Μ.ΣΑΒΒΑΤΟΝ: «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ, ΘΑΝΑΤΩ ΘΑΝΑΤΟΝ ΠΑΤΗΣΑΣ»!!!

 

Μ.ΣΑΒΒΑΤΟΝ: ΤΟ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΝ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ ΑΝΑΓΓΕΛΕΤΑΙ, ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΑΣΧΟΝΤΑΣ!!!

 

Μ.ΣΑΒΒΑΤΟΝ: ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ!!!

 

<<Από τα Ιεροσόλυμα, το Μέγα Σάββατο:

Να ᾿μασθε στην Ιερουσαλήμ, το μεγαλύτερο πνευματικό πεδίο μάχης του ανθρωπίνου γένους!  Αυτό είναι το Κόσσοβο της Ανθρωπότητας. Πολλές μάχες έλαβαν χώρα ανάμεσα στις Στρατιές του Ουράνιου Βασιλείου με τις στρατιές του επίγειου βασιλείου. Οι Στρατιές του Ουράνιου Βασιλείου πάντοτε έδειχναν πιο αδύναμες, και πάντα "ηττημένες", απομακρυσμένες από την νίκη. Ο Ηγέτης των Ουρανίων Στρατιών, ο Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός, τις οδήγησε σε αποφασιστική μάχη σ’ αυτόν τον τόπο, και επήρε την Μεγάλη Νίκη!!!

Έξι ημέρες ήδη παρακολουθούμε τα Μαρτύρια του Κυρίου μας. Επισκεφθήκαμε όλα τα μέρη του Μαρτυρίου Του, και όλα τα βρέξαμε με τα δάκρυά μας! Οι ψυχές μας αισθάνονται το Μαρτύριο. Αλλά σωματικά κατά ένα θαυματουργικό τρόπο αισθανόμασθε καλά! Κοιμόμασθε λίγο, νηστεύουμε αυστηρά, ώρες στεκόμασθε εις τις Θείες Λειτουργίες, και όλη την ημέρα περπατούμε σε ανηφόρες και κατηφόρες στην Ιερή Πόλη! Και κανείς δεν είναι κουρασμένος, κανείς άρρωστος, κανείς να παραπονεθή! Αλλά η ψυχή μας πιεσμένη σαν από ταφόπλακα. Τίποτε στον κόσμο δεν μπορεί να σηκώση αυτή την πλάκα και να μας φέρη την ανάστασι στις ψυχές μας εκτός από την Ανάστασι του Μαρτυρικού Κυρίου μας! Με ανυπομονησία περιμένουμε να φύγη το Σάββατο και να έλθη η δοξασμένη Κυριακή.

Μ.ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: Ο ΜΟΝΟΣ ΣΩΤΗΡ ΚΑΙ ΛΥΤΡΩΤΗΣ, ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ!!!

«Δε γνω­ρί­ζω Χρι­στό:

Έλ­λη­να, Ρώσο, Άγ­γλο, Άρα­βα…

Ο Χρι­στός εί­ναι γιά εμένα το Πάν, το Υπερ­κό­σμιο!

Μό­λις πε­ριο­ρί­σου­με το Πρό­σω­πο του Χρι­στού,

μό­λις το κα­τε­βά­σου­με στο επί­πε­δο των Εθνο­τή­των,

τότε χά­νου­με το Πάν και βυ­θι­ζό­μα­σθε εις το σκο­τά­δι…

Τότε ανοί­γει ο δρό­μος προς το μί­σος ανά­με­σα στα Έθνη,

προς την έχθρα με­τα­ξύ των κοι­νω­νι­κών ομά­δων...

Μ.ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: ΙΕΡΑΙ ΣΚΕΨΕΙΣ, ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗΝ ΟΔΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΡΙΚΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ!!!

 

<<Από τα Ιεροσόλυμα την Μεγάλη Παρασκευή:

Ξημέρωσε η ημέρα μνήμης του μεγαλύτερου κακού, που είδε ποτέ ο ήλιος στη γη. Ημέρα φόβου και ντροπής γιά την ανθρώπινη συνείδησι έως το τέλος των αιώνων. Οι προσκυνητές συνηθίζουν, να περνούν την ημέρα αυτή πεζοί και με την σκέψι στην Οδό του Μαρτυρίου. Είναι ο δρόμος που εβάδισε ο Κύριος υπό και με τον Σταυρό, γιά τον Γολγοθά. Ξεκινήσαμε από την Γεθσημανή προς τα πάνω. Περάσαμε από την οικία του Αγίου Ιωακείμ και της Αγίας Άννης, των Γονέων της Μητέρας Του. Σκεφθήκαμε την Μητέρα του μεγάλου πόνου. Ήταν άραγε και Εκείνη σ’ αυτήν την απαίσια ακολουθία;;;

