<<Διηγείται κάποιος σοφός γέρων κληρικός ότι, επιστρέφοντας από το χωράφι στο σπίτι του στο χωριό, είδε καμπόσους χοίρους να ακολουθούν ένα συγχωριανό του. Από περιέργεια, τους ακολούθησε και είδε ότι, τελικά ο συγχωριανός του, ωδήγησε τους χοίρους με τάξι και ηρεμία, μέσα σ’ ένα σφαγείο!
«Κωνσταντή», εφώναξε ο ιερεύς, «πώς κατόρθωσες να πείσης όλους αυτούς τους χοίρους να σ’ ακολουθήσουν με τέτοια τάξι, στο χώρο της σφαγής τους;».
«Απλούστατα», του απάντησε εκείνος, «κρατούσα ένα καλάθι με βελανίδια και καθώς προχωρούσα τους τα πετούσα λίγα-λίγα. Έτσι με ακολουθούσαν…»!
Και κουνώντας το κεφάλι του, αναρωτήθηκε ο σοφός γέρων:
«Το ίδιο δεν συμβαίνει και με εμάς;;;
Όταν ο σατανάς, μάς πετά τα δικά του “βελανίδια”…
τους πειρασμούς, τις επιθυμίες, τους λογισμούς… και κάθε ακαθαρσία σαρκός και πνεύματος… Με αυτά, τα δικά του “βελανίδια”, πλήθη ανθρώπων τον ακολουθούν σ’ ένα άλλο, τρομακτικό, σκοτεινό “σφαγείο”...»!>>!!!
