ΣΟΦΟΝ ΑΙΣΩΠΕΙΟΝ ΛΟΓΙΟΝ!

Ο ΑΙΣΩΠΟΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ, ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑΣ, ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ!

 

        Μιά φορά το λιοντάρι το είχε ρίξει στον ύπνο, όταν ξαφνικά ο ποντικός πέρασε τρεχάτος πάνω από το σώμα του. Αμέσως το ζώο πετάχθηκε πάνω, άρπαξε τον εισβολέα και ήταν έτοιμο να τον κάνει μιά χαψιά.

        Ο ποντικός, βάλθηκε βέβαια να εκλιπαρεί το θεριό: «Άφησέ με, άφησέ με να χαρείς!» και δήλωνε κιόλας ότι, θα του χρωστάει χάρι εάν του χαρίσει τη ζωή. Τότε το λιοντάρι έβαλε τα γέλια και άφησε τον ποντικό να φύγει.

ΑΥΤΑΠΟΔΕΙΚΤΟΣ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

Ο ΣΟΦΟΣ ΑΙΣΩΠΟΣ ΕΚΘΕΤΕΙ, ΔΙΔΑΣΚΩΝ, ΤΟΥΣ ΚΑΥΧΗΣΙΟΛΟΓΟΥΣ!!

         <<Ήταν κάποτε ένας πενταθλητής, που οι συμπολίτες του συνέχεια τον χλεύαζαν γιά τη μαλθακότητά του. Έφυγε, λοιπόν ταξίδι, και όταν επέστρεψε ξανά στον τόπο του, μετά από πολύ καιρό, βάλθηκε να αραδιάζει καυχησιές, ομιλώντας γιά πολλά και διάφορα ανδραγαθήματα που (δήθεν) επιτέλεσε στη μία ή στην άλλη πόλη...

ΑΙΣΩΠΕΙΟΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΩΤΑΤΟΣ ΜΥΘΟΣ!!

Κάποτε, στη ζούγκλα, ζούσαν δυό σκανταλιάρικα πιθηκάκια. Όλη τη μέρα έκαναν τρελλά παιγχνίδια. Πότε κυνηγούσε το ένα το άλλο, πότε πάλευαν, πότε πηδούσαν με χαριτωμένες τούμπες στον αέρα και πότε σκαρφάλωναν στα δένδρα.

Μία μέρα, ανακάλυψαν ένα καινούργιο παιγχνίδι. Ευρήκαν, λοιπόν, μία καμηλοπάρδαλη και άρχισαν να κάνουν τσουλήθρα στο μακρύ της λαιμό. Η καμηλοπάρδαλη, όμως, άρχισε να θυμώνει και να φωνάζει:

«Σταματήστε επί τέλους, με ζαλίσατε.

Μην τολμήσετε ν’ ανεβείτε ξανά στον λαιμό μου…».

Τα πιθηκάκια ζητούσαν να συνεχίσουν το παιγχνίδι τους, αλλά μάταια. Η καμηλοπάρδαλη, ήταν ανένδοτη και συνέχισε τις απειλές:

Ο ΣΟΦΟΣ ΑΙΣΩΠΟΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ!!

 

Ένα ελάφι διψασμένο, πλησίασε κάποια πηγή. Σκύβοντας γιά να πιεί νερό και να ξεδιψάσει, παρατήρησε με έκπληξη το είδωλό του μέσα στα καθαρά νερά. Ένοιωσε τότε, περήφανο γιά τα πλούσια κέρατά του, θαύμασε το μέγεθος τους και τα περίπλοκα σχήματά τους· στενοχωριόταν όμως γιά τα ποδαράκια του, που φαινόντουσαν ισχνά και ασθενικά...

Ενώ καθόταν, λοιπόν, και συλλογιζόταν όλα αυτά, φάνηκε ένα λιοντάρι και πήρε το ελάφι στο κυνήγι. Το ελάφι, το έβαλε αμέσως στα πόδια και άφησε το λιοντάρι πολύ πίσω του, κερδίζοντας ολοένα σε απόσταση. Ως γνωστόν η  γρηγοράδα των ποδιών, είναι το δυνατό σημείο των ελαφιών.

ΤΟ ΟΛΕΘΡΙΟΝ ΚΑΚΟΝ ΤΗΣ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΟΣ...

