ΤΟ ΑΠΛΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΟΝ ΣΚΕΠΤΙΚΟΝ, ΜΙΑΣ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗΣ ΠΑΣΧΟΥΣΗΣ ΝΕΑΡΑΣ!!!

 

Η ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΤΑΠΕΙΝΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΧΗ, ΤΩΝ ΒΑΡΕΩΣ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ!!!

 

<<Υπάρχουν μητέρες που, αν διαπιστωθή κατά την εγκυμοσύνη ότι το παιδάκι που θα γεννήσουν θα είναι ανάπηρο ή διανοητικά καθυστερημένο, κάνουν έκτρωσι και το σκοτώνουν…

Δεν σκέπτονται ότι και αυτό έχει ψυχή...

Πόσοι πατέρες έρχονται και μου λένε:

«Το δικό μου το παιδί να είναι σπαστικό;;;

Γιατί να το κάνη έτσι ο Θεός;;;

Δεν μπορώ να το αντέξω…».

Πόση αναίδεια προς τον Θεόν έχει αυτή η αντιμετώπισις, πόσο πείσμα, πόσο εγωϊσμό.

ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑΙ ΚΑΙ ΣΟΦΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ, ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ!!!

 

Είπε κάποιος προσκυνητής στον Άγιο Παΐσιο:

                «Γέροντα, μερικοί άνθρωποι, όταν αρρωσταίνουν, αποκτούν πολλές παραξενιές».

               

Και απάντησε ο αγιασμένος γέροντας:

«Ναι, αυτό συμβαίνει, αλλά και οι υγιείς πρέπει να δικαιολογούν λίγο την ανησυχία, την γκρίνια ή την ιδιοτροπία των αρρώστων, γιατί αυτά είναι φυσικά στους αρρώστους. Ειδικά, όποιος δεν έχει αρρωστήσει, δεν μπορεί να καταλάβη τον άρρωστο, γιατί δεν έχει πονέσει, και η καρδιά του είναι λίγο σκληρή…

ΑΠΛΗ, ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

 

Στην μη­τέ­ρα ενός παι­διού που έπασχε από σύν­δρο­μο Down είπε ο Άγιος Παΐσιος:

«Όταν ο Γιωρ­γά­κης ανέ­βη επάνω, θα του πη ο Κύριος:

 “Γιωργάκη, διά­λε­ξε σε ποιό κελ­λά­κι θέ­λεις να μεί­νης!”!!!

Η ΟΡΘΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΙΑ, ΤΗΣ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ!!!

 

Είπε ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, σε κάποιους προσκυνητές:

«Όταν έχουμε κάποια αναπηρία, αν κάνουμε υπομονή και δεν γκρινιάζουμε, τότε έχουμε μεγαλύτερο μισθό! Γιατί όλοι οι ανάπηροι αποταμιεύουν! Ένας κωφός από το κουφό του αυτί, ένας τυφλός από το τυφλό του μάτι, ένας κουτσός από το κουτσό του πόδι! Είναι μεγάλη υπόθεση! Αν κάνουν και λίγο αγώνα κατά των ψυχικών παθών, θα έχουν να λάβουν και στεφάνια από τον Θεόν!

Βλέπεις, οι ανάπηροι πολέμου παίρνουν σύνταξη, παίρνουν και παράσημα!

               Όποιος έχει ομορφιά, λεβεντιά, υγεία, και δεν αγωνίζεται να κόψη τα ελαττώματά του, θα του πη ο Θεός:

“Απήλαυσες στην ζωή σου τα αγαθά σου, την λεβεντιά σου!

Τί σου χρωστώ τώρα; Τίποτε…”.

