Γράφει ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος:
«Τα έτη 1906-1907 υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία και συνδέθηκα με κάποιο νέο από ένα χωριό της Ακαρνανίας. Μ’ αυτόν συνυπηρετούσαμε και, όταν δεν είχαμε στρατιωτικά γυμνάσια, μελετούσαμε την Αγία Γραφή και παρακολουθούσαμε κηρύγματα, τα οποία έκαναν οι αείμνηστοι Θεολόγοι Κληρικοί: Ευσέβιος Ματθόπουλος, Πανάρετος Δουληγέρης, Τιμόθεος Αναστασίου. Και άλλοι, λαϊκοί Θεολόγοι: Γαλανός, Διαλεισμάς, Χριστογιαννόπουλος.
Πηγαίναμε τακτικά και σε αγρυπνίες, που γίνονταν εις το Παρεκκλήσι του Προφήτη Ελισσαιέ. Εκεί λειτουργούσαν οι Ιερείς παπά-Αντώνιος (εφημέριος τότε του Αγίου Νικολάου στα Πευκάκια) και ο παπά-Νικόλαος Πλανάς, αυτός ο απλός και ακέραιος, ο άκακος και ησύχιος. Έψαλλαν οι Σκιαθίτες Καθηγητές, λογογράφοι και δημοσιογράφοι: Αλέξανδρος Μωραϊτίδης και Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.
Όταν έφθασε ο καιρός ν’ απολυθούμε, αποφασίσαμε μαζύ να πάρουμε το Μοναχικό Σχήμα και να γίνουμε στρατιώτες του Επουρανίου Βασιλέα μας. Τρείς μέρες πριν από την αναχώρησί μας γιά το Άγιον Όρος ο φίλος μου αθέτησε την υπόσχεσί του και μου λέγει:
«Εγώ σκέφθηκα να μην έλθω στο Άγιον Όρος, αποφάσισα να νυμφευθώ την κόρη του Ιερέα της πατρίδος μου και να γίνω έγγαμος Ιερέας».
«Είσαι ελεύθερος», του είπα «και ως Ιερέας μπορείς να υπηρετήσης την Εκκλησία»!
Ο Κύριος είπε: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν» (Μαρκ.Η΄34΄)!!!
Και δεν βιάζει κανένα άνθρωπο. Εξέτασε λοιπόν την συνείδησί σου και κάνε ό,τι σου λέγει. Μόνο πρόσεξε μην πέσης σε καμμία παγίδα του διαβόλου. Και εγώ εκεί που θα πάω φοβάμαι, γιατί ο πειρασμός παντού ευρίσκεται, αλλά περισσοτέρους πειρασμούς έχει ο κόσμος.
Αποχαιρετισθήκαμε και εγώ ήλθα και έγινα Μοναχός εις την Ιερά Μονή Λογγοβάρδας με τη συμβουλή του πνευματικού μας Πατέρα, Αειμνήστου Αγίου Νεκταρίου, που ήταν τότε Διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής!
Ο συνάδελφός μου αναχώρησε γιά την πατρίδα του, αλλά δεν κατάφερε να λάβη σύζυγο την κόρη του Ιερέως και αυτοχειροτονήθηκε λαϊκός ιεροκήρυκας, έκανε μάλιστα και δώδεκα μαθητές, όπως ο Χριστός... Κάποτε τον εξαπάτησε το δόλιο φίδι, ο διάβολος, και ανέβηκε με τους μαθητές του σε μία κορυφή κάποιου βουνού. Εκεί μίλησε στους μαθητές του γιά την πίστι και στο τέλος της ομιλίας είπε:
«Όποιος έχει πίστι, μπορεί να μπαίνη στη φωτιά και να μην καίγεται, να περπατά πάνω στη θάλασσα και να μη βουλιάζη, να ρίχνεται από ψηλά και να μένη αβλαβής. Γιά να βεβαιωθήτε ότι αυτά τα οποία σας λέγω είναι αληθινά, δείτε. Επειδή έχω πίστι, θα πέσω από αυτό το ύψος με το Σταυρό στα χέρια μου και δεν θα πάθω κανένα κακό…».
Ρίχθηκε, λοιπόν, εις τον γκρεμό και σκοτώθηκε…
Κατέβηκαν οι μαθητές του και βρήκαν τα μέλη του σκορπισμένα, σύμφωνα με το λόγο του Δαύϊδ: «Διεσκορπίσθη τὰ ὀστᾶ αὐτῶν παρὰ τὸν ᾅδην» (Ψαλμ.ΡΜ΄7΄)!!!
Πηγή: «Αντιαιρετικά Εφόδια», Σταμάτα 2013. Σελ.:184.