 

Κάποτε, μία αλεπού, τριγυρνούσε νύκτα σε ένα χωριουδάκι, αναζητώντας τροφή σε κανένα κοτέτσι. Μες στο σκοτάδι, όμως, γλίστρησε και έπεσε σ’ ένα αφύλαχτο πηγάδι. Μέχρι να ξημερώσει έκλαιγε απαρηγόρητη γιά το πάθημά της.

Το πρωΐ, ένας τράγος, που είχε ξεφύγει από το κοπάδι του, αναζητώντας νερό,  έσκυψε στο στόμιο του πηγαδιού.

«Πολύ βαθύ το βλέπω», μουρμούρισε στενoχωρημένος.

Τότε η αλεπού χωρίς να χάσει ευκαιρία του λέει, σκεπτόμενη πονηρά:

«Φίλε μου, το νερό είναι δροσερό και θα το ευχαριστηθής πολύ. Πήδα, πιές και ύστερα ανεβαίνουμε μαζί».

Η ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΚΑΚΗ ΧΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΙΜΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ!

Όταν ο Αίσωπος ήταν δούλος, ο κύριός του τον έστειλε μία ημέρα στην αγορά να του αγοράσει γιά το γεύμα του, το «καλλίτερο φαγητό» που θα έβρισκε.

Τότε ο Αίσωπος έφερε στον κύριο του, γλώσσες!

Ο κύριος του, βλέποντας τις γλώσσες απόρησε και αντέδρασε…

Ο Αίσωπος, τότε, του είπε:

Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΕΝΤΙΜΟΥ ΚΟΠΟΥ, ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΙΣΩΠΟΝ!!

 

Ήταν ένας αγρότης, που ζύγωνε στο τέλος της ζωής του.

Ο γέροντας, πάντα επιθυμούσε να γίνουν οι γιοί του πεπειραμένοι καλλιεργητές, οπότε πριν πεθάνει τους φώναξε κοντά του και τους ωρμήνευε, ενώ τους αποκάλυψε και το εξής «μυστικό»:

«Παιδάκια μου, να ξέρετε ότι, σε κάποιο από τα αμπέλια μου είναι θαμμένος ένας θησαυρός, ο οποίος είναι όλος δικός σας!»!

ΕΠΩΦΕΛΕΣΤΑΤΗ ΑΙΣΩΠΕΙΟΣ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ!

 

Κάποτε, μία καλιακούδα παρακολουθούσε τα περιστέρια, που έμεναν σε κάποιον κοντινό περιστερώνα και διαπίστωσε ότι έτρωγαν έπιναν και ζούσαν πλούσια! Μιά και δυό, λοιπόν, βάφτηκε και η ίδια άσπρη και πήγε να ανακατευθή μαζί τους, θαρρώντας πως έτσι θα περνάει και αυτή το ίδιο πλουσιοπάροχα. Και όσο κρατούσε το στόμα της κλειστό, τα περιστέρια ενόμιζαν πως είναι και αυτή δικιά τους και την δεχόντουσαν. Μία ημέρα, όμως, ξεχάσθηκε η καλιακούδα και έβγαλε ένα κρώξιμο και τότε τα περιστέρια, αμέσως την αναγνώρισαν και την πέταξαν έξω.

ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΣ ΑΙΣΩΠΕΙΟΣ ΜΥΘΟΣ, ΠΕΡΙ ΑΝΑΤΡΟΦΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΩΝ!!

 

Ήταν ένας άνθρωπος που είχε δύο σκυλιά. Το ένα από αυτά, το εκπαίδευε γιά το κυνήγι, ενώ το άλλο το έβαλε φύλακα του σπιτιού. Έτσι, λοιπόν, όποτε έβγαινε το λαγωνικό να κυνηγήσει και έπιανε κανένα θήραμα, ο αφέντης έριχνε την ίδια μερίδα φαγητού και στον άλλο σκύλο.

Το κυνηγόσκυλο, βέβαια, εξοργιζόταν με αυτή την κατάσταση, μέχρι που ξέσπασε σε παράπονα λέγοντας στον σκύλο φύλακα:

Ο ΣΟΦΟΣ ΑΙΣΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΦΙΛΙΑ!!

 

Ήταν δύο φίλοι που βαδίζανε μαζί στον ίδιο δρόμο, όταν ξαφνικά παρουσιάσθηκε μπροστά τους μία αρκούδα. Τότε, ο ένας από αυτούς, πρόφθασε να σκαρφαλώσει σε κάποιο δένδρο και κρύφθηκε εκεί. Όσο γιά τον άλλον, ακριβώς τη στιγμή που κινδύνευε να τον αρπάξει η αρκούδα, αυτός σωριάσθηκε κάτω στο έδαφος και υποκρινόταν τον πεθαμένο.

