<<Ο παπά-Νικόλας ο Πλανάς ήταν άκακος, σαν μικρό παιδί και δε περνούσε ποτέ το κακό από το μυαλό Του. Έπεφτε συχνά θύμα επιτηδείων, οι οποίοι παρίσταναν τους πτωχούς και Του αποσπούσαν χρήματα. Ουδέποτε κρατούσε χρήματα γιά τον εαυτό Του, ήταν ελεήμων!! Με το ένα χέρι τα έπαιρνε και με το άλλο τα μοίραζε σε πτωχούς, χήρες και ορφανά. Κάθε βράδυ ήταν απένταρος και συνήθως κοιμούνταν νηστικός!
Ο πολύς κόσμος Τόν αγαπούσε και Τόν σεβόταν, θεωρώντας Τον άγιο άνθρωπο και αληθινό κληρικό!! Όμως, υπήρχαν και κάποιοι οι οποίοι Τόν μισούσαν, Τόν έβριζαν και Τόν έκλεβαν φανερά. Αυτός ανταπέδιδε καλωσύνη, χαμόγελα και ευλογίες! Ουδέποτε ξεστόμισε ύβρεις και ουδέποτε θύμωσε. Είχε πάντα ένα καλό λόγο για όλους! Είχε απέραντη ταπείνωσι, ώστε Τόν άκουγαν συχνά να κατηγορή τον εαυτό Του, ως αμαρτωλό, υπερήφανο και αχάριστο!