Ενώ όποιος έχει μία αναπηρία, είτε έτσι γεννήθηκε, είτε την κληρονόμησε από τους γονείς του, είτε την απέκτησε αργότερα, πρέπει να χαίρεται, διότι έχει να λάβη στην άλλη ζωή! Όταν μάλιστα δεν έχει φταίξει, θα έχει καθαρό Ουράνιο μισθό, χωρίς κρατήσεις! Δεν είναι μικρό πράγμα μιά ολόκληρη ζωή να μην μπορή κάποιος λ.χ. να απλώση το πόδι του, να μην μπορή να καθήση, να μην μπορή να κάνη μετάνοιες κ.λπ.. Στην άλλη ζωή ο Θεός θα του πη:

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΑΙ ΚΑΙ ΣΟΦΑΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΠΕΡΑΣΜΑΤΑ!!!

 

Ερώτησε κάποιος τον Άγιο Παΐσιο:

«Μπορεί, Γέροντα, κάποιος που είναι λειψός στο μυαλό να έχει ταπείνωση και καλωσύνη;».

Και Αυτός απήντησε, ως εξής:

«Πώς δεν μπορεί!

Να, αυτό το παιδάκι που έρχεται συχνά εδώ στο Μοναστήρι, μπορεί να είναι διανοητικά καθυστερημένο, αλλά την καλωσύνη που έχει αυτό, ποιός λογικός άνθρωπος την έχει; Τί προσευχή, τί μετάνοιες κάνει! Όταν με την κήλη δυσκολευόμουν να κάνω μετάνοιες, του είπαν οι γονείς του: “Ο Παππούλης είναι άρρωστος και δεν μπορεί να κάνη μετάνοιες”. “Κάνω ‘γω”, είπε εκείνο, και έκανε μετά μετάνοιες γιά εμένα και γινόταν μούσκεμα στον ιδρώτα. Πόσο φιλότιμο, πόση αρχοντιά έχει!

Μία φορά, το έδειρε ένα παιδί στην γειτονιά, κι εκείνο, αφού έφαγε το ξύλο, του έδωσε το χέρι και του είπε: “Γειά, χαρά”. Ακούς; Ποιός γνωστικός το κάνει αυτό, κι ας έχει διαβάσει το Ευαγγέλιο και ένα σωρό πνευματικά βιβλία;

ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΑΙ ΑΓΑΠΗΤΙΚΑΙ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ!!!

 

         <<Χθες βράδυ, την ώρα που πήγαινα στον Ναό γιά την αγρυπνία, είδα σε μία άκρη κάποιο πατέρα με ένα παιδάκι σε αναπηρικό καροτσάκι.

Επλησίασα, αγκάλιασα τον μικρό και τον φίλησα!

«Είσαι ένας άγγελος», του είπα, «το ξέρεις;»!

ΑΙ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΑΙ ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ, ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΓΑΘΩΝ ΤΕΚΝΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ…

 

Είπε κάποτε ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:

«Είναι μερικοί γονείς που, αν μάθουν ότι το παιδί τους θα γεννηθή “μογγολάκι”, πάνε και το σκοτώνουν. Κάνουν έκτρωση. Λες και δεν είναι άνθρωπος ή δεν έχει ψυχή... Λες και δεν μπορεί να κερδίση τον Παράδεισο... Και ξέρεις τί καλωσύνη έχουν τα καϋμένα!!

Ένα πού γνωρίζω κάνει και καλή προσευχή! Κάνει και πολλές μετάνοιες! Μούσκεμα στον ίδρωτα γίνεται! Τέτοιο φιλότιμο έχει! Μετά, όταν πεινάσει, τρίβει την κοιλίτσα του με το χέρι, και λέει στην εικόνα της Παναγίας: “Παναγίτσα, τώρα πάω φάω και μετά πάλι έλθω προσευχή”»!

Γέλασε μετά χαρούμενος ο γέροντας!

Η ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ ΤΟΥ (ΑΝΤΙ)ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ…

 

Γιά άλλη μία φορά το απάνθρωπο πρόσωπο του αντικοινωνικού Κράτους εκδηλώνεται, σε μία επί πλέον περίπτωση, στην οικογένεια της κας Μαρίας Χ..