Το ανάκτορο του Πιλάτου. Σαν να πατούσαμε στις στάχτες σβησμένου ηφαιστείου. Αλλά στάχτες των παθών και της δυσωδίας των αδίκων που ακόμη είναι αισθητή. Εκεί ο Διδάσκαλος του Δικαίου δικάσθηκε και καταδικάσθηκε. Εκεί ο Άνθρωπος της Αθωότητας μαστιγώθηκε από τους παρανόμους. Δεν Τού άφησαν ούτε ένα εκατοστό υγιούς Δέρματος… Οι Εβραίοι προσπάθησαν από το προηγούμενο βράδυ να Τόν αφανίσουν. Και οι Ρωμαίοι στρατιώτες με τα μαστίγια βάθυναν ακόμη περισσότερο τις Ίδιες Πληγές στο Ίδιο Σώμα. Αυτοί που σπουδάζουν Ρωμαϊκό Δίκαιο και τους Ρωμαϊκούς Νόμους, πρέπει να έλθουν σ’ αυτόν τον Τόπο, γιά να σιχαθούν μιά γιά πάντα αυτήν την απάνθρωπη σαπίλα...

Μ.ΠΕΜΠΤΗ: ΤΟ ΠΑΝΑΓΙΟΝ ΚΑΙ ΛΥΤΡΩΤΙΚΟΝ ΑΙΜΑ, ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ!!!

  

 

<<Σε μιά μορφωμένη κοπέλα γιά τις πέντε Πληγές του Ιησού Χριστού:

Μου γράφεις ότι, άκουσες από ηλικιωμένες γυναίκες κάποιο παραμύθι γιά τις πέντε Πληγές του Κυρίου και ερωτάς, που ευρέθη αυτό το παραμύθι;

Αχ, κόρη, διάβασε την Καινή Διαθήκη.

Αχ, Σέρβοι, μην ντροπιάζεσθε μπροστά εις τον Ουρανό και την γη με την άγνοια της πίστεώς σας… Αφήστε στην άκρη όλες τις άλλες σπουδές και αναγνώσματα, μέχρι να μάθετε πρώτα, αυτό που είναι το πιό σημαντικό και πιό σωτήριο. Πρώτα έρχεται η επιστήμη περί πίστεως και κατόπιν οι υπόλοιπες σπουδές. Στην Αγγλία καθένας διαβάζει την Αγία Γραφή του Θεού. Και οι κρατικοί ηγέτες και οι πολιτικοί και οι λογοτέχνες και οι απλοί εργάτες προσπαθούν πάντα οι λόγοι τους, οι ομιλίες τους, τα άρθρα τους, τα βιβλία τους, να τα αλατίσουν με εκφράσεις από την Αγία Γραφή. Γιά να επιβεβαιώνουν και να στολίζουν με Θεϊκούς Λόγους τους δικούς τους ανθρώπινους λόγους, σαν αδαμάντινα περιδέραια που αστράφτουν στο φως.

Και οι πέντε Πληγές του Κυρίου δεν είναι λόγια, αλλά φοβερή πραγματικότητα. Γι’ αυτό είναι καλλίτερα, να τις γνωρίζουμε και από τα λόγια.

Δύο Πληγές εις τα Χέρια, δύο Πληγές εις τα Πόδια, και μία εις τα Πλευρά!!!

Μ.ΠΕΜΠΤΗ: ΟΙ ΕΠΙ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΕΠΤΑ ΛΟΓΟΙ, ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ!!!

 

<<Σε μιά Ορθόδοξη Αδελφότητα,γιά τις επτά Φράσεις του Χριστού εις τον Σταυρό.

 Θέλετε να μάθετε την σημασία εκείνων των επτά Φράσεων τις οποίες είπε ο Κύριος επάνω εις τον Σταυρό; Δεν είναι σαφείς; 

Πρώτη Φράσις:

«Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. ΚΓ΄34΄)!!!

