Η ΜΗΤΡΙΚΗ ΠΥΡΙΦΛΕΓΗΣ ΚΑΙ ΓΟΝΥΚΛΙΝΗΣ ΔΕΗΣΙΣ!!!

ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΟΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ, ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ!!!

<<Έρχονται εδώ εκατοντάδες γονείς, και με κλάματα στα μάτια με παρακαλούν, να βοηθήσω τα παιδιά τους, γιατί άλλα έμπλεξαν με ναρκωτικά, άλλα με κακές παρέες, άλλα τους βρίζουν, τους ζητούν χρήματα, γιά να τα χρησιμοποιήσουν στις χαρτοπαικτικές λέσχες και στα άλλα τυχερά παιχνίδια, και όταν δεν έχουν να τους δώσουν, τους απειλούν και ακόμη και τους κτυπούν…

Έτσι, φθάνουν οι γονείς, να καταρώνται και αυτά και την ώρα και τη στιγμή, που τα έφεραν στη ζωή. Έχω δει γονείς να κλαίνε με μαύρο δάκρυ γιά το κατάντημα των παιδιών τους και να λένε:

«Χίλιες φορές να μην τα είχαμε... Γιατί τότε, θα είχαμε ένα καημό και μία στενοχώρια, που δε θα είχαμε παιδιά, ενώ τώρα, έχουμε χίλιους καημούς και άλλες τόσες στενοχώριες γιά τα προβλήματα τα φοβερά, που μας δημιουργούν καθημερινά και ντρεπόμασθε να κυκλοφορούμε στον κόσμο...».

Γι’ αυτό ζητάνε, να τους βοηθήσω με τις προσευχές μου, γιά να σώσουν τα παιδιά τους.

Όμως, όταν τους ερωτώ, εσείς τί κάνετε τώρα, γιά να βοηθήσετε αυτά τα δυστυχισμένα πλάσματα, μου απαντούν, σχεδόν στερεότυπα, ότι δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτε, διότι ξέφυγαν από τον έλεγχό τους, μόλις έγιναν έφηβοι.

Ε…, επόμενο ήταν, τους λέω.

Αφού αφήσατε όλα τα παιδικά χρόνια ανεκμετάλλευτα και περιμένατε να έλθη η ήβη, γιά να ασχοληθήτε με τα παιδιά σας, ασφαλώς αυτά τα αποτελέσματα θα είχατε και θα πρέπη να περιμένετε και χειρότερα.

ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΟΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ, ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ!!!

«Ο ΘΕΙΟΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ ΤΟ ΕΝΕΣΤΩΣ ΑΕΙ ΒΛΕΠΕΙ, ΤΟ ΔΕ ΠΑΡΑΚΕΧΗΚΟΣ ΟΥ ΛΟΓΙΖΕΤΑΙ» (Άγιος Γρηγόριος Νύσσης)!!!

 

<<Η απελπισία και η απογοήτευσι είναι το χειρότερο πράγμα.

Είναι παγίδα του σατανά, γιά να κάνη τον άνθρωπο να χάση την προθυμία του στα πνευματικά και να τον φέρη σε απελπισία, σε αδράνεια και ακηδία. Ο άνθρωπος τότε αχρηστεύεται και λέει:

«Είμαι αμαρτωλός, άθλιος…

Είμαι τούτο…, είμαι κείνο...

Έπρεπε τότε…

Δεν έκανα τότε…

Τώρα τίποτε...

Πάνε τα χρόνια μου χαμένα, δεν είμαι άξιος…».

ΒΙΩΜΑΤΙΚΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΑΙ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ, ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ - 1987!!!

  

<<Καλημέρα και χρόνια πολλά!

Να έχωμε την ευλογία της Παναγίας μας!

Εύχομαι γιά όλους!

Είμαι πολύ χαρούμενος γιά την Παναγία μας!

Σήμερα σας φίλησα όλους! Φίλησα τον Δημοσθένη, τον Κοσμά, τον Θωμά, όλους! Αλλά δεν με καταλάβανε. Αυτό έγινε μυστικά: «Εν Χριστώ πάντες έν έσμέν»!

 

Αφήστε με να ψάλω:

«Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό Κεφάλαιον,

καί τοῦ ἀπ᾽ αἰῶνος Μυστηρίου ἡ φανέρωσις·

ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, Υἱός τῆς Παρθένου γίνεται,

καί Γαβριήλ τὴν χάριν εὐαγγελίζεται.

Διό καὶ ἡμεῖς σὺν αὐτῷ τῇ Θεοτόκῳ βοήσωμεν·

Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ!»!!!

Πείτε το κι εσείς.

Πείτε το πάλι, πιο ωραία.

