Ο ΖΩΝ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΟΝΤΩΣ ΑΓΑΠΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΝ!!!

 

ΜΑΚΡΑΝ ΑΠΟ ΔΥΣΦΗΜΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑΣ

Συκοφαντήθηκε αδελφός σε κάποιο Κοινόβιο, και αμέσως επήγε να συναντήση τον αββά Αντώνιο. Και ήλθαν οι αδελφοί από το Κοινόβιο να τόν "διορθώσουν" και να τόν πάρουν μαζύ τους.

Και άρχισαν να τόν ελέγχουν:

«Έτσι έκανες...».

Ο δε απελογείτο:

«Τίποτε τέτοιο δεν έκανα».

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΟΥ ΑΛΦΑΙΟΥ !!!

 

Ο Απόστολος Ιάκωβος του Αλφαίου ήταν ένας από τους δώδεκα Μαθητές του Κυρίου, αδελφός του Αποστόλου Ματθαίου του Ευαγγελιστού και υιός του Αλφαίου. Ο Απόστολος Ιάκωβος, αφού αγωνίσθηκε γιά την αλήθεια του Χριστού εις την περιοχή της Ιερουσαλήμ, επήγε και σε άλλες Χώρες γιά να κηρύξη το Ευαγγέλιον.

ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΕΡΗΜΙΤΟΥ Ή ΤΩΝ ΕΝΕΝΗΚΟΝΤΑ ΕΝΝΕΑ ΟΣΙΩΝ!!!

ΛΙΑΝ ΩΦΕΛΙΜΟΣ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ!!!

Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ, ΤΩΝ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ ΑΠΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ ΑΜΒΛΥΩΠΙΑΝ!!!

 

«Η κουκουβάγια με τις μεγάλες και γλαυκές κόρες των οφθαλμών δεν αισθάνεται την ζοφερή φρίκη του νυκτερινού σκότους. Όσο γίνεται η νύκτα σκοτεινότερη, αντίθετα προς τη συνήθεια των λοιπών πτηνών, ασκεί απρόσκοπτες πτήσεις. Όταν δε ανατείλη η ημέρα, και απλωθή το φως του ηλίου, η όρασί της εξασθενεί, σαν να περιπλανάται σε κάποιο σκοτάδι.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟΝ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ, ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΠΑΤΡΟΤΗΤΟΣ!!!

 

ΤΟ ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΟΥΡΩΤΗΝ!!!

 

«Ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος, κατά την περίοδο της πρώτης παραμονής Του στο Νοσοκομείο, συνδέθηκε πνευματικά με κάποιες ευλαβείς και φιλομόναχες νέες. Τον επισκέπτονταν και του έδωσαν αίμα που χρειάσθηκε κατά την εγχείρησι.

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΕΥΦΗΜΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΘΩΜΑ!!!

    

«ΕΞΗΛΘΕ ΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΝΑ ΝΙΚΗΣΗ» (Αποκαλ.ΣΤ΄2΄)!!!

 

<<Τα αποδημητικά πτηνά, στην αναζήτησι κάποιας ζεστασιάς, ρίχνονται στην περιπέτεια ενός μακρινού ταξιδιού. Δεν φθάνουν όμως όλα εις τον προορισμό τους...

Οι πλοίαρχοι διηγούνται ότι, κάθε πρωΐ βρίσκουν στο κατάστρωμα του πλοίου τους, χιλιάδες νεκρά πουλιά... Είναι εκείνα που έχασαν τον προσανατολισμό τους, διότι έχασαν την επαφή τους με τον αρχηγό του σμήνους. Τον Αρχηγό τους. Και η άγρια νύκτα τα βρήκε μόνα…

ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΕΘΟΔΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΝ ΚΙΜΩΛΩ!!!

 

«Η Οσία Μεθοδία της Κιμώλου εγεννήθη εις την νήσο Κίμωλο εις τας 10 Νοεμβρίου του 1865, από ευσεβείς γονείς. Ο πατέρας της ωνομαζόταν Ιάκωβος Σάρδης και η μητέρα της Μαρία. Είχαν τρεις υιούς και πέντε θυγατέρες, από τις όποιες η δεύτερη ήταν η Ειρήνη η μετέπειτα μοναχή Μεθοδία.

Η Αγία από μικρή είχε κλίσι προς τα Θεία και πάντα επισκεπτόταν την Εκκλησία. Όταν ήλθε σε κατάλληλη ηλικία, γιά να μη λυπήση τους γονείς της, υπανδρεύθη έναν ναυτικό στο επάγγελμα. Αν και παντρεμένη, ο ζήλος της προς την Εκκλησία παρέμεινε αμείωτος! Κάποτε όμως, ο άνδρας Της, σε κάποιο του ταξίδι, εναυάγησε κοντά στη Μικρά Ασία και δεν ξαναγύρισε εις την Κίμωλο. Τότε η Ειρήνη έγινε Μοναχή εις τον Ιερό Ναό της Παναγίας της Οδηγητρίας στην Κίμωλο, από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Σύρου Μεθόδιο, μετονομασθείσα σε Μοναχή Μεθοδία!

ΕΝΤΟΛΗ ΟΡΘΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ!!!

Η ΕΜΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ!!!

Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΑΡΣΕΛΑΪΤΗΣ!!!

