Σάββατο, 29 Φεβρουαρίου 2020

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΤΙΜΙΟΣ ΒΙΟΠΑΛΑΙΣΤΗΣ!!

Ήταν μόλις δέκα χρονών παιδί ο Ανδρέας, αλλά είχε γνωρίσει κιόλας τις στενοχώριες της ζωής. Στα τέσσερά του είχε χάσει τη μανούλα του και πριν λίγο καιρό και τον πατέρα του. Έτσι ο Ανδρέας, με τον μικρό του αδελφό, τον Νώτη, έμειναν ορφανά στους πέντε δρόμους. Καλά που βρέθηκε η θεία τους η Σταυρούλα, η αδελφή της μάνας τους, και τα περιμάζεψε. Φτωχή όμως κι αυτή, εργάτρια σ' ένα ταπητουργείο, πού να χορτάσει ψωμί τα ορφανά!
Μιά ημέρα ο Ανδρέας, που ήταν παιδί πολύ στοχαστικό, είπε στην θεία του ότι, θα σταματήσει το σχολείο γιά να δουλέψει. «Ποιός θα σε πάρει στην δουλειά του μιά στάλα παιδί;», αναρωτήθηκε η θεία. Μα ο Ανδρέας επέμενε και έγινε… έμπορος. Πουλούσε σπίρτα στον δρόμο, στα καφενεία, όπου βρισκόταν. Μιά μέρα πλησίασε έναν κύριο, την ώρα που έβγαινε από ένα μεγάλο κατάστημα. «Πάρτε, κύριε, ένα κουτάκι σπίρτα» , του είπε ευγενικά. Ο κύριος γύρισε και είδε το παιδί με συμπόνoια. Δεν έμοιαζε με τα χαμίνια του δρόμου. Έψαξε γιά ψιλά αλλά δεν βρήκε. Στο πορτοφόλι του είχε μόνο κατοστάρικα. «Δώστε μου, κύριε, το κατοστάρικο κι εγώ θα βρω να το χαλάσω. Θα τρέξω γρήγορα και θα σας φέρω τα ρέστα», είπε ο Ανδρέας.

Η ΘΕΙΑ ΑΓΑΠΗ!!!


Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2020

«Ο ΘΑΝΑΣΙΜΟΣ… ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ»!!



ΟΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΤΗΣ ΕΥΠΙΣΤΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ…

Δυστυχώς, όσο περνούν τα χρόνια, αντί να ωριμάζουμε πνευματικά, μέρα με την μέρα, αποδεικνύουμε ότι, είμεθα τελείως ανώριμοι…
Αυτό, βέβαια, είναι το φυσικό αποτέλεσμα της υλιστικής καθημερινότητας, την οποία καθιερώσαμε ως τρόπο ζωής, τις τελευταίες μεταπολεμικές δεκαετίες…
Πώς να μην ευρισκόμεθα σε μιά διαρκή αβεβαιότητα, όταν η «ζωή» μας επιλέξαμε να κινείται, συστηματικά και μόνιμα, ΜΟΝΟ, από την βιολογική μας γέννηση μέχρι το βιολογικό μας τέλος;;;
Οι γονείς, οι παππούδες μας και όλες οι παρελθούσες γενεές, παρ’ ότι δεν είχαν τα μέσα και τις ανέσεις τις δικές μας, αισθανόντουσαν αμεριμνησία και ασφάλεια, πιστεύοντας ακράδαντα στον Θεόν και αφήνοντας στα Παντοδύναμα Χέρια Του, ολόκληρη την ύπαρξη και την επίγεια πορεία τους!!
Και να σκεφθούμε ότι, τα προβλήματα από βαρύτατα νοσήματα, επιδημίες και πανδημίες ήταν συχνότατα τότε, διότι, κυριολεκτικά θανατηφόρες και αθεράπευτες ασθένειες πολύ-πολύ μεταδοτικές, εθέριζαν χωριά και πολιτείες σε λίγα εικοσιτετράωρα όπως για παράδειγμα, η πανούκλα, η φυματίωση, η ελονοσία και τόσες άλλες…

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2020

ΜΟΝΑΔΙΚΟ VIDEO-ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ, ΜΕ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΝ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ!!!



