Κάποτε, ένας ιεροκήρυκας μετά το κήρυγμα του, εδέχθη φραστική επίθεσι από κάποιους νεαρούς:
«Πώς τολμάς και λες ότι ο Χριστιανισμός κατέχει την μοναδική αλήθεια;
Μήπως διάβασες ινδική φιλοσοφία;
Διάβασες θρησκείες της ανατολής, ώστε να συγκρίνης και να καταλήξης στην Αλήθεια;».
Το ερώτημα των νέων φάνηκε σωστό, αλλά ο ιεροκήρυκας δεν τα έχασε.
Αφού χαμογέλασε τους είπε:
Ένας νέος, πήγε με βαρειά καρδιά εις τον Πνευματικό του, γιά εξομολόγησι, και του είπε:
«Ο λογισμός με βασανίζει Γέροντα να εγκαταλείψω τον αγώνα, αφού και ύστερα από την επιστροφή μου εις τον Χριστό και την μετάνοιά μου, δεν μπορώ ακόμη να βγάλω από πάνω μου τις αδυναμίες μου…».
Και του είπε ο πνευματικός:
«Μου θυμίζεις, μ’ αυτά που λες, κάτι που συνέβη πριν κάμποσο καιρό σ’ ένα γνωστό μου αγρότη. Έλα, κάθησε εδώ κοντά παιδί μου, να σου διηγηθώ τη μικρή αυτή ιστορία:
" Ο φίλος μου που λες, είχε ένα χωράφι στην άκρη του χωριού, που είχε μείνει χρόνια ακαλλιέργητο και ήταν πια γεμάτο αγκάθια και τριβόλια.
<<Κάποια σκοτεινή και θυελλώδη νύκτα, ένα πλοίο ναυάγησε στη βραχώδη ακτή της Κορνουάλης που ευρίσκεται στο πιό νοτιοδυτικό τμήμα της Μεγάλης Βρετανίας…
Όλοι χάθηκαν εκτός από έναν νέο Ιρλανδό, που τα κύματα τον πέταξαν πάνω σε έναν ψηλό και απόκρημνο βράχο, από όπου κατώρθωσε να πιασθή και να κρατηθή, μέχρι που έφθασαν τα ναυαγοσωστικά και τον έσωσαν.
<<Το Μυστήριο γιά το Δόγμα της Aγίας Τριάδος ξεπερνά τις νοητικές δυνάμεις όχι μόνον του ανθρώπου, αλλά και των ανωτάτων νοερών φύσεων και πνευματικών δημιουργημάτων! Δεν μπορεί το πεπερασμένο και περιωρισμένο μυαλό μας να χωρέση το Άπειρον του Θεού. H διδασκαλία, όμως, γιά την Tριαδικότητα του Θεού, γιά το Απρόσιτον της Ουσίας του Θεού και γιά την Αδιαίρετον Φύσιν Του, απασχολούσαν μέρα και νύκτα έναν Ηγούμενο κάποιου Μοναστηριού.
«Χρόνια πριν, ζούσε σε κάποιο χωριό του Βόλου μία πεθερά μαζύ με την νύφη της. Ο γιός της και σύζυγος της κοπέλας, ήταν ναυτικός και έλειπε συχνά γιά μεγάλα χρονικά διαστήματα. Η πεθερά και η νύφη καταγίνονταν με γεωργικές εργασίες και άλλες οικιακές ασχολίες. Η νύφη δεν έφευγε ποτέ από το σπίτι και ήταν πάντα δίπλα στην πεθερά της.
Ένας νέος, παιδί πλουσίας οικογενείας, εγκατέλειψε το πατρικό του, σαν τον άσωτο υιό της παραβολής, επήγε και αυτός σε μακρινή Χώρα και εκεί σπατάλησε όλα τα χρήματά του... Όταν πια δεν του έμεινε ούτε πεντάρα στην τσέπη, έγραψε στον πατέρα του και του ζήτησε να του στείλη άμεσα χρήματα, διότι υπέφερε...
