Παρασκευή 21 Αυγούστου 2026

ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ, ΤΟΥ ΕΝ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ ΑΓΩΝΟΣ!!!

 

Ένας νέος, πήγε με βαρειά καρδιά εις τον Πνευματικό του, γιά εξομολόγησι, και του είπε:

«Ο λογισμός με βασανίζει Γέροντα να εγκαταλείψω τον αγώνα, αφού και ύστερα από την επιστροφή μου εις τον Χριστό και την μετάνοιά μου, δεν μπορώ ακόμη να βγάλω από πάνω μου τις αδυναμίες μου…».

Και του είπε ο πνευματικός:

 

«Μου θυμίζεις, μ’ αυτά που λες, κάτι που συνέβη πριν κάμποσο καιρό σ’  ένα γνωστό μου αγρότη. Έλα, κάθησε εδώ κοντά παιδί μου, να σου διηγηθώ τη μικρή αυτή ιστορία:

" Ο φίλος μου που λες, είχε ένα χωράφι στην άκρη του χωριού, που είχε μείνει χρόνια ακαλλιέργητο και ήταν πια γεμάτο αγκάθια και τριβόλια.

Μιά καλή χρονιά όμως, εσκέφθη ο αγρότης, να το σπείρη. Αλλά έπρεπε πρώτα να καθαρισθή. Έστειλε λοιπόν τον μεγάλο του υιό να κάνη τη δουλειά αυτή. Μα, σαν είδε το παλικάρι τα πελώρια αγκάθια και τ’ αγριοβότανα, έπεσε σε απελπισία, λέγοντας:

“Δεν γίνεται να φτιάξη ποτέ τούτο το χωράφι…Πώς να ξεριζώσω τόσα αγριόχορτα;”.

Έτσι, έπεισε γιά τα καλά τον εαυτό του, πως ήταν αδύνατο να γίνη η δουλειά.

Ξάπλωσε λοιπόν κάτω από ένα θάμνο και κοιμήθηκε…

Σαν ξύπνησε ήταν πια μεσημέρι. Έριξε το νυσταγμένο βλέμμα του στην αγριάδα και τρόμαξε. Έμεινε καρφωμένος στη θέσι του ως το βράδυ χωρίς να κάνη τίποτε... Το ίδιο και την άλλη μέρα, και την τρίτη...

“Τίποτα δεν έκανες τόσες μέρες”, του είπε θυμωμένα ο πατέρας του, όταν επήγε και είδε πως τόσες μέρες δεν είχε βγάλει ούτε ένα αγκάθι...

“Βαραίνει η ψυχή μου πατέρα, όταν γυρίζω και βλέπω πόση δουλειά με περιμένει και δεν μπορώ να πάρω απόφασι ν’ αρχίσω”, είπε ο νέος.

“Αν κάθε μέρα, παιδί μου, καθάριζες τόση γη όση είναι το μπόϊ σου, όταν ξαπλώνης και κοιμάσαι, θα κόντευες τώρα να τελειώσης”,  του είπε ο πατέρας.

Ντροπιασμένος γιά την τεμπελιά του ο υιός, έβαλε αμέσως σε πράξι τη συμβουλή του πατέρα του και σε λίγο, είδε με τα μάτια του, πώς δεν ήταν ακατόρθωτο να καθαρίση το χέρσο χωράφι»!

 

Μιμήσου και εσύ παιδί μου, τον αγρότη και τον υιό του, και όταν ξαναέλθης, θα μου πης αν στ’ αλήθεια είναι τόσο δύσκολο να ξεριζώσης, με υπομονή, τα πάθη της ψυχής σου!

Ο νέος τότε, έφυγε αναπαυμένος και αποφασισμένος να συνεχίση τον καλό αγώνα!