ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ, ΑΔΕΛΦΟΥ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ !!!

ΜΕΓΑΛΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑΙ, ΠΕΡΙ ΑΠΟΦΥΓΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΕΩΣ!!!

 

<<Εκείνος που εφωτίσθη, ώστε να αναγνωρίζη τις αμαρτίες του, δεν παύει να θρηνή τον εαυτό του και όλους τους ανθρώπους, βλέποντας την τόση Ανοχή του Θεού γιά τις τόσες αμαρτίες που από την αρχή κάναμε και εξακολουθούμε να διαπράττωμε, διαρκώς οι άθλιοι...

Απ’ αυτό γίνεται ευγνώμων, μη τολμώντας να κατακρίνη κανένα, από ντροπή γιά τις πολλές Ευεργεσίες του Θεού και τα δικά μας αμαρτήματα. Έτσι με χαρά εγκαταλείπει κάθε δικό του θέλημα, που δεν είναι σύμφωνο με το Θέλημα του Θεού, και επιμελείται τις αισθήσεις του, να μην κάνουν τίποτε απολύτως, που να είναι παραπάνω από την αναγκαία χρήσι, σύμφωνα με τα λόγια του προφήτη Δαβίδ: «Κύριε, οὐχ ὑψώθη ἡ καρδία μου, οὐδὲ ἐμετεωρίσθησαν οἱ ὀφθαλμοί μου» (Ψαλμ.ΡΛ΄1΄)!!!

Αλλά πρέπει να προσέχη, μήπως και αυτός, αφού φθάσει στο ύψος που έφθασε ο Δαβίδ, από αμέλεια ή υπερηφάνεια πάθη, ό,τι έπαθε εκείνος, και ίσως δεν μπορέσει να μετανοήση όπως εκείνος. Διότι η αμαρτία είναι πρόχειρη και στους πολύ δικαίους, ενώ η μετάνοια δεν είναι σ’ όλους πρόχειρη, γιά το λόγο ότι είναι κοντά ο θάνατος, και πριν το θάνατο, υπάρχει η απόγνωσι...