Ο νέος, περίμενε την απάντησι με μεγάλη αγωνία και ανυπομονησία. Όταν ήλθε το περιπόθητο γράμμα, το ανοίγει με λαχτάρα, αλλά δεν βλέπει μέσα στον φάκελο χρήματα. Τον πιάνει ταραχή, απελπισία και απόγνωσι. Έτσι, χωρίς καν να διαβάση την επιστολή, που υπήρχε μέσα στο φάκελο, πηγαίνει σ’ έναν γκρεμό, πέφτει και σκοτώνεται…
<<Στα Ησυχαστήρια των Κατουνακίων, εις την Καλύβη «Γεννήσεως του Χριστού», με εγκράτεια και άσκησι εζούσε ο Μοναχός Ιλαρίων. Ήταν υποτακτικός εις την Συνοδεία των Γέροντος Αρτεμίου και Παντελεήμονος Μοναχού.
Ο Μοναχός Ιλαρίων είχε ευστροφία και ετοιμότητα στο μυαλό, ήταν εγκρατής και άκρως ασκητικός, είχε πολλή μελέτη εις τα Πατερικά Βιβλία, έκανε τον Κανόνα του ανελλιπώς και απέφευγε τις συναντήσεις και συναναστροφές με τους άλλους ερημίτες Μοναχούς. Σιγά-σιγά όμως και χωρίς ο ίδιος να το καταλάβη, επίστεψε στην ιδέα και στο λογισμό, ότι αυτός σαν έξυπνος και μελετηρός που ήταν, δεν είχε ανάγκη από τις συμβουλές των Πατέρων και γι’ αυτό τους απέφευγε...
Οι Πατέρες τον εκτιμούσαν γιά την εξυπνάδα του αυτή και τον θεωρούσαν, σαν μεγάλο εργάτη της αρετής και πραγματικά ήταν περιβόητος και φημισμένος ως ενάρετος Μοναχός. Εκεί κοντά, στην Καλύβη «Κοιμήσεως της Θεοτόκου», έμενε, και με πραγματική ασκητική ζωή, αγωνιζόταν και ο πνευματικός και εξομολόγος παπά-Ιγνάτιος. Ο Οποίος παρακολουθούσε, εκ του μακρόθεν βέβαια, με πραγματικό πνευματικό ενδιαφέρον, τη ζωή του μοναχού Ιλαρίωνα.
Μία ημέρα, επήγε να τον επισκεφθή και άκουσε από έξω από το Καλύβι του να λέη ο π. Ιλαρίων: «Τίς ό ανιστάμενός μοι, αντιστήσω μοι άμα» (= Ποιός σηκώνεται εναντίον μου, θα του αντισταθώ αμέσως), έλεγε και ξανάλεγε φωνακτά, τα λόγια αυτά, πολλές φορές...
«Ήταν ένας Βασιλιάς που βασίλευε σε ένα πλούσιο τόπο.
Κάποτε, έκανε ένα ταξίδι μέχρι τις μακρινές περιοχές της χώρας του. Όταν γύρισε στο παλάτι του, παραπονέθηκε ότι πονούσαν τα πόδια του. Ήταν η πρώτη φορά που έκανε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι, και οι δρόμοι που πέρασε ήταν πολύ άγριοι και γεμάτοι πέτρες.
Διέταξε, λοιπόν, να καλυφθούν όλοι οι δρόμοι του Βασιλείου του με μία στρώσι από δέρματα…
Σίγουρα αυτό θα στοίχιζε χιλιάδες δέρματα αγελάδων και θα κόστιζε ένα υπέρογκο χρηματικό ποσό…
Τότε ένας από τους σοφούς του παλατιού, ετόλμησε και είπε στον Βασιλέα:
<<Κάποτε είχε ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στα πουλιά και στα ζώα.
Στην αρχή η νυχτερίδα ήταν με το μέρος των πουλιών. Στην πρώτη μεγάλη μάχη όμως, τα πουλιά νικήθηκαν και η νυχτερίδα, βλέποντας την τροπή του πολέμου, έφυγε κρυφά και πήγε στο στρατόπεδο των ζώων που γιόρταζαν τη νίκη τους. Κάποια στιγμή ένα ζώο την είδε και της φωνάζει:
«Ε, εσύ δεν πολεμούσες εναντίον μας πριν από λίγη ώρα;».
«Μπα, αστειεύεσαι» έκανε η νυχτερίδα. «Εγώ ανήκω στα ζώα, όχι στα πουλιά. Δεν βλέπεις τα αυτιά μου και τα πόδια μου; Και πρόσεξε λίγο τα μυτερά μου δόντια, έχεις δει πουλί με τέτοια δόντια;».