Με αυτά τα Λόγια ο Κύριος έδειξε το έλεός Του απέναντι στους εκτελεστές Του, των οποίων η μοχθηρία δεν υποχώρησε ούτε όταν υπέφερε εις τον Σταυρό. Το δεύτερο είναι ότι βροντοφώναξε από την κορυφή του βράχου του Γολγοθά μία αποδεδειγμένη αλλά ποτέ καλά συνειδητοποιημένη αλήθεια, δηλαδή ότι, αυτοί που πράττουν το κακό ποτέ δεν ξέρουν τί κάνουν... Σκοτώνοντας τον Δίκαιο, στην πραγματικότητα σκοτώνουν τον εαυτό τους και ταυτόχρονα δοξάζουν τον Δίκαιο! Καταπατώντας τον Νόμο του Θεού δεν βλέπουν την μυλόπετρα, η οποία αόρατα κατεβαίνει προς αυτούς γιά να τους συνθλίψη. Εμπαίζοντας τον Θεόν δεν βλέπουν τα πρόσωπά τους να μεταμορφώνωνται σε θηριώδη ρύγχη. Διαποτισμένοι από το κακό ποτέ δεν ξέρουν τί κάνουν...

Μ.ΤΕΤΑΡΤΗ: «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΝ ΤΩ ΠΟΝΗΡΩ ΚΕΙΤΑΙ»!!!

Μ.ΤΕΤΑΡΤΗ: ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ, ΕΠΙ ΤΗ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΩΝ ΠΑΝΑΓΙΩΝ ΠΑΘΩΝ!!!

 

«Όταν σε λυπούν ή όταν σε προσβάλλουν, τότε να ενθυμήσαι τα Πάθη του Κυρίου μας!

·         Όταν Τόν ύβρισαν, Αυτός δεν ύβριζε!

·         Όταν Τόν ειρωνεύονταν, Αυτός δεν ειρωνευόταν!

·         Όταν Τόν κτυπούσαν, Αυτός δεν κτυπούσε!

·         Όταν Τόν κακολογούσαν, Αυτός δεν κακολογούσε!

Σε όλα αυτά ανταποκρινόταν με ηρεμία, λέγοντας:

Μ.ΤΡΙΤΗ: Η ΑΔΗΡΙΤΟΣ ΑΝΑΓΚΗ, ΤΗΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ!!!

 

Μ.ΤΡΙΤΗ: ΣΥΜΒΟΥΛΑΙ ΠΕΡΙ ΑΠΟΦΥΓΗΣ Ή ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΕΩΣ, ΤΟΥ ΦΟΒΕΡΟΥ ΠΑΘΟΥΣ ΤΗΣ ΑΚΗΔΙΑΣ.

 

<<Ακηδία είναι η αθυμία και η ανορεξία που κυριεύει τον άνθρωπο, κάνοντάς τον απρόθυμο, αμελή ή αδιάφορο γιά κάθε πνευματικό έργο.

Η ακηδία προξενεί:

·         Παραλυσία εις τον νου και την ψυχή…

·         Οκνηρία εις την εκπλήρωσι των Εντολών του Θεού…

·         Και προπαντός μίσος γιά την προσευχή και την ψαλμωδία...

Απ’ αυτή την παράνομη "μάνα", γεννιούνται δύο ασεβέστατες θυγατέρες:

·       Πρώτη είναι η μικροψυχία, όταν ο άνθρωπος ευρίσκη δύσκολο τον πνευματικό αγώνα και ακατόρθωτες τις αρετές, οπότε πέφτει στην αμέλεια…

·    Και δεύτερη είναι η απόγνωσι, όταν, λόγω της αμελείας του, χάση κάθε ελπίδα σωτηρίας…

Το δραστικότερο «φάρμακο» κατά της ακηδίας είναι τούτο:

Μ. ΔΕΥΤΕΡΑ: ΕΝ ΟΛΟΦΩΤΕΙΝΟΝ, ΠΑΛΑΙΟΔΙΑΘΗΚΙΚΟΝ ΠΡΟΤΥΠΟΝ!!!

Μ. ΔΕΥΤΕΡΑ: ΕΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΙΩΣΗΦ ΠΑΓΚΑΛΟΣ!!!

<< Ο Παπά-Τύχων γεννήθηκε εις την Ρωσία, στη Νόβια Μιχαλόσκα το 1884.

Οι γονείς του, ο Παύλος και η Ελένη, ήταν ευλαβείς άνθρωποι, και επόμενο ήταν και ο καρπός τους, ο Τιμόθεος (κατά κόσμον), να έχη κληρονομική την ευλάβεια και την αγάπη προς τον Θεόν και να θέλη να αφιερωθή εις τον Θεόν από μικρό παιδί!

Έβλεπαν οι γονείς τον μεγάλο Θείο ζήλο του παιδιού τους, αλλά δίσταζαν να του δώσουν την ευχή τους να πάη σε Μοναστήρι, επειδή το έβλεπαν εύσωμο και με ζωηρή φύσι. Ήθελαν να ωριμάση και στην σκέψι και μετά να αποφασίση μόνος του. Του έδωσαν όμως ευλογία να επισκέπτεται Ιερές Μον! Τότε, έκανε τα μεγάλα και ατέλειωτα προσκυνήματα στα Μοναστήρια της Ρωσίας και πέρασε, περίπου από διακόσιες Ιερές Μονές! Στα Μοναστήρια που επήγαινε, παρόλο που ήταν κατάκοπος και εξαντλημένος από την οδοιπορία του, απέφευγε με τρόπο την φιλοξενία, γιά να ασκήται ο ίδιος και να μην επιβαρύνη τους άλλους.

Σε μία επαρχία όμως είχε ταλαιπωρηθή πολύ, διότι οι κάτοικοι εκεί έτρωγαν ψωμί από βρίζα (σίκαλη). Επειδή ο Τιμόθεος δεν έτρωγε τίποτε άλλο εκτός από ψωμί, και το ψωμί της σίκαλης έχει συνήθως μία άσχημη μυρωδιά και είναι σαν λάσπη, δεν μπορούσε να το φάη. Γι’ αυτό είχε εξαντληθή ο νέος. Πηγαίνει λοιπόν στον φούρναρη, από τον οποίο είχε ζητήσει και άλλη φορά ψωμί άσπρο, να τον παρακαλέση γιά λίγο ψωμί, επειδή νόμιζε ότι θα έχη γιά τον εαυτό του καλό ψωμί. Εκείνος όμως, μόλις είδε τον Τιμόθεο από μακρυά ακόμη, του είπε να φύγη. Λυπημένος και εξαντλημένος όπως ήταν ο νέος έπιασε μία άκρη και με όλη την παιδική του απλότητα  έκανε προσευχή εις την Παναγία: «Παναγία μου, θέλω να με βοηθήσης, γιατί θα πεθάνω στο δρόμο, πριν να γίνω Καλόγερος... Δεν μπορώ να το φάω αυτό το ψωμί».

ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΟΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ, ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ!!!

Η ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ ΑΓΑΠΗ, ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΤΗΝ ΓΝΗΣΙΟΤΗΤΑ ΕΚΑΣΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!!!

 

<<Θα ερωτήση κάποιος:

«Η αγάπη των γονέων προς τα τέκνα και η αγάπη του συζύγου προς την σύζυγο και η αγάπη του ανθρώπου προς την Πατρίδα, δεν είναι και αυτά αγάπη;».

Τα ονομάζουμε βέβαια όλα αυτά αγάπη, αλλά είναι άραγε έτσι;

Όλα αυτά δεν έχουν ίχνος αγάπης, εάν δεν είναι ο Χριστός η δύναμις εκείνη, μέσα από την οποία αγαπάμε.

ΑΝΑΓΚΗ ΠΛΗΡΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΜΟΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΥ, ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ!!!

Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΡΕΤΗ «ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ», Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΗΣ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ!!!

 

Πρό πολλών ετών, (ο π.Ιωήλ), μετέβη εις επίσκεψιν γέροντος Ιερέως, βαρύτατα ασθενούντος.

Εύρεν εκεί δύο ακόμη Ιερείς, οίτινες «παρηγόρουν» τον ασθενή διά των συνήθων ψευδών «δεν έχεις τίποτε…», «θα γίνης καλά…», «κάμε κουράγιο…», «γρήγορα θα σηκωθής» κ.τ.λ.. '

Ο π. Ιωήλ ήκουε κατ’ αρχήν σιωπηλός. Μετ’ ολίγον στρέφεται προς τον άρρωστον:

«ΕΥΧΗ, ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ» (Γερόντισσα Μακρίνα)!!

ΕΚ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ, ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΥ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ!!!

 

<<Η Δέσποινα, σύζυγος Γεωργίου Κατσ., είχε τρία χρόνια γάμο και δεν έκανε παιδί. 

Σημειωτέο δε ότι, με τον Θεόν οι σχέσεις τους δεν ήταν καλές. Από νηστεία, από Εκκλησία δεν είχαν καμμία σχέσι. Όταν ήλθαν εδώ σ’ εμένα ήτο Μεγάλη Σαρακοστή και μου είπαν ότι, θέλουν να κάμουν παιδί.