Δεν το χορταίνω!!! […]

ΟΙ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ, ΠΕΡΙ ΕΙΚΟΣΙΤΕΤΡΑΩΡΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ, ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΙΑΤΡΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ!!!

 

<<Ένα βράδυ στα Καλλίσια ο Γέροντας Πορφύριος με ερώτησε:

«Δεν μου λες, όταν αρρωστήση κανείς, κοιτάει τί ώρα είναι, γιά να πάη στο Νοσοκομείο;».

Απόρησα με την παράδοξη ερώτησι και απήντησα:

«Γιατί να κοιτά την ώρα Γέροντα; Θα πάη στο Νοσοκομείο αμέσως, οποιαδήποτε ώρα και αν αρρωστήση».

Και ερωτά πάλι ο Γέροντας:

«Ακόμη και αν είναι νύκτα; Και μετά τα μεσάνυκτα;».

«Ασφαλώς», του απήντησα.

Τότε εξακολούθησε:

«Και δεν μου λες, μήπως νομίζης ότι, ο άνθρωπος κινδυνεύει λιγότερο, όταν αρρωσταίνη από πνευματικές αρρώστιες, εξ αιτίας των αμαρτιών;»

«Κινδυνεύει ασυγκρίτως περισσότερο», του απήντησα.

Και συνέχισε ο Γέροντας:

Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟΣ, ΥΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΙΝ ΣΩΣΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΠΑΤΡΟΣ, ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΝ ΤΑΣ ΑΙΤΙΑΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΩΡΑΝ ΣΥΜΒΑΙΝΟΝΤΩΝ!!!

 

«Όταν υπηρετούσα στην Πολυκλινική, έβλεπα συχνά να συμβαίνη το εξής:

Άρχιζε ο γιατρός να εξετάζη τον ασθενή και εκείνος διαμαρτυρόταν και του έλεγε:

“Δεν είναι αυτό το σημείο που πονάω, αλλά αλλού...”.

Και του έλεγε ο γιατρός:

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ "ΤΡΕΛΛΑ"(!!!) ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ!!!

«ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ!!

Υπάρχει ο σατανάς…

Υπάρχει η κόλασις…

Υπάρχει ο θάνατος...

Ε, όλα αυτά υπάρχουν, όντως υπάρχουν...

Είναι το άλλο μέρος• το κακό είναι το σκοτάδι...

Είναι όλα του σκοταδιού…

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΜΥΣΤΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, ΔΙΔΑΣΚΕΙ!!!

 

ΕΚ ΤΩΝ ΕΝ ΖΩΗ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ!!! (2/2)

<<Θυμάμαι μία μονοήμερη εκδρομή με Βραζιλιάνους στην Κόρινθο, όπου επισκεφθήκαμε τον ναό του Απόλλωνα και το Αρχαιολογικό Μουσείο. Καθώς επιστρέφαμε και νύχτωνε, κοντά στα Μέγαρα, ο Άγιος Πορφύριος, ο Οποίος μας συνώδευε, μου είπε:

«Τώρα, πες τους πώς θα κάνουμε όλοι μαζί νοερά προσευχή.

Πες τους να καθίσουν ήρεμα, να σταυρώσουν τα χεράκια τους και γιά δέκα λεπτά να μη σκέπτωνται απολύτως τίποτε άλλο, παρά τα λόγια της προσευχής:

“Κύριε…, Ιησού Χριστέ…, ελέησόν με!”».

Αφού πέρασαν τα δέκα λεπτά προσευχής, περίμενα πάλι να αρχίση η φασαρία, αλλά κανείς δεν μιλούσε. Είχαν κάνει υπακοή στον Άγιο και είχε απλωθή σ’ όλο το λεωφορείο μία ανείπωτη γαλήνη. Σ’ αυτήν την απόλυτη ησυχία, φθάσαμε στο ξενοδοχείο τους στην Ομόνοια και όλοι κατέβηκαν από τη μπροστινή πόρτα, αφού πρώτα, αυθόρμητα, έσκυψαν και φίλησαν το χέρι του Αγίου Πορφυρίου!

Τί ήταν αυτό που έκανε αυτούς τους Kαθολικούς να ταπεινωθούν και να καταδεχθούν να πάρουν ευλογία από ένα άγνωστο Ορθόδοξο μοναχό; Ο Άγιος εξέπεμπε την Χάρι του Θεού και, με τη προσευχή Του, “μίλησε δυνατά” στις ψυχές αυτών των ανθρώπων!