Αναφέρουμε συνοπτικά το ιστορικό:

Η κα Μαρία Χ. είναι τρίτεκνη ΑΜΕΑ (με ποσοστό αναπηρίας 85%) και σοβαρά νευρολογικά προβλήματα και την όραση περιορισμένη στο 9%, και είναι μόλις ηλικίας 47 ετών...

Το δηλωθέν οικογενειακό τους εισόδημα, μόλις υπερβαίνει τις 10.000€…

Η ΕΚ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑ!!

 

Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ H.KELLER ΔΙΔΑΣΚΕΙ!!

 

Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΣ ΤΗΣ Η.ΚELLER!!

 

Η θαυμαστή περίπτωσις της Heller Keller αποτελεί μέγιστον παράδειγμα θάρρους, πίστεως και υπομονής εις τας πραγματικάς δυσκολίας, και τα ουσιαστικά και σπάνια προβλήματα της ζωής!
Αξίζει να παρακολουθήσωμε όλοι, μετά πολλής προσοχής, το παρόν μικρό video διά να διαπιστώσωμε τα θαύματα του Θεού, εις εκείνους που, δυστυχώς, δι’ ημάς τους δήθεν «έξυπνους», θεωρούνται απόκληροι της ζωής.

 

 

ΚΛΕΟΝΙΚΗ ΣΥΜΕΩΝΙΔΟΥ, Η ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ (Μέρος Β')!!

Το διακόνημα της αγιογραφίας.

 Η Κλεονίκη, με τα τόσα κινητικά προβλήματα, κατώρθωσε να αξιοποίηση τα έμφυτα χαρίσματα της και να επιδοθή στο διακόνημα της αγιογραφίας, έτσι που να φανερωθή (σε αυτήν την αδύναμη σωματικώς) η δύναμη του Θεού! Στο πρόσωπό της εφαρμόσθηκε, αυτό πού αναφέρει ο Προφήτης Ησαΐας: «Ἰσχύσατε, χεῖρες ἀνειμέναι καὶ γόνατα παραλελυμένα» (Ησαΐας ΛΕ'3')!!!

Όπως αναφέραμε, τα χέρια της, ήταν εντελώς χαλαρά, σαν λυμένα... Και όταν της πρότεινε ο Πνευματικός της, να ασχοληθή με την αγιογραφία, εκείνη έκανε υπακοή, και με την ευλογία του,  άρχισε να παρακολουθή αρχικά σχέδιο και μετά άλλα ειδικά μαθήματα (γιά τα ενδύματα, τα πρόσωπα των Αγίων,…) στο Ησυχαστήριο του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, στα Κουφάλια Θεσσαλονίκης.

Με πολλή επιμονή αφοσιώθηκε στο έργο αυτό. Το 1993 απέκτησε ένα ηλεκτρονικό μηχάνημα (καβαλέτο),  δωρεά πνευματικών αδελφών, το οποίο ήταν ειδικά κατασκευασμένο γιά τις ανάγκες της Κλεονίκης.

Πάντα, πριν αρχίσει το έργο της, διάβαζε μία προσευχή, που την είχε γραμμένη πάνω-δεξιά στο πλαίσιο. Στην συνέχεια, καθισμένη πάντα στο αναπηρικό καροτσάκι της, έβαζε  στο κασετόφωνο την Παράκληση του εκάστοτε Αγίου ή Αγίας που αγιογραφούσε και λέγοντας παράλληλα την ευχή, ξεκινούσε την αγιογραφία!

ΚΛΕΟΝΙΚΗ ΣΥΜΕΩΝΙΔΟΥ, Η ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ (Μέρος Α')!!

