<<Ένα βράδυ στα Καλλίσια ο Γέροντας Πορφύριος με ερώτησε:
«Δεν μου λες, όταν αρρωστήση κανείς, κοιτάει τί ώρα είναι, γιά να πάη στο Νοσοκομείο;».
Απόρησα με την παράδοξη ερώτησι και απήντησα:
«Γιατί να κοιτά την ώρα Γέροντα; Θα πάη στο Νοσοκομείο αμέσως, οποιαδήποτε ώρα και αν αρρωστήση».
Και ερωτά πάλι ο Γέροντας:
«Ακόμη και αν είναι νύκτα; Και μετά τα μεσάνυκτα;».
«Ασφαλώς», του απήντησα.
Τότε εξακολούθησε:
«Και δεν μου λες, μήπως νομίζης ότι, ο άνθρωπος κινδυνεύει λιγότερο, όταν αρρωσταίνη από πνευματικές αρρώστιες, εξ αιτίας των αμαρτιών;»
«Κινδυνεύει ασυγκρίτως περισσότερο», του απήντησα.
Και συνέχισε ο Γέροντας:
«Ξέρεις πόσοι άνθρωποι, εξ αιτίας των αμαρτιών τους, κινδυνεύουν να χάσουν και την πρόσκαιρη και την Αιώνια ζωή τους, πόσοι απελπίζονται και φθάνουν στα πρόθυρα της αυτοκτονίας;; Αν αυτό συμβή, ας πούμε, στις δυο τα μεσάνυχτα και θελήσουν να βρουν την ώρα εκείνη, μία Εκκλησία ανοικτή να προσευχηθούν και ένα πνευματικό να εξομολογηθούν, θα μπορέσουν;».
«Όχι βέβαια», απήντησα, με την περιέργειά μου να κορυφώνεται, γιά το τί τελικά ήθελε να μου πή ο Γέροντας.
«Ε, λοιπόν», κατέληξε, «δεν θα ήταν ωραίο να υπήρχε ένα Μοναστήρι, έξω από την Αθήνα, αλλά όχι σε μεγάλη απόστασι από την Αθήνα, που στο Ναό θα γίνωνται Ακολουθίες και εξομολόγησι όλο το 24ωρο, με βάρδιες ιερομονάχων, όπως των γιατρών στα εφημερεύοντα Νοσοκομεία, και όπου θα μπορούσαν, να καταφύγουν, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και της νύκτας, άνθρωποι τραυματισμένοι από την αμαρτία;»!
Τότε, κατάλαβα τί εννοούσε!
«Ωραίο θα ήταν να υπήρχε», απήντησα, «αλλά δεν υπάρχει…».
Ο Γέροντας κούνησε λυπημένα το κεφάλι Του, αλλά έπειτα χαμογέλασε περίεργα.
Οι οραματισμοί Του μου φάνηκαν πολύ τολμηροί, σχεδόν ουτοπικοί.>>!!!
Πηγή: Ανθολόγιο Συμβουλών, εκδ. Ι. Μονή Μεταμορφώσεως, Μήλεσι, σελ.283-284
Το κείμενο το είδαμε εδώ: iconandlight
