«ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΥΧΗ»!!!

 

«ΝΥΝ ΔΕ ΩΔΕ ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΤΑΙ, ΣΥ ΔΕ ΟΔΥΝΑΣΑΙ» (Λουκά_ΙΣΤ΄25΄)!!!

  

Ο πατήρ Επιφάνιος σε μία από τις ομιλίες του στους Τρεις Ιεράρχες, είχε αναφερθή στην «μνήμη θανάτου». Πάνω σ’ αυτό το θέμα, μας εδιηγήθηκε ένα αληθινό περιστατικό από μνήμης, μέσα από το Μεγάλο Γεροντικό, το οποίο είναι πολύ συγκλονιστικό και πολύ διδακτικό:

 

<< Την ιστορία αυτή, την εδιηγήθηκε στον Πνευματικό της, μία αφιερωμένη εις τον Θεόν παρθένος, και εκείνος την έγραψε όπως ακριβώς την άκουσε από το στόμα της, γιά να την μάθουν και άλλοι και να ωφεληθούν:

 

«Οι γονείς που με έφεραν στον κόσμο», εδιηγήθηκε η κοπέλα, «ήταν εντελώς ασύμφωνοι στον χαρακτήρα και με αντίθετες κατευθύνσεις στη ζωή. Ο πατέρας μου ήταν πολύ αγαθός άνθρωπος, πράος, ταπεινός, επιεικής, αφάνταστα ελεήμων, σώφρων και εγκρατής. Πολύ ευαίσθητος στην υγεία του... Αφ’ ότου είμαι σε θέσι να θυμάμαι, τον έβλεπα τον περισσότερο καιρό άρρωστο στο κρεββάτι, ωχρό και αδύναμο... Υπέφερε όμως με θαυμαστή υπομονή! Ποτέ δεν τον άκουσε κανείς να παραπονιέται γιά τη βασανιστική αρρώστια του!