Η Κλεονίκη, γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1967 στις 30 Ιουνίου, εορτή των Αγίων Αποστόλων. Σε ηλικία 8 ετών έγιναν έκδηλα τα συμπτώματα της μυοπάθειας. Λύγιζαν τα γόνατά της και έπεφτε κάτω εύκολα, είχε αστάθεια, κούτσαινε και πήγαινε τοίχο-τοίχο. Με πολύ κόπο πήγαινε στο σχολείο, έως ότου στην ΣΤ’ τάξη του Δημοτικού, αφού πήγε μόνο δύο μήνες (στην αγκαλιά της μητέρας της), αναγκάσθηκε να σταματήσει... Επειδή όμως αγαπούσε πολύ τα γράμματα, συνέχισε να μελετάει στο σπίτι. Είχε μεγάλη ευχέρεια στο διάβασμα και πολύ καλή μνήμη.

Στην ηλικία των δεκατεσσάρων ετών, άρχισε να χρησιμοποιεί αναπηρικό καροτσάκι μέχρι την κοίμησή της, είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα. Η μητέρα της την «συναρμολογούσε» κάθε μέρα, γιατί τα άκρα της ήταν πολύ χαλαρά, σαν… λυμένα. Επειδή είχε μυϊκή αδυναμία και ατροφία, την έδενε με μία ζώνη από τη μέση της, διότι αλλιώς έγερνε μπροστά και έπεφτε.

ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΟΝΤΟΥ, ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟΝ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ (Μέρος Β')

Συγκλονιστική κατάθεσις και μαρτυρία ψυχής, από κλίνης οδυνηράς!!

 <<Έχω μέσα μου το φρόνημα και την πληροφορία ότι, τα τριάντα χρόνια της ασθενείας μου, έτσι τα βάδισα:

Θεός μου και Σταυρός μου το ίδιο, το ένα γλυκύτερο του άλλου, και γι’ αυτό ποτέ δεν εζήτησα να μου Τον πάρει!

Εδοκίμασα τον πόνο, αλλά όχι την γεύση της πικρίας του πόνου! Δεν με προβλημάτισε και δεν μου εδημιούργησε στενοχώρια και ποτέ δεν αισθάνθηκα μόνο άρρωστη!

Δεν έσυρα το βήμα απλώς υπομονετικά, τούτο καθόλου δεν μου άρεσε, αλλά ήθελα την πορεία χαρούμενη, και έτσι την εβάδισα! Ένα γλέντι, ένα πανηγύρι, ένα χαρούμενο τρέξιμο μέσα στην ακινησία μου!

ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΟΝΤΟΥ, ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟΝ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ (Μέρος Α')!!

Η ελπιδοφόρα εμπειρία, τριάντα ετών καθηλωτικών ασθενειών και πόνων!

  Η Δήμητρα Κόντου γεννήθηκε το 1952 στο χωριό Λυκούρια Καλαβρύτων και ήταν το δεύτερο παιδί από τα δέκα της οικογενείας… Το 1965 έγινε η διάγνωση ότι πάσχει από «μυασθένεια». Από το έτος αυτό άρχισε η μαρτυρική πορεία της. Άρχισε να δυσκολεύεται σε όλες τις κινήσεις της. Όπως αναφέρει η ίδια:

 «Είχα πολύ πεσμένες τις μυϊκές μου δυνάμεις σ’ όλο το σώμα. Έπεφτα απότομα κάτω και δεν μπορούσα να σηκωθώ μόνη μου. Φαγητό και νερό πολύ λίγο, διότι δεν μπορούσα να μασήσω και να καταπιώ, και γιά να μη στενοχωρώ τους γονείς μου, δεν τους το έλεγα και αυτό, γιατί έβλεπα ότι η φτώχεια και η πολλή στέρηση δεν τους έδινε δυνατότητα γιά κάτι καλλίτερο. Πολλές φορές έπεσα στην λάσπη γιά ώρες ή πάνω στα χιόνια γιά πολύ ή μούσκεψα στη βροχή, διότι οι γονείς μου έλειπαν όλη την ημέρα από το σπίτι, δουλεύοντας σε αγροτικές εργασίες.

