<<Κάποια πιστή γυναίκα προερχομένη από οικογένεια διανοουμένων της πόλεως Πιάτρα Νεάμτς ήλθε στον π. Κλεόπα Ηλιέ τον Ρουμάνο, και του είπε με δάκρυα γιά την απιστία του συζύγου της, Καθηγητού της Φυσικής, ο οποίος ήτο δεδηλωμένος άθεος.
Με πρότασι του π. Κλεόπα η γυναίκα κατώρθωσε και έπεισε τον άνδρα της να επισκεφθούν μαζύ τον Γέροντα.
Εκείνος δέχθηκε, αλλά είπε στην σύζυγό του:
«Δεν έχω τίποτε να συνομιλήσω μ’ ένα παπά…
Εμένα δεν ημπορεί κανείς και ποτέ να με πείση γιά την ύπαρξι του Θεού…».
Κάποτε, ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, είχε μία συνομιλία με έναν διανοούμενο και ευφυή άπιστο. Ο άνθρωπος αυτός είχε πολλές απορίες πάνω σε πνευματικά θέματα και έψαχνε απαντήσεις. Ο π. Επιφάνιος με μεγάλη προθυμία του απάντησε σε όλες τις απορίες του και με επιχειρήματα επεδίωξε να του δείξη το σωστό. Όμως, εκείνος, εξακολουθούσε να έχη τις ενστάσεις του και τις αμφιβολίες του...
Τότε ο π. Επιφάνιος του είπε:
<<Άκουσε, παιδί μου: Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα του Κωνσταντίνου Καλλινίκου από το βιβλίο του “Δάφναι και Μυρσίναι”, που έχει τον τίτλο “Ερωτηματικά”: (και ο Γέροντας άρχισε να διαβάζη)
Κάποιος «άπιστος» νέος, συναντήθηκε με έναν πάμπτωχο γέροντα ερημίτη.
Και λέγει ο νέος εις τον γέροντα:
«Θαυμάζω γέροντα την μεγάλη άσκησι και θυσία που κάνεις! Θυσιάζεις όλη σου τη ζωή εις τον Θεόν, που είναι αμφίβολο εάν υπάρχη…».
Ο ασκητής, αμέσως εχαμογέλασε και λέγει εις τον νέον:
«Και εγώ παιδάκι μου θαυμάζω την ιδική σου άσκησι και θυσία, που είναι πολύ μεγαλύτερη από την ιδική μου…!».
«Μπορώ να αποδείξω τον Θεόν στους αθέους, εάν ο Θεός κρύβεται;;
Όχι!!!
Οι λέξεις μου δεν έχουν πτερά, γιά να μπορούν να υψώσουν στον Θεό, όλους τους πεσμένους και τελείως απομακρυσμένους από Αυτόν... Ούτε έχουν φωτιά, γιά να ζεστάνουν τις παγωμένες καρδιές των παιδιών, έναντι του Πατέρα τους...
Οι λέξεις μου, δεν είναι τίποτε...
<<Ένας συνάδελφός σου, σού επαναλαμβάνει συνεχώς: “Δεν υπάρχει Θεός...” Και αισθάνεσαι, σα να σε κτυπά με μαστίγιο... Αγωνιάς γιά την ψυχή του και την ζωή του. Και καλά σκέπτεσαι. Εάν δεν υπάρχει ο Ζων και Παντοδύναμος Θεός, και εάν δεν είναι Ισχυρότερος από τον θάνατο, τότε ο θάνατος είναι ο μοναδικός κυρίαρχος... Και η κάθε ζωντανή ύπαρξη δεν είναι, παρά ένα κλωτσοσκούφι του θανάτου. Ένα ποντικάκι στο στόμα της γάτας...
Μία φορά, αντικρούοντας τον, τού είπες: “Ο Θεός υπάρχει! Γιά εσένα δεν υπάρχει…”. Και δεν έσφαλες! Διότι εκείνοι που αποκόπτονται από τον Αιώνιο και Ζωοδότη Κύριο, εδώ στην Γη, αποκόπτονται από την Ζωή την πραγματική. Και έτσι, ούτε εδώ ούτε στην άλλη Ζωή θα γευθούν το Μεγαλείο του Θεού!! Και καλλίτερα να μην είχαμε γεννηθή, παρά να είμασθε αποκομμένοι από τον Θεόν...
Αν ήμουν στη θέση σου λοιπόν, θα του έλεγα τα εξής:
Ο Μεγάλος Ρώσος σκηνοθέτης Αντρέϊ Ταρκόφσκι (1932-1986), όταν ήταν μικρός, ερώτησε τον πατέρα του (Αρσένυ Ταρκόφσκι, Ρώσο Ποιητή), εάν υπάρχει Θεός.
Και ο πατέρας του, του έδωσε την παρακάτω σοφή απάντηση:
Το 1974, μας επισκέφθηκε ο Γέροντας Βησσαρίων από την Ι. Μονή Αγάθωνος. Μάλιστα, στην επιστροφή τον γυρίσαμε εμείς στο Μοναστήρι με το αυτοκίνητό μας.
Στο δρόμο, λοιπόν, τον ερώτησα:
«Γέροντα, στο καφενείο με κοροϊδεύουν, διότι διοργανώνω εκδρομές σε προσκυνήματα και πηγαίνω συχνά στην Εκκλησία. Μου λένε επίσης ότι, δεν υπάρχει Θεός και άδικα τρέχω στις Εκκλησίες και στα προσκυνήματα. Τί να τους απαντήσω;».
