καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα·
οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός,
ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε·»
(Ματθ. ΙΖ΄5΄)!!!
Σε τί έγκειται η Φωτεινή αυτή Νεφέλη, η οποία περιέλαμψε εκείνη την νύκτα το Άγιο Θαβώρ;
Προ ετών, κατά την ημέρα της Μεταμορφώσεως, ερώτησα κάποιον ασκητή ο οποίος, όπως αναμφίβολα πιστεύω, αξιώθηκε πολλές φορές να δή αυτό το Φως!! Στην αδιάκριτη παράκλησί μου να μου πή κάτι γιά το Μυστήριο του Θαβωρίου Φωτός, δηλαδή, πώς Αυτό οράται και πώς είναι δυνατόν να αποκτήση κάποιος την δωρεά αυτή, αυτός με άκρα συγκατάβασι προς την αμάθειά μου, με μεγάλη υπομονή, μου διευκρίνισε το θέμα αυτό, εγώ δε σήμερα θα μεταδώσω σε σας, μόνο το πιο ουσιώδες από αυτό που άκουσα, από το αψευδές στόμα του, και όσο είναι δυνατόν πιό σύντομα:
«Μου διηγήθηκε ο άνδρας αυτός ότι, κατ’ αρχάς, όταν ήταν ακόμη νέος, το Φως Αυτό εμφανιζόταν εις αυτόν ασαφώς, σε σύντομες στιγμές, άλλοτε σαν ακατάληπτη πύρινη φλόγα, η οποία έκαιγε την καρδιά του διά της αγάπης, άλλοτε σαν κάποιο απαύγασμα το οποίο διείσδυε με τη λάμψι εις τον νού του κατά τον καιρό της προσευχής, κυρίως εις τον Ναόν.
Αλλά κάποια ημέρα, μετά από εκτενή, κατά τη διάρκεια πολλών μηνών, διάπυρη προσευχή που συνοδευόταν από βαθειά λύπη γιά την αθλιότητά του, το Φως Αυτό κατέβηκε με ιλαρότητα πάνω του και παρέμεινε μαζί του τρεις ημέρες! Κατά τις ημέρες αυτές αισθανόταν τον εαυτό του εμφανώς εκτός θανάτου. Η χαρά της εκ νεκρών Αναστάσεως γέμιζε τότε την ψυχή του! Εσωτερικά ωνόμαζε, το Φως Εκείνο, «πρωΐαν Αναστάσεως», διότι αυτό ήταν ιλαρό, σαν «εαρινή πρωΐα». Εκείνο τον καιρό ευρισκόταν αυτός μεταξύ ανθρώπων, οι οποίοι ζούσαν την συνηθισμένη σ’ όλους κοπιώδη ζωή. Μετά την πάροδο ετών από το γεγονός αυτό, όταν αυτός ήταν ήδη Μοναχός, και αργότερα Λειτουργός, συνέβαινε πολλές φορές, να μεταβάλλεται η προσευχή του σε θεωρία Φωτός, έτσι ώστε, να μην αισθάνεται τότε ούτε το σώμα του, ούτε τον υλικό κόσμο που τον περιέβαλλε!
Το Φως Αυτό φανερώνεται ως καθαρά άνωθεν ευδοκία!!!
Το Θείον Φως γεμίζει όλο τον άνθρωπο, ούτως ώστε και αυτός γίνεται όμοιος προς το Φως, και τότε εκείνο το οποίο βλέπει, είναι αδύνατον να ονομασθή διαφορετικά, παρά μόνο Φως, παρά το ότι το Φως αυτό κατά τη φύσι Του είναι εντελώς διαφορετικό από το φως του ορατού ηλίου!
Πρέπει πάντοτε να έχουμε κατά νούν την ανεπάρκειά μας, και αν επιτρέψω στον εαυτό μου να θίξη το μεγάλο αυτό θέμα, θα το κάνω ακροθιγώς, γιά να κατανοήσουμε κάτι λίγο από αυτό (χωρίς τολμηρές αξιώσεις, να το αποσαφηνίσουμε ή και να το κατανοήσουμε πλήρως)!
Όταν προσηλώσουμε τους οφθαλμούς του νού μας απ’ ευθείας στον Ήλιο του Προαιωνίου Είναι, γιά να Τόν δούμε "καθώς εστι", τότε οι οφθαλμοί μας καταφλέγονται και τυφλώνονται από το Απρόσιτο και Εκτυφλωτικό Φως της Θεότητος, όπως τυφλώνονται και καταφλέγονται οι φυσικοί μας οφθαλμοί, όταν γυμνοί, χωρίς κανένα προστατευτικό μέσο, στραφούν κατ’ ευθείαν προς τον ήλιο.
Στη Γραφή ευρίσκουμε μιά θαυμαστή εικόνα, που μας διδάσκει την εγκράτεια από την παρρησία ενώπιον του Θεού:
“Σεραφὶμ εἱστήκεισαν κύκλῳ αὐτοῦ, ἓξ πτέρυγες τῷ ἑνὶ καὶ ἓξ πτέρυγες τῷ ἑνί, καὶ ταῖς μὲν δυσὶ κατεκάλυπτον τὸ πρόσωπον, ταῖς δὲ δυσὶ κατεκάλυπτον τοὺς πόδας καὶ ταῖς δυσὶν ἐπέταντο” (Ησαΐας ΣΤ΄2΄)!!!»!!!
«Λόγος εις την Μεταμόρφωσιν του Κυρίου!»
Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ (1896 – 1993)!!!
Το κείμενο το είδαμε εδώ: iconandlight