 ΄

<<Στη Λαύρα του Αρσελάου, έζησε ο Αββάς Γεώργιος ο λεγόμενος Αρσελαΐτης, ονομαστός στην έρημο του Σινά, γιά τον Οποίο πολλοί αφηγούνται πολλά και θαυμαστά! 

Κάποτε, όταν βάρβαροι είχαν καταλάβει τον δρόμο γιά την Παλαιστίνη, στο άγιο αυτό Όρος του Σινά έλειψε τελείως το λάδι. Κατέβηκε λοιπόν ο Ηγούμενος στη Λαύρα του Αρσελάου και παρεκάλεσε εκείνον τον άνθρωπο του Θεού, τον Γεώργιο, να ανέβη πάνω στο άγιο Όρος. Και Αυτός, καθώς δεν μπορούσε να παρακούση στον Ηγούμενο, έφυγε μαζύ του. Ο Ηγούμενος τον ωδήγησε στην αποθήκη με το λάδι και τον παρεκάλεσε να ευλογήση τα πιθάρια που δεν είχαν σταγόνα λάδι.

Τότε ο Αββάς Γεώργιος είπε ταπεινά στον Ηγούμενο:

Η ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΥΡΙΦΛΕΓΟΥΣ ΠΙΣΤΕΩΣ, ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΑΝΑΠΑΥΣΙΣ!!!

 

ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ ΤΗΣ " ΚΛΙΜΑΚΟΣ ", ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ ΑΥΤΗΣ!!!

<<Μερικοί πονηροί άνθρωποι, κεντημένοι από φθόνο εναντίον του Αγίου Πατρός Οσίου Ιωάννου του Σιναΐτου, που σκορπούσε πλούσια τον λόγο της Χάριτος και επότιζε όλους όσους Τόν επλησίαζαν με τα άφθονα νάματα της διδασκαλίας Του, Τόν κατηγορούσαν (ως: «Λάλον και φλύαρον»), προσπαθώντας με τον τρόπο αυτόν, να σταματήσουν την τόση ωφέλεια που προσέφερε…

Εκείνος δε, γνωρίζοντας ότι: «Πάντα ισχύει εν τω Ενδυναμούντι αυτόν Χριστώ» και μη θέλοντας να παιδαγωγή μόνο με τα λόγια όσους τον επλησίαζαν γιά ωφέλεια, αλλά πολύ περισσότερο με την σιωπή και την μελέτη του παραδείγματός Του, επί πλέον δε -καθώς λέγει και η Γραφή-, γιά να κόψη την αφορμή «των ζητούντων αφορμήν», εσιώπησε γιά ωρισμένο διάστημα και σταμάτησε το μελιστάλακτο ρείθρο του διδασκαλικού Του λόγου. Και το έκανε αυτό, διότι έκρινε καλλίτερο, να "ζημιώση" γιά ολίγο αυτούς που επιθυμούσαν τα καλά, τους οποίους όμως με την σιωπή θα ωφελούσε, παρά να εξερεθίση περισσότερό τους αγνώμονας εκείνους επικριτάς και να αυξήση έτσι την μανία της κακίας τους.

Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!

ΤΑ ΕΚ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΑΓΑΘΑ!!!

  

«Η προσευχή:

Φυλάσσει την σωφροσύνη, χαλιναγωγεί τον θυμό, καταστέλλει την υπερηφάνεια, καθαρίζει από τη μνησικακία, διώχνει το φθόνο, καταργεί την αδικία, επανορθώνει την ασέβεια!

ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΣ ΚΑΙ ΧΑΡΟΠΟΙΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΗ!!!

Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΠΑΝΤΟΙΟΤΡΟΠΩΣ!!!

 ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙ: ΤΟ «ΣΒΗΣΤΗΡΙ» ΤΟΥ ΘΕΟΥ! 

 

«Στην ζωή μας κάνουμε πολλά λάθη. Κάναμε λάθη όταν ήμασταν παιδιά, όταν γίναμε έφηβοι και νέοι, αλλά πολύ περισσότερο κάναμε λάθη και αργότερα όταν γίναμε γονείς. Η ζωή μας είναι γεμάτη λάθη. Πολλά απ’ αυτά ήταν ανώδυνα, αλλά και πολλά απ’ αυτά είχαν μεγάλες συνέπειες στη ζωή μας.

 

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά τα λάθη που κάναμε. Κάναμε λάθη απέναντι στον Θεό. Οι περισσότεροι αποκοπήκαμε και γυρίσαμε τις πλάτες σ’ Αυτόν. Νομίσαμε πώς μακριά Του θα ήμασθαν ευτυχισμένοι... Κυνηγήσαμε την χαρά και την ευτυχία στις ηδονές, στη σάρκα, στον κόσμο… Χαράξαμε μία ζωή υλιστική, με γλέντια, διασκεδάσεις, τζόγο και εύκολη "ζωή"... Ρουφήξαμε την αμαρτία μέχρι τελευταίας σταγόνας… Δοκιμάσαμε τα πάντα, και όμως η πίκρα είναι απλωμένη στη ζωή μας, το κενό που υπάρχει μέσα μας αυξάνει καθημερινά… Νομίζουμε πως αυτή είναι η μοίρα μας και το τέλος μας...