Η αρκούδα, λοιπόν, έφερε κοντά του την μουσούδα της και τον οσφραινόταν γύρω-γύρω· ο ανθρωπάκος, όμως, κρατούσε την ανάσα του. Φημολογείται, βλέπετε, ότι το θηρίο αυτό δεν αγγίζει τους πεθαμένους.

ΕΥΘΥΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΑΙΣΩΠΕΙΟΣ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ!

«Ήταν ένας ψαράς που ήξερε να παίζει φλογέρα.

Πήρε λοιπόν την φλογέρα του και τα δίκτυα του, και πήγε προς την θάλασσα. Εκεί στάθηκε πάνω σε κάποιον βράχο που προεξείχε πάνω από τα νερά και ξεκίνησε να παίζει μουσική. Νόμιζε, βλέπετε, ότι τα ψάρια θα πηδούσαν έξω από μόνα τους, σαν ανταπόκριση προς την όμορφη μελωδία.

«ΑΛΩΠΗΞ ΚΑΙ ΠΙΘΗΚΟΣ», ΜΕ ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΝ ΕΠΙΜΥΘΙΟΝ!!

 

«Κάποτε, μία αλεπού και ένας πίθηκος, περπατούσαν μαζί στον ίδιο δρόμο και μάλωναν γιά το ποιός από τους δύο έχει πιό αριστοκρατική καταγωγή. Εξιστορούσαν και οι δυό τους πολλά και διάφορα κατορθώματα, μέχρι που ευρέθησαν σε ένα μέρος με μνημεία και τάφους.

Εκεί ο πίθηκος κάρφωσε το βλέμμα του, πάνω σε κάποια μνήματα και έβγαλε βαθύ αναστεναγμό. Η αλεπού τότε τον ερώτησε, γιατί έτσι ξαφνικά, μελαγχόλησε.

Ο πίθηκος έκανε μία χειρονομία, δείχνοντας τις ταφόπλακες και είπε:

Ο ΣΟΦΟΣ ΑΙΣΩΠΟΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ!

 

«Κάποιοι ψαράδες τραβούσαν την τράτα τους από την ακρογιαλιά, και επειδή την ένοιωθαν βαρειά, χόρευαν από την χαρά τους, νομίζοντας πως η ψαριά τους θα είναι πολύ μεγάλη.

Όταν όμως τελικά τράβηξαν τα δίχτυα τους, δεν βρήκαν μέσα παρά λίγα μόνο ψάρια. Βλέπετε, η τράτα είχε γεμίσει με πέτρες και άμμο. Τους ψαράδες μας τότε τους έπιασε φοβερή στενοχώρια· μάλιστα, δυσανασχετούσαν όχι τόσο γιά την λιγοστή ψαριά, όσο επειδή είχαν αρχικά ελπίσει, σε αντίθετη έκβαση.

Τότε, ένας έμπειρος ηλικιωμένος ψαράς, που ήταν ανάμεσά τους, είπε:

Ο ΑΙΣΩΠΟΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ!

 

«Κάποιος σκότωσε έναν άνθρωπο με αποτέλεσμα να τον κυνηγούν οι συγγενείς του θύματος. Μέ τά πολλά ο καταδιωκόμενος, κατάφερε να φθάσει στις όχθες του ποταμού Νείλου. Εκεί, όμως, ευρέθη μπροστά σε έναν λύκο.

Φοβήθηκε, λοιπόν, και αμέσως σκαρφάλωσε σε ένα δένδρο στις όχθες του ποταμού, γιά να αποφύγει τον λύκο. Ξαφνικά, όμως, βλέπει ένα μεγάλο φίδι, να κρέμεται ανάμεσα στα κλαδιά του δένδρου, ακριβώς από πάνω του. Δίνει λοιπόν έναν σάλτο και πέφτει μέσα στο ποτάμι.

ΛΙΑΝ ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΣ ΑΙΣΩΠΕΙΟΣ ΜΥΘΟΣ!

 

Κάποτε μία αλεπού πιάσθηκε από την ουρά της σε ένα δόκανο, που είχε στήσει ένας κυνηγός στο δάσος. Στην προσπάθεια της να απελευθερωθή έχασε την ουρά της. Η κολοβή, πλέον, αλεπού, στενοχωρήθηκε πολύ βλέποντας την όμορφη ουρά της κρεμασμένη στο δόκανο. Η στενοχώρια της όλο και μεγάλωνε καθώς σκεπτόταν ότι, θα τριγυρνούσε έτσι, ενώ όλες οι άλλες αλεπούδες θα είχαν τις ουρές τους.