Τότε τους ερώτησα: «Πιστεύετε εις τον Θεόν;».

Αυτοί μεγαλόστομα μου είπαν: «Βεβαίως πιστεύουμε!».

«Τώρα», τους λέγω, «είμασθε εις την Μεγάλη Σαρακοστή, εσείς νηστεύετε;».

«Όχι», μου απήντησαν, «εμείς την νηστεία δεν την έχομε σπουδαία».

Τότε τους είπα: «Εσείς μπορεί να μην είσθε σπουδαίοι, και τα φρονήματά σας... Η νηστεία όμως είναι σπουδαία, διότι είναι η πρώτη Εντολή του Θεού προς τον άνθρωπον αλλά και σύγχρονη εντολή! Πώς εσείς λέτε ότι, η νηστεία δεν είναι σπουδαία;».

«Εγώ δίνω σημασία στην πίστι και όχι στα φαγητά», απήντησε

«Μα δεν πιστεύεις εις τον Θεόν… Δεν αγαπάς τον Θεόν... Διότι αν αγαπάς και πιστεύεις εις τον Θεόν, θα κάμης ό,τι θέλει ο Θεός. Μας το λέει ο Ίδιος ο Θεός! "Ο έχων τας Εντολάς Μου και τηρών αυτάς Εκείνος εστί ο αγαπών Με"!!! Όποιος δεν Με αγαπά, τας Εντολάς Μου δεν τηρεί!

Και ερωτώ, δεν νηστεύετε… Πηγαίνετε όμως εις την Εκκλησία;».

«Πότε και λίγο», απήντησαν.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ, ΩΣ Ο ΑΚΡΟΓΩΝΙΑΙΟΣ ΛΙΘΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ!!!

ΕΛΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ...

<<Την χαρά της θυσίας δεν την γεύονται σήμερα οι άνθρωποι και γι’ αυτό είναι βασανισμένοι...

Δεν έχουν ιδανικά μέσα τους και βαριούνται που ζουν...

Η λεβεντιά, η αυταπάρνησι, είναι η κινητήρια δύναμι στον άνθρωπο!

Εάν δεν υπάρχη αυτή η δύναμι, ο άνθρωπος είναι βασανισμένος. Παλαιά στα χωριά πήγαιναν την νύκτα ν’ ανοίξουν αθόρυβα κανέναν δρόμο, χωρίς να τους δη κανείς, γιά να τους συγχωράνε, όταν πεθάνουν!

Τώρα σπάνια συναντάς αυτό το πνεύμα της θυσίας...

Έβλεπα και εκεί εις το Άγιον Όρος, σε μία λιτανεία, τους Μοναχούς, περνούσαν κοντά από μία βάτο και σκάλωναν τα επανωκαλύμμαυχά τους σ’ ένα κλωνάρι... Κανείς δεν το έσπασε, γιά να διευκολύνη και τους άλλους· όλοι έσκυβαν, γιά να μην σκαλώσουν... Μετάνοια στην βάτο έβαζαν...;;; Να ήταν τουλάχιστον η Αγία Βάτος, θα ταίριαζε...

Άλλα καθένας λέει:

ΤΟ ΑΜΑΧΗΤΟΝ ΤΕΚΜΗΡΙΟΝ, ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ ΕΡΓΩΝ!!!

ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΙΣ, ΕΝΟΣ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΤΕΛΟΥΣ!!

 

Περιγραφή Έργου:

«Ο Άθεος» ή «Ο θάνατος του Αθέου» είναι μία ηθογραφική σύνθεσι όπου απεικονίζεται η αγωνία του μελλοθανάτου με τρόπο γνωστό από συγγενικές παραστάσεις της ρομαντικής ζωγραφικής του 19ου αιώνα. Τα σκόρπια στο πάτωμα βιβλία και χαρτιά, σ’ ένα από τα οποία διακρίνεται το πιστεύω του γέροντα «ουκ έστι Θεός», καθώς και τα σύμβολα του θανάτου και της ματαιότητας αυτού του κόσμου που προσδιορίζονται από το κρανίο και το ρολόϊ επάνω στα ράφια της βιβλιοθήκης, μαρτυρούν την ευρύτερη παιδεία και γνώσι του καλλιτέχνη, αλλά και την εξοικείωσί του με τους προβληματισμούς της εποχής του, δηλαδή του τέλους του 19ου αιώνα.