<<Κάποτε ένας ναυτικός ευρέθη ναυαγός σ’ ένα ακατοίκητο τροπικό νησί, μόνος και έρημος... Με πολλούς κόπους, χωρίς εργαλεία, εργαζόμενος μόνο με τα χέρια του, κατάφερε να φτιάξη μία ξύλινη καλύβα, γιά να μπορέση να προστατευθή από τις τροπικές καταιγίδες.
Πράγματι, είχε μόλις τελειώσει την καλύβα, όταν άρχισε να βρέχη ασταμάτητα…
Την δεύτερη κιόλας μέρα, ένας κεραυνός έκαψε την καλύβα του και την έκανε στάχτη...
Ο ναυαγός, που πρώτα εδόξαζε τον Θεόν, που τον έσωσε από σίγουρο πνιγμό, τώρα αναλύθηκε σε δάκρυα...
«Γιατί, Θεέ μου;» άρχισε να λέη και να παραπονιέται γιά την καταστροφή της καλύβας.
Και ενώ η απελπισία πλημμύριζε την καρδιά του, άκουσε από το πέλαγος το σφύριγμα ενός μεγάλου πλοίου. Σε λίγο μία βάρκα ήταν στην παραλία.
«Πώς με βρήκατε σε τούτη την ερημιά;» τους ερώτησε ο ναυαγός όλο απορία.
«Είδαμε», του είπαν, «το σινιάλο του καπνού από τη φωτιά που άναψες»!
Όταν βλέπης τα όνειρα, τις επιδιώξεις και τα έργα σου κάποιες φορές να γίνωνται στάχτη και αποκαΐδια, να μην απελπίζεσαι, διότι:
«Τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν»
(Ρωμ. Η΄28΄)!!!>>!!!