Έτσι κύλησαν τα πρώτα χρόνια της αρρώστιας στο χωριό. Μετά τρία χρόνια μπόρεσα να μπω σε Νοσοκομείο των Αθηνών. Από εδώ και πέρα αρχίζει μιά άλλη πορεία σε διάφορα Νοσοκομεία. Σε κάθε Νοσοκομείο καθόμουν 6 μήνες, μακριά από την οικογενειακή φροντίδα και με ανάγκες ρουχισμού, χρημάτων κ.τ.λ..

Το 1971 στο Νοσοκομείο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού των Αθηνών εξομολογήθηκα.

Έπεσαν τα πρώτα λέπια της αμαρτίας από τα μάτια μου, κάτω από το επιτραχήλι του σεβαστού γέροντος π. Ελπιδίου, πνευματικού του Νοσοκομείου. Διάλεξε (ο Κύριος) γιά τόπο της συναντήσεώς μας το Νοσοκομείο!»!

 Το 1975 και γιά πέντε χρόνια ήταν τρόφιμος του ασύλου Ανιάτων Πατρών…

ΜΙΑ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΗΡΩΪΔΑ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ, ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΛΩΣΥΝΗΣ!!

ΙΩΣΗΦΙΝΑ ΤΣΟΡΜΠΑΝΤΖΙΔΟΥ (1980-2006)

 Η Ιωσηφίνα γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1980, ημέρα που η Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη του Οσίου Νικολάου του Πλανά, του οποίου πολύ αγαπούσε να διαβάζει τον βίο.

Κατά την βάπτισή της πήρε το όνομα του μνήστορος Ιωσήφ. Από την ηλικία των τριάμισι ετών, άρχισαν να εκδηλώνονται τα συμπτώματα της ασθενείας «Μυοδυστροφία» με τα ακόλουθα αποτελέσματα: Έπεφτε πολύ εύκολα κάτω, δεν μπορούσε να ανέβη σκάλες, ένα πετραδάκι που ευρίσκετο στα πόδια της ήταν ικανό να την ρίξει κάτω. Και όμως, ποτέ δεν έκλαιγε όταν έπεφτε! Σχεδόν πάντα, κατά την πτώση,  χτυπούσε πρώτα τα γόνατα και αμέσως μετά το κεφάλι της, γιατί ήταν βαρύ και δεν μπορούσε να το συγκρατήσει.

Στην ηλικία των πεντέμισι ετών, σταμάτησε να περπατάει. Έτσι, σαν παιδί, δεν έτρεξε, δεν έπαιξε μ’ άλλα παιδιά, και όμως από μικρή είχε μία πηγαία καλωσύνη και ένα αυθόρμητο χαμόγελο!

Στο Δημοτικό σχολείο, την πήγαινε η μητέρα της σχεδόν αγκαλιά στις πρώτες τάξεις. Μετά συνέχισε Γυμνάσιο στο ΕΛΕΠΑΑΠ (Ελληνική Εταιρεία Προστασίας και Αποκαταστάσεως Αναπήρων Παίδων) και συνέχισε σε Νυκτερινό Λύκειο. Αναπηρικό καρότσι χρησιμοποιούσε, από την ηλικία των δώδεκα ετών. Όταν διάβαζε, γυρνούσε τις σελίδες των βιβλίων μ’ ένα μολύβι. Όταν καθόταν στο καρότσι, ακουμπούσε το κεφάλι της σε μιά προέκταση που υπήρχε πίσω από την πλάτη της, επειδή το κεφάλι της ήταν βαρύ και επειδή είχε μία κλίση προς τα πίσω. Όταν της έφερναν το σώμα της μπροστά, γιά να ξεκουράζεται, αυτό στηριζόταν σε μία ζώνη.