Το ζώο παραδέχθηκε ότι μάλλον έκανε λάθος και έτσι άφησαν τη νυχτερίδα να μείνη μαζί τους.
Μετά από λίγο καιρό όμως, ο πόλεμος ξαναφούντωσε και, αυτή τη φορά, νικούσαν κατά κράτος τα πουλιά. Μόλις είδε ότι η κατάστασι είχε αλλάξει, η νυχτερίδα τρύπωσε κάπου, όσο κρατούσε η μάχη και, μόλις τέλειωσε με τη νίκη των πουλιών, χώθηκε ανάμεσά τους και τραγουδούσε και αυτή νικητήρια τραγούδια. Κάποια πουλιά όμως την πρόσεξαν και της είπαν:
<<Καθώς άρχισε να νυχτώνει, ένας σεΐχης σταμάτησε το ταξίδι του με την καμήλα και έστησε τη σκηνή του για να προφυλαχθή από το νυχτερινό κρύο της ερήμου. Ήταν ακόμη η εποχή που τα ζώα μιλούσαν κι έτσι η καμήλα έσπρωξε με το κεφάλι της το πανί που χρησίμευε σαν πόρτα και είπε στον σεΐχη:
«Αφεντικό, κάνει πολύ κρύο εδώ έξω. Μήπως θα μπορούσα να χώσω λίγο τη μουσούδα μου στη σκηνή, για να μην ξεπαγιάση;»
«Με την άνεσί σου» της είπε ο καμηλιέρης, που είχε αρχίσει να τον παίρνη γλυκά-γλυκά ο ύπνος.
Έτσι η καμήλα έχωσε τη μούρη της μέσα στη σκηνή.
Σε λίγο ξαναείπε στο αφεντικό της:
«Συγγνώμη που σε ενοχλώ πάλι, αλλά μήπως θα μπορούσα να βάλω και τον λαιμό μου μέσα στη σκηνή μη με πιάση κανένας πονόλαιμος μ’ αυτό το παληοκρύο;»
«Κανένα πρόβλημα», είπε ο σεΐχης.
Έτσι η καμήλα έβαλε στο αντίσκηνο και τον λαιμό της και άρχισε να περιεργάζεται τα λίγα πράγματα που είχε αραδιάσει ο σεΐχης.
Σε λίγο η καμήλα ξανασκούντησε το σεΐχη και του λέει:
<<Μία ζεστή καλοκαιριάτικη μέρα, ένα μικρό Σύννεφο σηκώθηκε από τη θάλασσα και πέταξε απαλά στον ουρανό προς το μέρος της στεριάς. Αυτό που είδε το στενοχώρησε. Η γη ήταν κατάξερη, τα φυτά μαραμένα κι οι πτωχοί άνθρωποι θλιμμένοι, καθώς κοιτούσαν τις σοδειές τους...
«Αν μπορούσα να βοηθήσω αυτούς τους κακόμοιρους ανθρώπους και τα φυτά.
Τί χαρά θα είναι γιά εκείνους, μία χούφτα νερό να ξεδιψάσουν ή γιά τα φυτά μερικές σταγόνες γιά να σώσουν την ζωή τους», σκέφθηκε το Συννεφάκι.
Καθώς περνούσε η ώρα η ζέστη γινόταν όλο και πιό δυνατή, αλλά και το Σύννεφο όλο και μεγάλωνε. Μαζί του μεγάλωνε στην καρδιά του και η επιθυμία να βοηθήση τους ανθρώπους, τα ζώα και τα φυτά.
Οι άνθρωποι κοιτούσαν παρακλητικά στον ουρανό, έβλεπαν το Σύννεφο και έλεγαν:
Ο πατέρας μου ο Α. ήταν ένα πολύ καλός άνθρωπος σε όλη την διάρκεια της ζωής του. Μα είχε σαν άνθρωπος και αυτός ελαττώματα... Και ένα τόσο καλό άνθρωπο, ο Θεός θέλησε να τον διορθώση, με τον παρακάτω τρόπο:
<<Ο παππούς μου (ο πατέρας του πατέρα μου) είχε κάνει μία εγχείρησι παλαιότερα, και από νέος κούτσαινε. Αυτό το κουσούρι του παππού, ο «ψηλομύτης» πατέρας μου, δεν μπορούσε να το ανεχθή… Απέφευγε, λοιπόν, να κυκλοφορή με τον πατέρα του στο χωριό, γιά να μην τον βλέπουν οι συγχωριανοί του παρέα με τον κουτσό πατέρα του...