Το πρωΐ της επομένης ημέρας, τους ανέβασα στην Ακρόπολι και τους ξενάγησα στον Παρθενώνα, στο κορυφαίο μνημείο όλου του κόσμου. Ωστόσο οι Βραζιλιάνοι είχαν αλλού το μυαλό τους. Συνεπαρμένοι από τον Άγιο Πορφύριο, με ερωτούσαν διαρκώς να μάθουν περισσότερα γιά την ζωή Του!!

Αργά το μεσημέρι, καθώς επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο, στη γωνία Πειραιώς και Ομόνοια, και συγκεκριμένα στο τελευταίο φανάρι, τους άκουσα να φωνάζουν, αρχικά δύο τρείς και μετά όλοι μαζί:

ΕΚ ΤΩΝ ΕΝ ΖΩΗ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ!!! (1/2)

<<Κάποτε επήγα στον Έβρο και παρέλαβα μία θρησκευτική ομάδα με Ισπανούς τουρίστες που ήθελαν να ακολουθήσουν τα “βήματα” του Αποστόλου Παύλου κατά τη δεύτερη περιοδεία Του στην Ελλάδα. Περάσαμε από τους Φιλίππους, από την Θεσσαλονίκη, την Βέροια, την Αθήνα και καταλήξαμε λίγες ημέρες αργότερα στην Κόρινθο. Το απόγευμα της επόμενης ημέρας επιστρέψαμε πάλι στην Αθήνα.

Ήταν Κυριακή των Βαΐων και ο καθολικός ιερέας μου πρότεινε να δειπνήσουμε όλοι μαζί στο εστιατόριο του ξενοδοχείου τους, στην Ομόνοια. Του εξήγησα ότι, εκείνο το βράδυ θα πήγαινα σε αγρυπνία στον Ιερό Ναό του Αγίου Γερασίμου, γιά να παρακολουθήσω την Ακολουθία του Νυμφίου. Τότε αυτός, μου ζήτησε να έλθη μαζύ μου.

Ήταν καλοπροαίρετος και σ’ όλη την Ακολουθία στεκόταν όρθιος κοντά μου. Όλες οι αισθήσεις του ήταν τεντωμένες, γιά να μη χάση τίποτε απ’ όσα διαδραματίζονταν μέσα στον μικρό Ναό. Όταν ο Άγιος Πορφύριος έβγαλε την Εικόνα του Νυμφίου και μαζύ με τους ψαλτάδες εψάλαν όλοι μαζί το: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός και μακάριος ο δούλος ον ευρήσει γρηγορούντα…», ο καθολικός ιερέας συγκλονίσθηκε ολόκληρος και άρχισε να κλαίη… Στο τέλος, αργά την νύκτα, καθώς έφευγε το εκκλησίασμα, εμφανώς “αλλοιωμένος”, μου ψέλλισε:

ΠΩΣ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΤΟ ΜΕΙΖΟΝ ΘΕΜΑ, ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΑΓΑΠΗΣ!!!

Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ, ΕΜΠΝΕΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΑΥΤΩΝ!!!

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΝ ΤΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΟΡΕΙΑΣ, ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑΝ!!! (3/3)

Να αγαπάμε πολύ την Εκκλησία. 

<<Γιά να διατηρήσωμε την ενότητά μας, οφείλομε να κάνωμε υπακοή εις την Εκκλησία, εις τους Επισκόπους Της. Υπακούοντας εις την Εκκλησία, υπακούομε εις τον Ίδιο τον Χριστό! Ο Χριστός θέλει να γίνωμε μία ποίμνη με έναν Ποιμένα.

«Καὶ γενήσεται μία ποίμνη, εἷς Ποιμήν» (Ιωάνν. Ι΄16΄)!!!

Να πονάμε γιά την Εκκλησία. Να την αγαπάμε πολύ. Να μη δεχώμασθε να κατακρίνουν τους αντιπροσώπους Της. Στο Άγιον Όρος το πνεύμα που  έμαθα ήταν Ορθόδοξο,  βαθύ, άγιο, σιωπηλό, χωρίς έριδες, χωρίς καυγάδες και χωρίς κατακρίσεις. Να μην πιστεύωμε τους ιεροκατηγόρους. Και με τα μάτια μας να δούμε κάτι αρνητικό, να γίνεται από κάποιον ιερωμένο, να μην το πιστεύωμε, ούτε να το σκεπτώμασθε, ούτε να το μεταφέρωμε. Το ίδιο ισχύει και γιά τα λαϊκά μέλη της Εκκλησίας και γιά κάθε άνθρωπο.

Όλοι είμασθε Εκκλησία.

Η, ΔΙΑ ΤΗΣ ΔΙΠΛΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, ΑΣΦΑΛΗΣ ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑΣ!!!