Ιδιαίτερη και μοναδική ευλογία η παρούσα βιντεοσκόπηση, η οποία πραγματοποιήθηκε από τον αείμνηστο πλέον Γεώργιο Μπουτσουρή, ο οποίος εκοιμήθη πρόσφατα εις το Άγιον Όρος, ως Mοναχός Εφραίμ!!

Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2020

«ΚΥΡΙΕ ΧΑΡΙΣΕ ΜΟΥ»!!!


«Κύριε, χάρισέ μου μιά καρδιά, που να διαλογίζεται μόνο τα μεγαλεία Σου!! 
Χάρισέ μου μιά διάνοια, που να αγαπά μόνο Εσένα!! 
Χάρισέ μου μνήμη, που να αναπολεί μόνο τις ευεργεσίες Σου!! 
Χάρισέ μου νου, που μόνο στα αιώνια αγαθά Σου να είναι προσκολλημένος!! 
Χάρισέ μου γνώμη σταθερή, που να Σε ακολουθεί πάντοτε με ολοκληρωτική αφοσίωση!!»

ιερός Αυγουστίνος (354-430 μ.Χ.).
    

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΝΕΡΓΟΥΝΤΑΙ ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ.


Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2020

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΓΑΛΑΚΤΙΩΝ ΕΛΙΕ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΗΣ ΣΙΧΑΣΤΡΙΑ.

Ο Γαλακτίων Έλιε, γεννήθηκε στο χωριό Πιπιρίγκ. Εγκατέλειψε τον κόσμο από νεαρή ηλικία και έγινε δόκιμος μοναχός στους κόλπους της κοινότητας της Σιχάστρια. Δεν ήταν κανένας μεγάλος λόγιος, αλλά είχε πολλή πίστη. Όταν ο Έλιε πήγαινε στην Εκκλησία γιά να προσευχηθή και να διαβάσει τον Λόγο του Θεού, έπεφτε στα γόνατα και είχε δάκρυα στα μάτια. Κατά τη διάρκεια των πολλών ετών που πέρασε στο Μοναστήρι, ο μοναχός Γαλακτίων δεν είχε παρά ένα διακόνημα: Να φυλάει τα πρόβατα, έργο ευλογημένο, μοναχικό και ειρηνικό, που έκανε την ψυχή του βοσκού, να ξεχειλίζει από ταπείνωση και τον κρατούσε σε πνευματικό σύνδεσμο με τον Θεό και τη φύση τριγύρω.
Και γι' αυτόν τον λόγο, ο σεβαστός Έλιε ήταν ήρεμος, γαλήνιος, πλούσιος σε υπομονή και σε αγάπη. Αγαπούσε κυρίως την Εκκλησία του Σωτήρος Ιησού Χριστού και πρώτα και κύρια την ανάγνωση του Ψαλτηρίου μέσα στην μοναξιά. Ο μοναχός είχε αγαπήσει τα πρόβατα των βοσκοτόπων, τα όρη τα υψηλά, τα πουλιά του δάσους και τα λουλούδια των αγρών.

«ΣΥΓΧΩΡΗΣΟΝ, ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ, ΕΥΛΟΓΗΣΟΝ»!!!


Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2020

ΑΛΑΛΟΣ ΚΑΘ’ ΥΠΑΚΟΗΝ!!!

Ένας νέος, ευγενής και πλούσιος, θέλησε ν' ακολουθήσει την ερημική ζωή. Έψαξε και βρήκε τον πιο αυστηρό Γέροντα στην έρημο και του ζήτησε να τον δεχθή στην υποταγή του.
«Θα μένεις σ' εκείνο το κελλί και δεν θα μιλάς σε κανέναν», του υπέδειξε ο Γέροντας.
Πέντε ολόκληρα χρόνια αγωνιζόταν ο νέος στο κελλί και λέξι δεν έβγαζε από το στόμα του. Οι άλλοι αδελφοί, βλέποντας την υπομονή του, τον σέβονταν και τον τιμούσαν. Μιά μέρα τον φώναξε ο Γέροντάς του και του είπε αυστηρά: «Βλέπω πως, όχι μόνο δεν ωφελείσαι, παραμένοντας εδώ, μα κινδυνεύεις να χάσεις την ψυχή σου από τους επαίνους των αδελφών. Θα πας στην Αίγυπτο, να μείνεις σε Κοινόβιο».

«ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΜΗ ΙΔΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΣΑΝΤΕΣ» (ΙΩΑΝΝ. 20,29)!!!


Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2020

ΚΑΘΑΡΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ.


«Η ανάγνωση που πραγματοποιείται μέσα στην πνευματική ησυχία (εννοείται, από λογισμούς και βιοτικές μέριμνες), βοηθά αφάνταστα στην καθαρή προσευχή!! 
Αντίστοιχα και η καθαρή προσευχή βοηθά στην ανάγνωση των πνευματικών κειμένων, όταν κάποιος προσπαθεί να συγκεντρώνει τον νου του σ’ αυτά που λέγει το στόμα του»!!

«Φιλοκαλία», Γ’, σ.83.

Η ΥΠΕΡΑΞΙΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!


Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2020

Ο ΜΕΓΑΛΟΣΧΗΜΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ.

Δύο χιλιόμετρα από το μοναστήρι της Σιχάστρια βρίσκεται ένα μικρό ξέφωτο που έχει ονομασθή: «Ξέφωτο του Ιωάννη του ερημίτη». Στο κέντρο αυτού του ξέφωτου, ξεχωρίζει ένα κελί καμωμένο από ξύλινους κορμούς, μερικά οπωροφόρα δένδρα, βραγιές με λαχανικά και με λουλούδια. Όχι πολύ μακριά, κελαρύζει το νερό μιας πηγής, ανάμεσα σε οξιές αιωνόβιες, μέσα στην ειρήνη της σιωπής.
Αυτό είναι το κελί του πατρός Ιωάννη, από το μοναστήρι της Σιχάστρια, που το έφτιαξε μόνος του. Εκεί επέρασε τα δέκα τελευταία χρόνια της ζωής του. Ο σεβαστός Πατέρας, είχε παντρευθή και είχε αποκτήσει και παιδιά. Αργότερα, από την αγάπη του προς τον Χριστό, αποτραβήχθηκε στο μοναστήρι στο άνθος της ηλικίας του και τελικά έγινε ένας μοναχός με οξυδέρκεια. Για πολλές δεκαετίες υποτάχθηκε στους κανόνες της Κοινοβιακής ζωής, χωρίς όμως να παραμελεί και τον προσωπικό κανόνα μετανοίας. Επίσης, ποτέ δεν έλλειψε από την ακολουθία του Μεσονυκτικού και όταν λόγω υπακοής ευρισκόταν έξω από το μοναστήρι ή σε ταξίδι, απομονωνόταν και διάβαζε τους αίνους.
«Την ώρα που όλα τα πλάσματα υμνούν τον Κύριο», έλεγε ο π. Ιωάννης, «πώς μπορώ εγώ ο πτωχός αμαρτωλός να κοιμάμαι ή να σιωπώ;».

Νο 6/6 - ΒΙΓΛΑ - ΣΠΗΛΑΙΟ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ - ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.


Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2020

Η ΜΕΓΑΛΟΣΧΗΜΗ ΜΟΝΑΧΗ ΙΣΙΔΩΡΑ.

Στα μέρη μας γίνεται πολύς λόγος για τη Μητέρα Ισιδώρα την Αναχωρήτρια. Έζησε μόνη της σαρανταένα χρόνια μέσα στα αιώνια δάση των ορέων της Σίχλα, υπομένοντας τις σκληρές δοκιμασίες της αναχωρητικής ζωής. Εγκατέλειψε το μοναστήρι της Αγάπιας πριν από το 1900 και ήλθε και εγκαταστάθηκε κάτω από τα απότομα βράχια, που ονομάζονται: «Ο βράχος του Κορόϊ».
Εκεί η Μητέρα Ισιδώρα έφτιαξε ένα μικρό καλυβάκι με κορμούς ελάτου και έζησε, με προσευχές και νηστείες, για πολλά χρόνια. Προσευχόταν συνεχώς, διάβαζε κάθε μέρα το Ψαλτήρι, έκανε χίλιες μετάνοιες και απήγγειλε (ή έλεγε φωναχτά) την ευχή του Ιησού κάνοντας το σημείο του Σταυρού. Το βράδυ έτρωγε ξερό ψωμί με βραστές πατάτες, μανιτάρια και φρούτα που μάζευε από το δάσος. Μετά ξανάρχιζε την προσευχή μέχρι τα μεσάνυκτα. Η Μητέρα Ισιδώρα είχε επίσης μιά σανιδούλα ξύλινη, ένα μικρό σφυράκι και μιά καμπανούλα με τα οποία σήμαινε πάντα για τον όρθρο, τον ακάθιστο και τον εσπερινό. Τη σανιδούλα και τη καμπανούλα τα είχε πάντα κρεμασμένα στα κλαδιά ενός ελάτου ή ενός βράχου.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ, ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΠΟ!!!


Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2020

ΑΠΑΘΕΙΑ.

Ο πατήρ Άνθιμος πατρίδα είχε την Σόφια της Βουλγαρίας, όπου και εφημέρευε ως έγγαμος Ιερεύς σε μιά ενορία. Μετά τον θάνατο της πρεσβυτέρας του, γύρω στα 1841, πήγε στο Περιβόλι της Παναγίας. Η πρώτη του μετάνοια ήταν η Ιερά Μονή της Σίμωνος Πέτρας, όπου εκάρη Μοναχός. Μετά, όμως, όταν άρχισε να «κάνει» τον διά Χριστόν σαλό και να κρύβει τον εσωτερικό του πλούτο, είχε μετατρέψει σε Μονή της μετάνοιας, όλον τον Άθωνα, γιατί συνέχεια γύριζε και άλλοτε έμενε σε σπηλιές, άλλοτε σε κουφάλες δένδρων. Κατά καιρούς εμφανιζόταν στην Ιερά Μονή του Αγίου Παντελεήμονος (το Ρωσσικό), γιατί εκεί καταλάβαινε γλωσσικά τις Ακολουθίες. Έμενε εκεί λίγες ημέρες και μετά εξαφανιζόταν πάλι στον Άθωνα, τελείως μόνος του, δύο ή τρείς μήνες!!
Μία από τις μεγάλες του αρετές ήταν και το χάρισμα που είχε στο θέμα της νηστείας. Μπορούσε να νηστεύει πολλές ημέρες. Κάποτε είχε πάει εξαντλημένος στον Άγιο Παντελεήμονα, πριν την νηστεία των Αγίων Αποστόλων. Ο Διακονητής του ετοίμασε να φάει. Ο Γέροντας άρχισε να τρώει, ενώ ο διακονητής μπαινοέβγαινε, τον κοίταζε και τον κατέκρινε: «Πώς μπορεί και τρώει τόσο πολύ!»

Νο 5/6 - ΒΙΓΛΑ - ΣΠΗΛΑΙΟ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ - ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.


Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2020

Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΤΟΥ ΕΡΗΜΙΤΟΥ.

Οι παλαιοί Πατέρες της μονής της Σιχάστρια διηγούνται την παρακάτω θαυμαστή ιστορία:
Κατά το έτος χίλια εννιακόσια τριάντα, οι αδελφοί της μονής έβοσκαν τα πρόβατά τους μέσα στα ξέφωτα του βουνού από την πλευρά του μικρού μοναστηριού της Σίχλα, όταν ξαφνικά ένας απ' αυτούς ανακάλυψε ένα μικρό κελάκι κρυμμένο ανάμεσα στα βράχια:
«Ευλογείτε, Πάτερ μου!», είπε ο μοναχός χτυπώντας την πόρτα, αλλά κανείς δεν του αποκρίθηκε. Σπρώχνοντας απαλά, άνοιξε την πόρτα, μπήκε μέσα σε μια στενή σπηλιά μαυρισμένη από τον καπνό της φωτιάς και είδε, κατάχαμα, ένα κρεβάτι από κλαδιά ελάτου και στο κέντρο, πάνω σ' ένα τραπέζι, δύο προσευχητάρια δίπλα στα οποία υπήρχε ένα φύλλο χαρτιού όπου μπορούσε κανείς να διαβάσει: «Εδώ μέσα κατοικεί το δυστυχισμένο ζώο Δ.Σ.».
«Αν ξέραμε πού θα μπορούσαμε να συναντήσουμε αυτόν τον Πατέρα», είπαν μεταξύ τους οι αδελφοί, «θα του φέρναμε λίγο φαγητό από τη στάνη μας, για να προσεύχεται για μας».

ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΗ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ, ΔΕΧΕΤΑΙ Ο ΘΕΟΣ!!!


Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2020

ΚΛΕΑΝΘΗΣ Ο ΦΙΛΟΜΑΘΗΣ.

Ζούσε, στους αρχαίους χρόνους στην Αθήνα ένας νέος, ονομαζόμενος Κλεάνθης, ο οποίος ήταν πολύ φτωχός. Ούτε γονείς είχε, ούτε συγγενείς, ούτε κάποιο περιουσιακό στοιχείο.
Εκείνη την εποχή ζούσε στην Αθήνα και ένας περίφημος διδάσκαλος, ονόματι Ζήνων. Ο Κλεάνθης άκουσε γι’ αυτόν πολλά και καλά λόγια και επιθυμούσε διακαώς να γίνει μαθητής του. Πώς όμως, αφού δεν είχε καθόλου χρήματα και έπρεπε να εργάζεται γιά να κερδίζει τον επιούσιον και να πληρώνει και τα δίδακτρα;
Η κατάσταση αυτή πολύ τον εστενοχωρούσε. Ήθελε οπωσδήποτε να σπουδάσει. Ήταν ένα όνειρο, που είχε από πολύ μικρός. Κι έτσι, μιά ημέρα, αποφάσισε ότι θα μπορούσε να εργάζεται τη νύκτα και να παρακολουθή μαθήματα την ήμερα. Συμφώνησε, λοιπόν, με έναν κηπουρό να αντλεί τη νύκτα νερό γιά τον κήπο του καί με μιά γηραιά γυναίκα να της αλέθη το σιτάρι. Αυτό καί έγινε. Τη νύκτα εργαζόταν, κέρδιζε λίγα χρήματα και την ημέρα σπούδαζε στον Ζήνωνα.

«ΤΟΤΕ ΜΟΝΟ… ΘΑ ΚΑΡΠΟΦΟΡΗΣΕΙ… ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΘΕΟΥ»!!!


Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2020

Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΤΟ ΞΕΦΩΤΟ ΚΙ ΟΙ ΑΝΑΧΩΡΗΤΕΣ ΤΗΣ.

Το μονοπάτι που οδηγεί από το μοναστήρι της Σιχάστριας στο μοναστήρι της Αγάπιας διασχίζει μια ορεινή τοποθεσία, όχι τόσο πυκνόφυτη, που ονομάζεται μέχρι τις μέρες μας: «Η τράπεζα στο ξέφωτο». Και ιδού ο λόγος αυτής της ονομασίας...
Σ’ αυτή εδώ την τοποθεσία πέρασαν μέσα από τις δοκιμασίες του ασκητικού βίου, για πολλούς αιώνες και μέχρι το τέλος του 1890, πολυάριθμοι έμπειροι αναχωρητές. Προέρχονταν από τα κοντινά μοναστήρια της περιοχής, όπως του Νεάμτς, του Σέκου, της Σιχάστρια και ζούσαν μέχρι τον θάνατό τους, κάτω από την πνευματική καθοδήγηση ενός διακριτικού Πνευματικού.
Ποιά ακριβώς ήταν τα έργα αυτών των ερημιτών που είχαν φύγει μακριά από τον κόσμο, παραμένει μέχρι σήμερα λίγο-πολύ άγνωστο. Καθένας απ' αυτούς είχε το κελί του, όσο το δυνατόν πιο μικρό και απομακρυσμένο από των άλλων. Στο κέντρο του ξέφωτου ήταν το κελί του Πνευματικού, μια ξύλινη μικρή εκκλησούλα, μερικά οπωροφόρα δένδρα και ανάμεσά τους μια σειρά από μακρόστενα τραπέζια.

Η ΓΝΗΣΙΑ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗΣ.


Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2020

ΛΑΜΠΡΟΣ, O ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΑΣ - ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΙΣΡΑΗΛ.

Με τις βαλίτσες γεμάτες αγάπη, αγωνία, ενθουσιασμό και πολλές εκπλήξεις, οι «24 ΩΡΕΣ» του ALPHA Κύπρου, ταξίδεψαν στο Ισραήλ για να συναντήσουν τον μικρό Λάμπρο, το 9χρονο Κυπριόπουλο που δίνει έναν μεγάλο αγώνα σε μια ξένη χώρα από την πρώτη μέρα της ζωής του.

ΔΙΠΛΗ ΕΝΤΟΛΗ, ΔΙΠΛΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ!!!


«Τ τέκνα πακούετε τος γονεσιν μν ν Κυρί· τοτο
γάρ στι δίκαιον. Τίμα τν πατέρα σου κα τν μητέρα,
τις στν ντολ πρώτη ν παγγελί, να ε σοι γένηται
κα σ μακροχρόνιος π τς γς. Κα ο πατέρες μ
παροργίζετε τ τέκνα μν, λλ᾿ κτρέφετε ατ ν
παιδεί κα νουθεσί Κυρίου»

Εφ. 6,1-5

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΕΥΧΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ!!!


Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2020

Ο ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ, ΠΡΟΤΙΜΗΣΕ ΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ, ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΟΡΚΙΣΘΗ!!!

Ο πατήρ Φιλάρετος ήταν ένα από τα εύοσμα άνθη που φύτρωσαν στα βράχια των Καρουλίων. Ασκητικότατος, ταπεινός και λιτοδίαιτος, κυκλοφορούσε πάντα ξυπόλυτος. Μιά μέρα ο π. Γερόντιος, θέλοντας να τον δοκιμάσει του είπε:
- Πάτερ Φιλάρετε, είσαι υποκριτής. Μας δείχνεις ότι περπατάς ξυπόλυτος και με κουρελιασμένα ράσα, γιά να κάνεις τον ταπεινό!
- Γέροντα, απάντησε εκείνος, είμαι υποκριτής. Όμως τι να κάνω, γιά να θεραπευθώ;
- Να βάλεις παπούτσια και να σουλουπωθής.
- Αυτό θα κάνω, είπε ο πατήρ Φιλάρετος, βάζοντας μετάνοια.

Νο 4/6 - ΒΙΓΛΑ - ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ - ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.


Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2020

ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ.


Κάποιος, ήταν πολύ πλούσιος και στο άκρο του κτήματός του, σε μια καλυβούλα μέσα, έμενε ένας φτωχός οικογενειάρχης. Ο φτωχός, με κόπο τα έβγαζε πέρα. Μεροκαματιάρης, δουλευτής, και είχε και πολλά παιδιά. Αλλά η χαρά εβασίλευε μέσα στο σπίτι του.
Κάποτε, αποφάσισε ο πλούσιος να βοηθήσει τον φτωχό. Παίρνει, λοιπόν, ένα πουγκί γεμάτο χρυσά φλουριά και του το πηγαίνει. Κάθε βράδυ στου φτωχού το σπίτι, μετά το φαγητό, τα παιδιά τραγουδούσαν, γελούσαν και έπαιζαν. Εκείνο το βράδυ άκρα σιωπή… Σιγή Νεκροταφείου στο σπίτι του φτωχού...

«ΧΩΡΙΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΚΑΜΜΙΑ ΑΡΕΤΗ ΔΕΝ ΩΦΕΛΕΙ»!!!


Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2020

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΩΝ!!!