<<Ένας κορυδαλλός είχε τη φωλιά του σ’ ένα χωράφι σπαρμένο με σιτάρι.
Είχε πλησιάσει όμως η εποχή του θερισμού και η μητέρα ήξερε ότι, κάποια μέρα θα έλθουν οι θεριστές, θα ανακαλύψουν τη φωλιά και ίσως να κινδυνεύσουν τα πουλάκια της που ήταν μικρά ακόμη και δεν μπορούσαν να πετάξουν...
Κάθε πρωΐ, λοιπόν, πριν φύγη γιά να τους μαζέψη τροφή, έλεγε στα πουλάκια της:
«Θέλω να ακούτε προσεκτικά τί λέει το αφεντικό όταν έρχεται στο χωράφι και να μου το λέτε όταν γυρίζω».
Πραγματικά τα πουλάκια έστηναν αυτί κάθε φορά που έβλεπαν το αφεντικό να φθάνη στο χωράφι.
Μία μέρα τα μικρά περίμεναν κατατρομαγμένα τη μητέρα τους:
<<Θυμάμαι όταν ήμουν πρωτοετής φοιτητής.
Ήμουν εις το χειρουργικό τμήμα και τότε είχαμε ένα νεαρό παιδί που πέθαινε από ένα τεράστιο απόστημα εις το πόδι του. Τον είχαν τοποθετήσει, μάλιστα, σε ξεχωριστό δωμάτιο λόγω της φρικτής μυρωδιάς...
Τον επισκέφθηκα μαζί με την προϊσταμένη.
Ο νέος, ήταν κάπου 16-17 ετών, εγύρισε προς την μεσόκοπη γυναίκα και της είπε:
«Προϊσταμένη, θα πεθάνω πριν από το επισκεπτήριο…
Δεν θα προλάβω να αποχαιρετήσω την μητέρα μου…
Δεν θα προλάβω να με φιλήση πριν πεθάνω…
Φίλησέ με εσύ αντί γι’ αυτήν»!
Η προϊσταμένη έκανε βήματα πίσω και είπε:
<<Το γεγονός αυτό συνέβη σε μία κωμόπολι του νομού Αχαΐας το 2007 και αποδεικνύει αναμφίβολα ότι, κάθε φιλάνθρωπη πράξι που γίνεται γιά την ψυχή των κεκοιμημένων, έχει αγαθή επίδρασι και τους προσφέρει, μάλιστα, το Θείο Έλεος!
" Η κοπέλα κάποιας αγροτικής οικογενείας, μορφωμένη και προικισμένη από τον Θεόν με ψυχική και σωματική ωραιότητα, προσβλήθηκε από καρκίνο του ήπατος και τελικά την πήρε ο Θεός κοντά Του.
Οι γονείς της, θεοσεβούμενοι με ακλόνητη πίστι, πόνεσαν μεν πολύ, αλλά τελικά εμπιστεύθηκαν το παιδί τους στα Χέρια του Θεού και ησύχασαν. Επειδή δε, ανέκαθεν ήσαν ελεήμονες, συνέχισαν ακόμη περισσότερο την ευλογημένη τακτική τους μετά την κοίμησι της κόρης τους.
Μία γνωστή τους κοπέλα είχε ένα μικρό κρεοπωλείο. Η κρεοπώλης είχε υποχρέωσι στους γονείς της θανούσας, διότι πολλές φορές την είχαν βοηθήσει ποικιλοτρόπως. Μία ημέρα προσέφερε στην μητέρα της κεκοιμημένης ένα εκλεκτό κομμάτι κρέας γιά τον σύζυγό της. Εκείνη την ευχαρίστησε και, όταν πήγε στο σπίτι, έβαλε το κρέας στην κατάψυξι του ψυγείου.
Ζούσε μία πολυάριθμη οικογένεια, από τον ογδοντάχρονο παππού μέχρι και τα δισέγγονα, στον περιφραγμένο και προστατευμένο με ψηλή μάνδρα χώρο, δίπλα στο δάσος.