Πονηρή όμως καθώς ήταν, δεν άργησε να βρει λύση στο πρόβλημά της. Το μόνο που είχε να κάνει, ήταν να πείσει όλες τις αλεπούδες, να κόψουν και αυτές τις ουρές τους. Έτσι, θα ήταν όλες ίδιες και δεν θα ντρεπόταν πλέον γιά την εμφάνιση της.

ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΑΙΣΩΠΕΙΑ ΣΤΙΧΟΜΥΘΙΑ!

 

Κάποτε, ένα λιοντάρι και ένας άνθρωπος, συναντήθηκαν σ’ ένα δρόμο και αφού χαιρετήθηκαν, άρχισαν να βαδίζουν παρέα. Στην κουβέντα που έπιασαν, ο καθένας μιλούσε επαινετικά γιά το είδος του και την καταγωγή του.

«Εμείς τα λιοντάρια, είμασθε ακατανίκητα! Όλοι μας τρέμουν! Η δύναμή μας, το παράστημά μας, όλα μας έχουν κάτι το ξεχωριστό!», έλεγε το λιοντάρι.

Ο άνθρωπος από την μεριά του, υποστήριξε την ανθρώπινη δύναμη και εξυπνάδα.

Ξαφνικά, ενώ συνεχίζονταν οι καυχησιολογίες, συναντούν στο δρόμο τους ένα άγαλμα κάποιου ανδρός ο οποίος έπνιγε ένα λιοντάρι. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στον άνθρωπο να πει περήφανα στο λιοντάρι:

Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΑΝΟΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΑΥΧΗΣΕΩΣ.

 

        Σε µία αυλή, ζούσε κάποτε ένας κόκορας, που είχε μεγάλη ιδέα γιά τον εαυτό του. Ήταν φαντασμένος, όπως λένε.
        «Κικιρίκου!», φώναζε κάθε τόσο.
        «Με βλέπετε εμένα; Έχω την πιό δυνατή φωνή! Το λειρί µου είναι κόκκινο και μεγάλο και τα πτερά µου πλουμιστά! Κι όσο γιά τα νύχια µου, μπορώ µ’ αυτά να νικήσω οποιονδήποτε κόκορα στον κόσμο!».
        Και δώσ’ του και έκανε συνέχεια βόλτες στην αυλή και καμάρωνε.
        «Κικιρίκου!», άρχιζε πάλι.
        «Εμπρός, λοιπόν, ποιός κόκορας θέλει να παραβγεί μαζί µου στη δυνατή φωνή; Ποιός κόκορας έχει τη δική µου πολύχρωμη ουρά;», κόμπαζε χωρίς να κουράζεται.
        «Κικιρίκου!», εγώ είμαι ο θαυμαστός κόκορας!

ΠΟΛΥ ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΣ ΑΙΣΩΠΕΙΟΣ ΜΥΘΟΣ!

        <<Μία φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα ποντίκι πολύ λαίμαργο. Έτρωγε, έτρωγε, ώσπου φούσκωνε τόσο πολύ η κοιλιά του, που πολλές φορές δεν μπορούσε καν να κινηθή.
        «Γιατί τρως τόσο πολύ;», του έλεγαν τ’ άλλα ποντίκια.
        «Γιατί να µην τρώγω;», απαντούσε ο λαίμαργος ποντικός. «Μου αρέσει το φαγητό».
        «Θα πάθης ζημιά από το πολύ φαγητό», του έλεγαν.
        «Γιατί να πάθω ζημιά; Έχω πολύ γερό στομάχι και χωνεύω εύκολα ό,τι κι αν φάω», απαντούσε εκείνος.
        Μία ημέρα λοιπόν, ο λαίμαργος ποντικός άφησε τη φωλιά του, που ήταν στο υπόγειο του σπιτιού, ανέβηκε µε προφύλαξη, μήπως τον δει καμµιά γάτα και τον γραπώσει, στο ισόγειο και εκεί ανακάλυψε µία τρύπα στον τοίχο, μπήκε δίχως άλλο μέσα, µε δυσκολία βέβαια γιατί ήταν στενή, προχώρησε και, ξαφνικά, τί να δουν τα µάτια του! Βρέθηκε σ’ ένα κελάρι!
        Ένα κελάρι γεμάτο τρόφιμα!!