 Να πώς την θυμάται μία καθηγήτρια της από το Λύκειο:

«Συνάντησα την Ιωσηφίνα στην Α’ Λυκείου. Πάντα, ήταν με ένα καλό λόγο γιά όλους, με απέραντη καλωσύνη και ένα γλυκό χαμόγελο. Μπορούσε να γράφει, μόλις μετά βίας σέρνοντας το χεράκι της. Ποτέ όμως δεν επικαλέσθηκε την φυσική της αδυναμία, γιά να αποφύγει τις σχολικές της υποχρεώσεις. Πάντα διαβασμένη, πρώτη μαθήτρια, χωρίς να της χαρίζεται τίποτε! Οι συμμαθητές της την λάτρευαν, το ίδιο και οι Καθηγητές της. Όταν την ερωτούσες, “τί κάνεις;”, η απάντηση ήταν: “Δόξα τω Θεώ, πολύ καλά!”. Την ίδια απάντηση μου έδωσε, και μία ημέρα πριν από το τέλος της, στο Νοσοκομείο»!

 Μετά το Λύκειο, συνέχισε στην Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ., από όπου επήρε πτυχίο με άριστα και λόγω του ότι ετελείωσε πρώτη, είπε αυτή τον όρκο στις 12/12/2003!

«Ο ΘΕΟΣ, ΑΥΤΟ ΖΗΤΑΕΙ ΑΠΟ ΣΕΝΑ»!!!

 

        << Εδώ και τριάντα χρόνια πάσχω από χρόνιο νευρολογικό σύνδρομο με παράλυση και «αταξία» και είμαι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι.
        Το καλοκαίρι του 1981 ήμουν φιλοξενούμενος στην Ι. Μονή Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους. Εκεί με επλησίασε κάποιος προσκυνητής Έλληνας μεγαλοεπιχειρηματίας και μου είπε ότι αναλαμβάνει όλα τα έξοδα γιά την Αμερική, καθότι η Ιατρική έχει προχωρήσει και προβαίνει στην μεταμόσχευση νευρικών κυττάρων.
        Η επιθυμία να ξανασταθώ στα πόδια μου και να περπατήσω άναψε μέσα μου, με αποτέλεσμα να φουντώσουν οι λογισμοί, μήπως πρέπει να προβώ στο ανωτέρω εγχείρημα. Τους λογισμούς μου εξαγόρευσα στους Πατέρες της Ι. Μονής, που με φιλοξενούσε, αλλά αυτοί με αποθάρρυναν, λέγοντας:
        «Κώστα, κάθησε φρόνιμα… μην πας γυρεύοντας…».

ΛΑΜΠΡΟΣ, O ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΑΣ - ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΙΣΡΑΗΛ.

Με τις βαλίτσες γεμάτες αγάπη, αγωνία, ενθουσιασμό και πολλές εκπλήξεις, οι «24 ΩΡΕΣ» του ALPHA Κύπρου, ταξίδεψαν στο Ισραήλ για να συναντήσουν τον μικρό Λάμπρο, το 9χρονο Κυπριόπουλο που δίνει έναν μεγάλο αγώνα σε μια ξένη χώρα από την πρώτη μέρα της ζωής του.

ΤΕΛΙΚΑ, Ο “ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ”, ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ ΘΑΝΑΤΟΣ;;;

ΠΑΝΤΩΣ, ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΟ ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ!!!

 Μετά από απανωτές εγχειρήσεις για όγκο στον εγκέφαλο στην παιδική της ηλικία και ένα εγκεφαλικό που την άφησε σε κώμα για κάμποσο καιρό, η Νεφέλη που κάτω από άλλες συνθήκες θα έπρεπε να μείνει για πάντα φυτό, έστω και αν δεν έχει την ικανότητα να μιλά και να διαβάζει, μπορεί και τραγουδά σαν Άγγελος!!!