«Παππού…», ερώτησε ένα βράδυ ο δεκαοκτάχρονος εγγονός, «γιατί ο Θεός μάς τιμωρεί, εάν ξεφύγουμε από τον Νόμο Του;».
«Πήγαινε παιδί μου, φέρε ξύλα γιά την φωτιά και θα τα πούμε μετά», απήντησε ο σοφός παππούς.
Το παιδί τυλίχθηκε στη χονδρή κάπα του και εβγήκε γιά να φέρη ξύλα.
Όμως, ξαφνικά, άκουσε ένα γρύλλισμα. Κατάλαβε ότι κάποιο αγρίμι ήταν κοντά στη μάνδρα τους. Χωρίς να το σκεφθή, άρπαξε από την αποθήκη ένα όπλο και ώρμησε να σκοτώση το αγρίμι…
Ο νέος κυνηγώντας το ζώο ήταν σίγουρος ότι θα το έπιανε. Όμως το αγρίμι ξεμάκραινε, η νύκτα έπεφτε πια γιά καλά και ο νέος είχε ήδη μπει στο μεγάλο χιονισμένο δάσος. Άρχισε να φοβάται... Τί έπρεπε να κάνη; Μέχρι τότε δεν τον έπαιρναν οι μεγάλοι μαζί τους και ήξερε πολύ καλά ότι το κυνήγι στο δάσος γινόταν ΜΟΝΟ την ημέρα.
Ο Όσιος Ιωάννης ο Βοστρηνός, άνθρωπος Άγιος και με εξουσία κατά των ακαθάρτων πνευμάτων, κάποτε επαγίδευσε κάποιους δαίμονες και τους ερώτησε:
«Ποιά πράγματα των Χριστιανών φοβάσθε περισσότερο;»
Και αυτοί απήντησαν:
«Φοβόμασθε:
Ένα “Ξύλο” (τον Τίμιο Σταυρό).
Ένα “Νερό” (το Βάπτισμα).
Και ένα “Αίμα” (την Θεία Κοινωνία)».
«Μιά φορά κι ένα καιρό, μία ζεστή ημέρα μέσα στο καταμεσήμερο, ένας σκορπιός που είχε απομακρυνθή πολύ από τη φωλιά του προς αναζήτησιν τροφής, έχασε τον δρόμο της επιστροφής του. Αναζητώντας νέο μονοπάτι γιά την φωλιά του, ευρέθη στην όχθη ενός ποταμού. Εκεί ακριβώς, στην απέναντι όχθη, ήταν η φωλιά του!
Χάρηκε ο σκορπιός πολύ, αλλά έπρεπε να εύρη τον τρόπο να διασχίση τον ποταμό μιάς και δεν εγνώριζε κολύμπι…
Η λύσι δεν άργησε να φανή.
Ένας βάτραχος επλησίαζε και ο σκορπιός αμέσως του φωνάζει:
“Σε παρακαλώ, βοήθησέ με! H οικογένειά μου είναι εκεί απέναντι και δεν γνωρίζω κολύμπι... Πέρασέ με στην απέναντι όχθη”.
Ο βάτραχος απορημένος, λέει στον σκορπιό:
Σε μία φυλή Ινδιάνων, κάποιος έκανε μικροκλοπές…
Ο σοφός και δίκαιος αρχηγός της φυλής διέταξε, όταν συλληφθή ο παραβάτης, να τον κτυπήσουν με δέκα μαστιγώσεις.
Οι κλοπές συνεχίσθηκαν και ο αρχηγός ανέβασε τις μαστιγώσεις στις είκοσι…
Παρ’ όλες τι προειδοποιήσεις, ο δράστης δεν σταματούσε αλλά συνέχιζε μεθοδικά και σταθερά. Γεμάτος ερωτηματικά, ο αρχηγός, ανέβασε την ποινή σε εκατό μαστιγώσεις. Μία σίγουρη ποινή θανάτου...
Ο κλέπτης τελικά πιάσθηκε.
Αλλά ο αρχηγός βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα τρομερό δίλημμα.
Κάποιος Αμερικανός, που από πτωχό παιδί κατάφερε και έγινε εκατομμυριούχος, διηγήθηκε σ’ ένα φίλο του, την παρακάτω προσωπική του ιστορία: