πίστεως…
Απομακρύνεται η Χάρις του Θεού, γι’ αυτό και τους βοηθάει ο διάβολος…
Είναι δυνατόν να μην τους βοηθήση;;
"Δικαιούνται" την βοήθειά του...!
«Σε κάποια Πόλι, οι πολίτες είχαν έθιμο να επιλέγουν γιά Βασιλιά τους έναν άγνωστο, που δεν ήξερε τους νόμους και τα έθιμά τους. Αφού τον έστεφαν Βασιλιά, τον έντυναν με πανέμορφα ρούχα, τον έτρεφαν αφειδώς και τον περιέβαλαν με κάθε πολυτέλεια. Ωστόσο, μόλις περνούσε ένας χρόνος από την στέψι του, τον εκθρόνιζαν, του έπαιρναν πίσω τα ρούχα και όλες τις ανέσεις που του έδωσαν και τον ωδηγούσαν τελείως γυμνό σε κάποιο απομακρυσμένο νησί, όπου θα πέθαινε από τις κακουχίες και τη δυστυχία. Ύστερα, οι πολίτες αυτής της Πόλεως επέλεγαν άλλον ξένο γιά Βασιλιά τους, μόνο γιά ένα χρόνο πάλι… Κατόπιν, διάλεγαν έναν τρίτο ξένο, ύστερα έναν τέταρτο, πέμπτο, έκτο κ.ο.κ..
«Η ώρα που θα σου τύχη μιά βρισιά, μιά κατηγορία, μιά περιφρόνησι…, είναι η στιγμή που θα κερδίσης!!
Μην αφήσης λοιπόν το κέρδος σου, να το πάρη ο Σατανάς.
Να σιωπήσης!!!
Διότι, εάν θυμώσης και δεν υπομείνης, πες μου:
<<Σε ένα κοριτσάκι, όταν ήταν εννέα χρονών, παρουσιάσθηκε όγκος στο μάτι του και οι γιατροί τού αφήρεσαν το ένα μάτι. Τα παιδιά στο σχολείο το κορόϊδευαν και αυτό το καϋμένο βασανιζόταν…
Ο πατέρας του ήλθε στο Καλύβι και μου είπε το πρόβλημά του.
«Σκέφθηκα, Γέροντα», μου είπε, «πώς, αν του παίρνω ό,τι μου ζητάει, θα το βοηθήσω, γιατί θα χαίρεται και θα ξεχνάη την στενοχώρια γιά την αναπηρία του. Ναι, αλλά πως να το κάνω αυτό; Έχω άλλα πέντε μικρά παιδιά, που ζηλεύουν, γιατί δεν καταλαβαίνουν».
«Τί είναι αυτά;», του λέω. «Αυτά είναι μία ψεύτικη παρηγοριά· δεν είναι λύσι. Αν του παίρνης τώρα όποιο φόρεμα σου ζητάει, μετά από λίγα χρόνια θα σου ζητήση να του πάρης και μερσεντές. Πώς θα τα βγάλης πέρα; Ύστερα θα μάθη ότι, μερικοί έχουν αεροπλάνα στην ταράτσα τους και θα σου ζητήση να του πάρης αεροπλάνο… Τί θα κάνης τότε;
Κάποιος Αμερικανός, που από πτωχό παιδί κατάφερε και έγινε εκατομμυριούχος, διηγήθηκε σ’ ένα φίλο του, την παρακάτω προσωπική του ιστορία:
Κάποτε, ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, είχε μία συνομιλία με έναν διανοούμενο και ευφυή άπιστο. Ο άνθρωπος αυτός είχε πολλές απορίες πάνω σε πνευματικά θέματα και έψαχνε απαντήσεις. Ο π. Επιφάνιος με μεγάλη προθυμία του απάντησε σε όλες τις απορίες του και με επιχειρήματα επεδίωξε να του δείξη το σωστό. Όμως, εκείνος, εξακολουθούσε να έχη τις ενστάσεις του και τις αμφιβολίες του...
Τότε ο π. Επιφάνιος του είπε:
<<Άκουσε, παιδί μου: Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα του Κωνσταντίνου Καλλινίκου από το βιβλίο του “Δάφναι και Μυρσίναι”, που έχει τον τίτλο “Ερωτηματικά”: (και ο Γέροντας άρχισε να διαβάζη)
Ο σεβαστός μας κ. Εμμανουήλ Καπετανάκης (διευθυντής Δημοτικής Εκπαιδεύσεως), όπως πάντοτε, γλαφυρώς και διδακτικώς, ομιλεί περί της σπουδαίας και ευλογημένης γεροντίσσης Μελάνης, της Ιεράς Μονής Σαββαθιανών Ηρακλείου Κρήτης!
Τον ευχαριστούμεν, εκ μέσης καρδίας, διά την παραχώρησιν αυτής της βιντεοσκοπήσεως:
10/04/2025.
«Ο θυμός δεν μας εδόθηκε, γιά να εκνευριζώμεθα εναντίον του πλησίον μας, αλλά γιά να αυξήση ο ζήλος μας κατά της αμαρτίας. Όταν εκνευριζώμεθα με τον συνάνθρωπό μας, ενεργούμε ενάντια στη φύσι μας. Νευρικοί και οξύθυμοι γινόμεθα, επειδή είμεθα υπερήφανοι… Η οξυθυμία φανερώνει την εσωτερική μας διάθεσι. Την κατάστασι αυτή πρέπει να την διορθώσωμε με την αυτομεμψία, με την υπομονή και την αγάπη.
Δεν πρέπει να παρατηρούμε τις αδυναμίες των άλλων, δεν πρέπει να κατακρίνωμε τον πλησίον μας. Σίγουρα, μερικές φορές μας προσβάλλουν. Αλλά αυτό είναι στο σχέδιο της Θείας Προνοίας, γιά να φανερωθή η αδυναμία μας. Μας δίνεται έτσι η ευκαιρία και το μέσο να την θεραπεύσωμε, δηλαδή, να αγωνισθώμεν, να αντισταθώμεν, να ταπεινωθώμεν»!!!
Άγιος Μακάριος της Όπτινα.
<<Ήταν νωρίς το απόγευμα και ο Γιάννης γυρνούσε με το λεωφορείο από το Πολυτεχνείο στο σπίτι. Άλλη μία μέρα κουραστική, με συνεχείς παρακολουθήσεις και μαθήματα. Κόπος, έντασι, ορθοστασία στα εργαστήρια, διανοητική εργασία επίπονη. Και τώρα…, μέσα στο λεωφορείο…, νέα ταλαιπωρία...! Συνωστισμός, αυξημένη κίνησι στους δρόμους, ζέστη, διαπληκτισμοί…!
«Θεέ μου, πότε θα φθάσουμε στο σπίτι, να ησυχάσουμε λίγο», έλεγε ο Γιάννης.
Στην επόμενη στάσι κατέβηκαν αρκετοί επιβάτες. Μικρή ανακούφισι στους υπολοίπους. Αλλά μόλις έκλεισαν οι πόρτες, νά σου και ο ελεγκτής.
«Παρακαλώ, τα εισιτήριά σας».
<<Όταν ήμουν στα Κατουνάκια, ένα απόγευμα, αφού έκανα τον Εσπερινό με κομποσχοίνι, ήπια ένα τσάϊ και συνέχισα με τους Χαιρετισμούς και ύστερα έλεγα την Ευχή. Όσο έλεγα την Ευχή, τόσο έφευγε η κούρασι και αισθανόμουν ξεκούραστος. Ένοιωθα μέσα μου μία χαρά, που δεν μου έκανε καρδιά να κοιμηθώ. Έλεγα συνέχεια την Ευχή!
«Μην αφήσης σε καμμιά περίπτωσι τον εαυτόν σου να οργισθή!
Υπόταξε στην Αγάπη κάθε προσβολή που σου γίνεται και κάθε παραξενιά, κάθε είδος οικογενειακής δυσαρέσκειας!
Τίποτε άλλο να μην ξέρης, παρά μόνο την Αγάπη!!
Να κατηγορής πάντα τον εαυτόν σου,
να ομολογής πως εσύ είσαι ο φταίχτης γιά όλα!
Μία χριστιανή, είχε ζήσει από κοντά τον πατέρα Σίμωνα τον Αρβανίτη, και είχε λάβει πολλές ευλογίες από Αυτόν. Κάποτε η μικρή ασθενής κόρη της, ενώ ήταν καταδικασμένη από τους ιατρούς του Νοσοκομείου Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» και ανέμεναν την κατάληξί της μέσα σε λίγες ώρες, «γύρισε» και έγινε γρήγορα καλά!
Η μητέρα, τότε, έκανε τάμα, μόλις έπαιρνε την κόρη της από το Νοσοκομείο, να πήγαινε πρώτα το παιδί της στον Γέροντα και μετά στο σπίτι της. Επί πλέον, να πουλούσε ένα οικόπεδο που είχε προίκα και να έδινε τα χρήματα στο Μοναστήρι.
Πρόσφατα, μία πτωχή και πολύτεκνη μητέρα επήγε εις το παντοπωλείο να προμηθευθή, με πίστωσι, τρόφιμα γιά το Πάσχα. Ο παντοπώλης, την ερώτησε τί ήθελε, και εάν είχε χρήματα μαζί της, μιάς και εγνώριζε καλά την κατάστασι της οικογενείας της.
Εκείνη, αμέσως κατέβασε το κεφάλι της και φοβισμένη λέει εις τον καταστηματάρχη:
«Είμαι χήρα με πέντε παιδάκια και πάμπτωχη, το μόνο που έχω εις την τσέπη της ποδιάς μου, είναι αυτό το χαρτάκι, εις το οποίο έγραψε η άρρωστη κόρη μου μία προσευχή…».
Ο παντοπώλης, ψυχρός και αδιάφορος, της είπε ότι, εδώ είναι παντοπωλείο και όχι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Πειράζοντας την γυναίκα και αστειευόμενος, επήρε το χαρτάκι και το ετοποθέτησε εις το ένα τάσι της ζυγαριάς, λέγοντάς της, ειρωνικά:
«Κατά την διάρκεια εβδομήντα χρόνων και πλέον, οι κομμουνιστές, κατεδίωκαν την Εκκλησία του Χριστού, νομίζοντας ότι θα Τήν εξαλείψουν… Τελικά, όμως, συνετρίβησαν αυτοί και όχι ο Χριστός! Έτσι γίνεται με κάθε Λαό και με κάθε άνθρωπο, που πολεμά τον Χριστό. Όλος ο κόσμος ευρίσκεται στα Χέρια Του, στην Εξουσία Του: «Ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς» (Ματθ.ΚΗ΄,18΄)!!!
Το να μας διώκουν και να μας φονεύουν, αποτελούν απλά ιστορικά συμβάντα και μπορούμε να τα βιώνωμε με πόνο, αλλά και προσδοκία των αιωνίων αγαθών. Από την άλλη όμως πλευρά, ο Κύριος συνάθροισε περίπου σαράντα εκατομμύρια Μάρτυρες μέσα στα εβδομήντα αυτά χρόνια!! Αν λοιπόν μας δινόταν αυτή η θέα των σωζομένων, τότε θα μεταφερώμεθα πέρα από τον χρόνο και θα ξεχνούσαμε τα παθήματα!!