Οι τελευταίες ημέρες του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη


Γράφει o  Στυλιανός Πολίτης

« …σαν καλός Χριστιανός έσπευσε να συγχωρεθεί με το Μέξη. Το ίδιο έκανε και με τον Κουντουριώτη στην Ύδρα. Η βαθιά του Πίστη τον έκανε πάντα να συγχωρεί. Όπως εξιστορεί και ο Π. Σούτσος «κατά τα τελευταία έτη της ζωής του υπήρξε απλούς, αθώος και ήπιος, ως βρέφος … Φιλιότανε με τους παλιούς εχθρούς του και με κάθε άνθρωπο που είχε ψυχραθεί». Όμως πάντα ήταν πραγματικά ανεξίκακος. Κάποτε πολλά χρόνια πριν, τον είχε πλησιάσει αυτός που είχε σκοτώσει τον αδελφό του εκτελώντας εντολή των Τούρκων. Πίστευε ίσως ότι ο Γέρος του Μοριά δεν θα τον αναγνώριζε. Ήταν μάλιστα τόσο το θράσος του που φορώντας τον ολόχρυσο ντουλαμά του θύματος, τόλμησε να του ζητήσει και μια χάρη. Ο Κολοκοτρώνης αναστέναξε βαθιά. Άλλος θα όρμαγε πάνω του να τον σκοτώσει. Αυτός όμως έκανε το αντίθετο. Τον δέχθηκε με την καλοσύνη και την ταπεινότητα που του υπαγόρευε το μεγαλείο της γενναίας ψυχής του. Δεν τον εξυπηρέτησε μόνο, αλλά τον κράτησε φιλόξενα και για βραδινό φαγητό.

Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΑΞΙΔΙΟΥ ΜΑΣ.


Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2020

ΤΕΛΙΚΑ, Ο “ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ”, ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ ΘΑΝΑΤΟΣ;;;


ΠΑΝΤΩΣ, ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΟ ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ!!!

 Μετά από απανωτές εγχειρήσεις για όγκο στον εγκέφαλο στην παιδική της ηλικία και ένα εγκεφαλικό που την άφησε σε κώμα για κάμποσο καιρό, η Νεφέλη που κάτω από άλλες συνθήκες θα έπρεπε να μείνει για πάντα φυτό, έστω και αν δεν έχει την ικανότητα να μιλά και να διαβάζει, μπορεί και τραγουδά σαν Άγγελος!!!

ΣΚΟΠΟΣ ΜΑΣ Η ΘΕΩΣΗ!!!


Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2020

Η 22ΧΡΟΝΗ ΤΥΦΛΗ ΑΙΓΥΠΤΙΑ, ΑΝΤΙ ΕΛ ΑΡΑΜΠΙ ΠΑΡΕΛΑΒΕ ΠΤΥΧΙΟ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ!!!


      Η ίδια δεν μπόρεσε να δει τη συγκίνηση που προκάλεσε σε όλους τους παρισταμένους στο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο Καΐρου, κατά  τον εορτασμό για την Παγκόσμια  Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας, στην πρωτεύουσα της Αιγύπτου. Tα μάτια των παρισταμένων, που μπορούσαν να την δουν, γέμισαν με δάκρυα. Μία συγκίνηση που δεν μπόρεσαν να κρύψουν ούτε και οι επίσημοι, όταν η 22χρονη Άντι Ελ Άραμπι παραλάμβανε το ελληνικό πτυχίο Ελληνομαθείας της «Γ2», που απέκτησε, μετά από συστηματική φοίτηση και επιτυχείς εξετάσεις!!
    Μία εκπληκτική ιστορία ξετυλίχθηκε σαν ένα παραμύθι, στα μάτια όσων την παρακολουθούσαν. Η Άντι, δεν μπορούσε να τους δει, αλλά τους «έβλεπε» όλους με τα αισθήματα της καρδιάς της, συγκλονισμένους από την προσπάθειά της, αναφέρει το amea.care.gr
    Όλοι εβούρκωσαν όταν αντίκρυσαν την λεπτεπίλεπτη και μικροκαμωμένη φοιτήτρια να μιλά σε άπταιστα ελληνικά: «… Το να πάρω το πτυχίο Ελληνομάθειας ήταν ένα όνειρο για μένα... Θα ήθελα να επισκεφθώ την Ελλάδα και να πάρω την Ελληνική Υπηκοότητα μαζί με την Αιγυπτιακή...»!!

   Όπως είναι φυσικό, "μας έβαλε σε όλους τα γυαλιά" και ιδιαίτερα, στους υπεύθυνους των εκπαιδευτικών προγραμμάτων που "εκπονήθηκαν..." τις τελευταίες δεκαετίες και που συστηματικά αντί να διδάσκουν, υποβαθμίζουν και απομειώνουν την Ελληνική γλώσσα...
       

Πηγή: pentapostagma