 

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΝ ΤΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΟΡΕΙΑΣ, ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑΝ!!! (2/3)

Η Εκκλησία είναι ο επί γης Παράδεισος 

<<Με την λατρεία του Θεού ζής στον Παράδεισο!

Άμα γνωρίσης και αγαπήσης τον Χριστό, ζής στον Παράδεισο!

Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος!

Ο Παράδεισος αρχίζει από εδώ!

Η Εκκλησία είναι ο επί γης Παράδεισος, ομοιότατος με Τόν εν Ουρανοίς!

Ο Παράδεισος, πού είναι στον Ουρανό, ο Ίδιος είναι και εδώ στην γη!

Εκεί όλες οι ψυχές είναι ένα, όπως η Αγία Τριάδα είναι Τρία Πρόσωπα, αλλά είναι ενωμένα και αποτελούν Ένα! Κύριο μέλημά μας είναι να αφοσιωθούμε στον Χριστό, να ενωθούμε με την Εκκλησία! Αν μπούμε στην Αγάπη του Θεού, μπαίνομε στην Εκκλησία! Αν δεν μπούμε στην Εκκλησία, αν δεν γίνωμε ένα με Τήν εδώ, την επίγεια Εκκλησία, υπάρχει φόβος να χάσωμε και την Επουράνια. Και όταν λέμε Επουράνια, μη νομίζωμε ότι θα βρούμε στην άλλη ζωή κήπους με λουλούδια, βουνά και νερά και πουλιά. Δεν έχει εκεί τις επίγειες ομορφιές είναι κάτι άλλο, κάτι πολύ υψηλό! Αλλά γιά να πάμε στο κάτι άλλο, πρέπει να περάσωμε απ’ αυτά, απ’ τις γήϊνες εικόνες και ομορφιές.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΙΧΩΣ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗΝ, ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΙΝ!!!

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΝ ΤΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΟΡΕΙΑΣ, ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑΝ!!! (1/3)

Μέσα στην Εκκλησία προχωρούμε προς την αθανασία. 

<<Η Εκκλησία είναι νέα ζωή εν Χριστώ.

Στην Εκκλησία δεν υπάρχει θάνατος, δεν υπάρχει κόλασις.

Λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης:

«Ἐάν τις τὸν λόγον μου τηρήσῃ, οὐ μὴ γεύσηται θανάτου εἰς τὸν αἰῶνα» (Ιωάνν. H΄52΄)!!!

Ο Χριστός καταργεί τον θάνατο. Όποιος μπαίνει στην Εκκλησία, σώζεται, γίνεται αιώνιος. Μία είναι η ζωή, είναι ατελείωτη συνέχεια, δεν έχει τέλος, δεν υπάρχει θάνατος. Όποιος ακολουθεί τις Εντολές του Χριστού, δεν πεθαίνει ποτέ. Πεθαίνει κατά την σάρκα, κατά τα πάθη και αξιώνεται να ζη απ’ την εδώ ζωή μέσα στον Παράδεισο, στην Εκκλησία μας, και κατόπιν στην Αιωνιότητα. Με τον Χριστό ο θάνατος γίνεται η γέφυρα, πού θα την περάσωμε σε μιά στιγμή, γιά να συνεχίσωμε να ζούμε «ἐν τῷ ἀνεσπέρῳ φωτί».

Ο ΤΕΛΕΙΟΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΕΚΖΗΤΗΣΕΩΣ, ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΑΓΑΘΩΝ!!!

 

<<Να μην εκβιάζουμε με τις προσευχές μας τον Θεόν!

Να μη ζητάμε από τον Θεόν να μας απαλλάξη από κάτι, ασθένειες κ.λ.π., ή να μας λύση τα προβλήματά μας, αλλά να ζητάμε δύναμι και ενίσχυσι από Εκείνον, γιά να τα υπομένουμε!

Όπως Εκείνος κρούει με ευγένεια την πόρτα της ψυχής μας, έτσι και εμείς να ζητάμε ευγενικά αυτό που επιθυμούμε, και αν ο Κύριος δεν απαντά, να σταματάμε να το ζητάμε. Όταν ο Θεός δεν μας δίδη κάτι που επίμονα ζητάμε, έχει τον Λόγο Του!

Έχει και ο Θεός τα μυστικά Του!

Εφόσον πιστεύουμε στην Αγαθή Του Πρόνοια, εφόσον πιστεύουμε ότι Εκείνος γνωρίζει τα πάντα από τη ζωή μας και ότι πάντα θέλει το αγαθόν, γιατί να μη δείχνουμε εμπιστοσύνη;;

Η ΚΑΛΛΙΤΕΡΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ, ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟΝ ΤΟΝ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΝ!!!