Και απάντησε ο Άγιος γέροντας:
Μετά από εξάωρη συζήτηση,παρισταμένων και τρίτων προσώπων, με έναν
ευγενέστατο ιατρό, που ήταν στα τελευταία του λόγω βαρυτάτης επιδεινώσεως τής υγείας του από μεταστατικό καρκίνο, αλλά δυστυχώς, μέχρι τέλους της συζητήσεως, εδήλωνε αγνωστικιστής και άθεος, πλην όμως, εθαύμασε την
επιχειρηματολογία του σοφού αειμνήστου π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, ο αοίδιμος
γέροντας του είπε:
"Γιατρέ μου, διακρίνω στο βάθος της ψυχής σου καλοπροαίρετη διάθεση. Πιστεύω, λοιπόν, ότι, ο Θεός δεν θα σε αφήσει. Θα εθεωρούσες ότι προσβάλλει τις αθεϊστικές ιδέες σου μιά μικρή επίκληση;;"
Ο γιατρός εδέχθηκε να την ακούσει.
Τότε, ο γέροντας τού είπε το εξής καταπληκτικό:
Ένας άπιστος κύριος και ένας ευσεβής κληρικός που ταξίδευαν με το ίδιο πλοίο, ευρέθηκαν στο ίδιο τραπέζι, την ώρα του φαγητού. Ενώ τους σερβίριζαν ένα καλομαγειρεμένο ψάρι, ο κύριος αυτός, κοίταξε τον κληρικό και του είπε:
«Με τί ασχολείσθε κύριε;».
«Καθώς βλέπεις, αγαπητέ μου, είμαι στην υπηρεσία του Κυρίου!», απάντησε ο κληρικός.
«Μάλιστα… Και ασφαλώς θα κάνετε και κηρύγματα…», είπε πάλι ο κύριος.
«Βέβαια!», απάντησε ο κληρικός.
Μία ημέρα, κάποιος ολιγόπιστος, είπε στον Ιερό Αυγουστίνο:
«Οι Εντολές του
Θεού είναι ένα φορτίο, που περιορίζει την ανθρώπινη ελευθερία. Αληθινά ελεύθερος, είναι μόνο εκείνος, που κάνει ό,τι θέλει
ο ίδιος».
Ο Ιερός Αυγουστίνος, τότε, απάντησε ως εξής:
Κάποτε, ένας άθεος, συζητούσε με τον σύγχρονο και διάσημο Γάλλο συγγραφέα François Mauriac (βραβευμένο με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1952), περί Πίστεως:
«Ξέρετε, γιατί δεν πιστεύω στον Θεό;», ερώτησε ο άθεος τον συγγραφέα και πρόσθεσε, απαντώντας στο δικό του ερώτημα: «Διότι πιστεύω μονάχα σε ό,τι καταλαβαίνω!».
Τον αντερώτησε τότε χαμογελώντας ο Mauriac:
Ο Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας Volney (Constantin François Chassebœuf 1757-1820), υπήρξε ένας δηλωμένος και φανατικός άθεος. Είχε γράψει μάλιστα βιβλία, γεμάτα από το δηλητήριο της απιστίας, με τα οποία προσπαθούσε να κρημνίσει τις αστήρικτες ψυχές… Σε κάποιο βιβλίο του, διακωμωδούσε την προσευχή και υποστήριζε ότι, η προσευχή είναι χαμένος χρόνος...
Κάποτε, ταξίδευε με το πλοίο, από τη Χάβρη στην Νέα Υόρκη. Σε κάποια στιγμή του ταξιδιού, σηκώθηκε φοβερή τρικυμία και πελώρια κύματα απειλούσαν να στείλουν στο βυθό της θαλάσσης, το πλοίο και τους επιβάτες. Τότε, κατατρομαγμένοι όλοι οι επιβάτες, έπεσαν στα γόνατα και με δάκρυα στα μάτια άρχισαν να προσεύχωνται. Ακόμα και ο Volney γονάτισε και προσευχόταν!
Στην οικογένεια που συχνότατα πήγαινε ο Παππούς (Άγιος Νικόλαος Πλανάς), τον χώρο εντός της αυλής τον είχε νοικιάσει ένας τσαγκάρης κομμουνιστής, εκ των σημαινόντων στελεχών. Το μίσος του προς όλους, και εξαιρετικώς προς τους ιερείς, δεν είχε όρια. Εκεί που εργαζόταν, παραληρούσε μονολογώντας, από πού θα αρχίσει με την παρέα του να σφάζουν τους παππάδες. Και έλεγε:
«Πρώτα–πρώτα, θα σφάξουμε τους παπάδες της Ζωοδόχου Πηγής…».
Όπως σας είπα, αυτός εργαζόταν εντός της αυλής. Ο Παππούς με την καλωσύνη του πήγε κοντά του και του λέει:
«Καλησπέρα, παιδί μου»!
Εκείνος, χωρίς να σηκώσει το κεφάλι του από την δουλειά του, κάτι μουρμούρισε. Το άλλο Σάββατο πήγε πάλι ο Παππούς και του λέει:
«Καλησπέρα, Λουκά μου»!
<< Ο άνθρωπος που είναι μακριά από το Χριστό, είναι άρρωστος από τύφο… Ο τύφος, είναι μιά παράξενη αρρώστια, που κάνει τον άνθρωπο αχάριστο και σκληρό. Και ενώ βλέπεις τον ιατρό και την νοσοκόμα να ευρίσκονται πάνω από ένα ασθενή που πάσχει από τύφο και να προσπαθούν να τον περιποιηθούν και να τον επαναφέρουν στην υγεία του, εκείνος (είναι ιδίωμα της ασθενείας του) αρχίζει να τους βρίζει και να παραφέρεται…
